Wanneer Amerikanen protesteren tegen overheidsfalen proberen ze een senator af te schieten, of blazen ze een bus met schoolkinderen op. In Europa hebben we elegantere methoden om het kapitalistische addergebroed dat zich ‘overheid’ noemt van ons ongenoegen op de hoogte te stellen. Aangezien onze agenten geen grote wapens dragen en net iets minder wreed zijn dan die van de Amerikanen, houden we de traditie van openlijk protest in ere. Vorig jaar gingen Griekenland en Londen in vlammen op, en nu is Europa begonnen met het geven van militaire training aan politieagenten. Oom agent en zijn makkers worden uitgerust met tweedehands wapentuig dat eerder werd gebruikt om landen als Afghanistan en Iran tot westers kapitalisme te dwingen. We spraken onlangs met een paar anarchisten, met het volgende resultaat.

ITALIANEN KUNNEN HET BETER
De nieuwe golf van openbare protesten wordt aangevoerd door anarchistische groepen die opereren vanuit Rome. Bij de meeste mensen, bij ons althans, roept het woord ‘Italianen’ het beeld op van een eindeloze stroom irritante toeristen met designer zonnebrillen op. Minder bekend is dat een paar van de meest gepassioneerde anarchisten ter wereld uit Italië komen. Vandaar dat er onlangs duizenden Italianen aanwezig waren bij de studentenprotesten op Parliamant Square in Londen. Veel betogers waren Brits en sommige Nederlands, maar net als bij voetbalrellen kwamen de grootste fanatiekelingen uit Italië.

“Ze lopen lichtjaren op ons vooruit als het op agressie aankomt,” aldus een lid van Green and Black Cross, een anarchistische organisatie waarvan het hoofdkwartier in de Londense wijk Whitecapel gevestigd is, vlakbij het hoofdkantoor van onze Britse Vice-collega’s. Deze jongens zijn zo serieus met actievoeren bezig, dat een deel van hun 200 leden tellende organisatie medische training heeft gehad. “Wij gooien met stenen naar de politie, maar zij bestoken ons op hun beurt met bommen.”

De Italiaanse anarchisten lieten voor het eerst van zich horen in de internationale protest-gemeenschap in 1920, toen ze de J.P. Morgan bank aan Wall Street opbliezen. Deze explosie had een indrukwekkend aantal doden (38) en gewonden (148) tot gevolg. Sindsdien hebben de Italianen zo’n 150 andere aanslagen gepleegd, meer dan welke andere anarchistische groep in welk land dan ook. In de Tweede Wereldoorlog waren Italiaanse anarchisten die talent hadden voor het maken van bommen betrokken bij het verzet tegen de nazi’s. Na de oorlog gebruikten ze de extra kennis die ze in de oorlogsjaren hadden opgedaan om mensen te beroven en kluizen op te blazen. Met het gestolen geld gebruikten ze om hun organisatie te bekostigen. Als verklaring voor hun acties voerden ze het principe van ‘illigalisme‘ aan, een onderdeel van de anarchistische doctrine. Volgens deze overtuiging is het voor anarchisten toegestaan om crimineel gedrag te vertonen, aangezien de staat burgers niet kan opleggen wat ze wel en niet mogen doen.

Een recent voorbeeld van de technische vernuft van de Italianen is de aanslag die ze in december vorig jaar in Rome pleegden. Bommen gemaakt van videobanden gevuld met buskruit en scherven gingen af in de ambassades van Zwitsersland en Chili. De explosieven werden tot ontploffing gebracht door middel van van 9-volt batterijen. Vier dagen na de explosies werd een derde bom gevonden in de Griekse ambassade.

ITALIANEN HEBBEN GAVE SLOGANS
De aanslagen werden opgeëist door Lambros Founas, een onderdeel van de Informal Anarchists Federation (FAI). De naam van de groepering verwijst naar een Griekse anarchist die in maart vorig jaar werd gedood in een vuurgevecht met de politie. “We hebben besloten onze stem te laten horen met zowel woorden als daden,” aldus een briefje dat openbaar werd gemaakt door het Italiaanse persbureau ANSA. “Laten we het systeem van onderdrukking vernietigen. Lang leve de FAI!”.

Je zou denken dat het soort mensen dat dingen opblaast zich niet druk maakt over kleinigheden. En dat iedereen die ooit de scene in Life of Brian heeft gezien waarin de verzetsbewegingen People’s Front of Judea en Judean People’s Front ondanks hun vrijwel identieke namen hun revolutionaire doelen in het oog houden, iets van de scene in kwestie heeft opgestoken. Maar niets van dat al, niet in Italië.

