Paul Boex en Dave Miller treden sinds 2010 samen op als Abstract Division. Ze staan bekend om hun donkere, rauwe sound die flirt met de techno uit Detroit en Berlijn. Ze stonden op belangrijke technofeesten zoals Awakenings, Timewarp, Planet Rose, Clubnacht en natuurlijk hun eigen ADEPT-avond die deze zaterdag plaatsvindt in TivoliVredenburg. We vroegen de labelbazen van respectievelijk Dynamic Reflection en Audiosculpture naar een aantal bijzondere tracks.

THUMP: Paul, je bent labelbaas van Dynamic Reflection. Wat vind je het tofste nummer dat hierop is uitgebracht?

Paul: De gouden regel bij het voeren van de A&R is dat ik het zelf moet willen draaien in mijn dj-sets. Als ik moet kiezen ga ik toch voor Dark Day on Mercury van Miller & Keane. Deze plaat heeft een extra lading voor me, omdat het symbool staat voor het begin van de vriendschap van mij en Dave. Ik kende hem toen nog niet zo goed en heb de track getekend op basis van hun set op Awakenings in Eindhoven in 2008. Dave vertelde mij later op MSN (zolang geleden is dat) dat hij nog nergens was uitgebracht. Het is een tijdloos nummer. Ik draai ‘m nog steeds regelmatig en het wekt nog steeds hetzelfde gevoel op als zeven jaar geleden. Dit is techno in zijn puurste vorm.

Welke plaat draai je het liefst op een luie zondag?

Dave: Naast techno kan ik ook een hoop andere muzieksoorten waarderen. Als ik in een relaxte stemming ben luister ik al gauw naar wat oudere soul, funk of hiphop. Een zangeres die ik dan regelmatig door de woonkamer laat schallen is Erykah Badu. Eén van mijn favoriete nummers van haar is On and On. Die kan ik echt een uur, on and on, op repeat zetten.

Welke plaat vind je heel vet, maar krijg je nauwelijks de kans voor om hem te draaien?

Paul: Sometimes Everything Is Wrong van Stanislav is een van de vele platen waar ik dat bij heb. Er zit zoveel emotie in dit nummer, maar je kunt hem bijna nooit ergens draaien want veel mensen weten niet wat ze hiermee aan moeten en het is lastig om te timen in je set. Toch heb ik ‘m altijd bij me, voor dat ene moment waar het misschien wel zou kunnen. Stanislav is een geflipte kunstenaar. Hij lapt in bijna iedere track alle muziekregels aan zijn laars, maar dat is wat hem zo uniek en geniaal maakt.

Je eerste optredens waren volgens Partyflock in Jongerencentrum ’t Honk in Sleeuwijk. Welke track staat symbool voor deze tijd?

Paul: Hier is het voor mij ooit allemaal begonnen. Ik kom uit een klein Brabants dorpje waar ongeveer vijfduizend mensen wonen. Iedere dag stonden we in het winkelcentrum jointjes te roken en een beetje op de grond te tuffen – verder was er geen reet te doen. Een aantal van mijn vrienden was vrijwilliger in ’t Honk, een jongerencentrum waar je kon tafelvoetballen en poolen. Op een dag hadden we het wilde idee om daar een feestje te geven: Techonk, slechter kon natuurlijk niet. Aangezien ik altijd met muziek bezig was werd ik automatisch de dj. Dat stelde niet zo veel voor nog. Beatmatchen kon ik niet, het was een afspeellijst die ik met twee cd-spelers en een goedkoop mengpaneel aan elkaar lijmde. De plaat waar iedereen toen op los ging was Murder Was The Bass van DK8. Ik kan hem nu niet meer horen, maar het blijft wel een absolute classic.

Je bent mede-oprichter van een technolabel Audiosculpture. Welke release van het label is een van je favorieten?

Dave: Elke track die we hebben uitgebracht vind ik wel iets speciaals hebben. Zeker als je ook de tijdsgeest in ogenschouw neemt, sta ik achter elke release die we hebben uitgebracht. Ik kies nu voor Sculpturism met Dusk. Dit was een gezamenlijke track van mezelf en de drie andere oprichters van Audiosculpture. We hebben er maar liefst twee jaar over gedaan. Volgens mij zaten er ook meer dan zestig sporen in. Compleet doorgeslagen natuurlijk, maar dat lag ook aan de veel te gezellige weekenden.

Wat is jouw guilty pleasure?

Dave: Ik ben opgegroeid met new wave en Italo-disco en daar zitten een hoop tracks tussen die de tand des tijds niet hebben doorstaan, maar toch nog steeds hun eigen charme hebben. Neem in dit geval Hypnotic Tango van My Mine uit 1983. Voor die tijd is het echt waanzinnig geproduceerd, maar dat koortje in het refrein kan tegenwoordig écht niet meer.

Je bent organisator van de ADEPT-feesten, waar o.a. Ben Klock en Truss gedraaid hebben. Welke plaat typeert deze avond?

Paul: Ik programmeer vooral donkere, stevige techno die ik zelf vet vind. Stiekem zou ik het nog veel moeilijker willen maken dan dat ik nu doe, maar dan staan er vijftig liefhebbers op de dansvloer. Er is niet echt een plaat die deze avonden typeert. Als ik dan een nummer moet kiezen selecteer ik Major Axis van Polar Inertia. Het nummer is diep, donker, hypnotiserend, heeft een snoeiharde kick en is ontzettend goed geproduceerd. Als je dit op een goed geluidssysteem dropt, gaat het echt door merg en been.

Van welke plaat kun je niet wachten hem dit weekend te draaien?

Dave: Dat is Axis van Iori die net is uitgekomen op het label Semantica. Hij is één van mijn favoriete producers uit Japan en ik heb hem werkelijk nog nooit op een slechte plaat kunnen betrappen. Er zit enorm veel diepgang in zijn producties, altijd gecombineerd met een donkere drive. Echt heerlijke techno om te draaien, zeker in de eerste uren van een feest.

Dit weekend draait Abstract Division bij Verknipt in Amsterdam Studio’s en tijdens ADEPT in TivoliVredenburg. Houdt het Dynamic Reflection label in de gaten, want 19 januari verschijnt hierop de nieuwe release van het duo.