De Italiaanse anarchisten zijn ontzettend gevoelig voor intern gekibbel. De afkorting FAI is een bron van verwarring, aangezien hij niet alleen staat voor Italian Anarchist Federation (een ‘officiële’ groep), maar ook voor Informal Anarchist Federation (een ‘onofficiële’ groep), evenals voor de Iberian Anarchist Federation (een Spaanse groepering die al tachtig jaar bestaat).

De onofficiële Italiaanse organisatie eiste de de meest recente bomaanslagen op, de ‘officiële’ Italiaane FAI is meer van het denken dan van het doen, en vinden dat bommen en geweld enkel de politie provoceren en acties tegen anarchisten in de hand werken. De ‘onofficiële’ FAI zegt: “Rot op, jullie zijn een stelletje watjes en geweld is de enige oplossing.” Black Dog, een groepering waarvan het niet duidelijk is of hij nog wel bestaat, vindt dat de de discussie ‘wel geweld gebruiken’ versus ‘geen geweld gebruiken’ voor verdeling binnen de anarchistische gemeenschap zorgt. Men trapt in de ‘verdeel en heers’-strategie van de staat, die de ‘goede’ anarchisten van de ‘officiële’ FAI wil opzetten tegen de ‘slechte’, bombarderende anarchisten van de ‘onofficiële’ FAI. Aldus de groep Black Dog, die zelf overigens pro-geweld is. Hoe een regering ooit wat voor anarchistische organisatie dan ook als ‘goed’ zou kunnen bestempelen is ons een raadsel, maar waarschijnlijk is dat relatief als je weet dat mensen je proberen op te blazen.

De constante meningsverschillen tussen de verschillende groepen geeft de ‘slechte anarchisten’ aanleiding om de ‘goede’ anarchisten aan te vallen tijdens demonstraties. Dit is een bron van vermaak voor politieagenten, die tijdens opstootjes normaal gesproken druk bezig zijn met het ontwijken van bakstenen en benzinebommen terwijl er in zoet Italiaans ‘De staat is oorlog! Vrijheid is avontuur! Lang leve de opstand!’ naar ze geschreeuwd wordt. De verschillen in ideologie mogen misschien pietluttig lijken, maar Italiaanse anarchisten hebben wel degelijk een goede reden om elkaar te wantrouwen.

In de jaren ’50 en ’60 besloten de NAVO en de CIA om een geheim leger van Europese verzetsstrijders op te bouwen. Als de Sovjet-Unie ooit Europa zou binnenvallen en overnemen, zouden deze strijders ‘achterblijven’ en in opstand komen tegen nieuwe Russische regime. De enige mensen die de NAVO bereid vond om aan hun geheime leger deel te nemen, waren mensen bij wie al een steekje los zat en ex-Nazi’s en neo Nazi’s, waarvan een groot deel in Italië woonde. Verbazingwekkend genoeg gaf de NAVO de Italiaanse fascisten enorme hoeveelheden wapens en bommen, die ze vervolgens verstopten in kerken door het hele land. Ze kregen ook training in speciale CIA kampen, waar ze les kregen in het vermoorden van mensen en het opblazen van gebouwen.

Natuurlijk bleef er van de Sovjet-Unie niet meer dan een berg stront over en kwam er nooit wat van de gevreesde Russische inval. In Italië zagen de fascisten hun kans schoon, ze groeven hun door de CIA gesponsorde wapens op en begonnen hun aartsvijanden de anarchisten te bevechten. Ze deden ook aan zogeheten ‘valse vlag terrorisme’, wat een onschuldig klinkende benaming is voor ‘in het wilde weg burgers doodschieten en in persconferenties beweren dat de anarchisten het hebben gedaan’.

Het meest afschuwelijke geval van terrorisme onder een valse vlag vond plaats op 2 augustus 1980, toen een bom afging in het treinstation van Bologna in Noord-Italië. Hierbij kwamen 85 mensen om en raakten 200 mensen gewond. In eerste instantie kregen de anarchisten (en communisten) de schuld. Handig geplaatste bronnen riepen direct om hun arrestatie en de vorming van een pro-Amerikaanse autoritaire regering. Maar de Italiaanse politie rook onraad en merkte op dat anarchisten een voorkeur hebben voor goed geplande aanslagen op mensen die in dienst zijn van de staat, zoals politieagenten en politici. Dit in tegenstelling tot het doden van willekeurige burgers, zoals in Bologna gebeurd was.

De politie bleek gelijk te hebben. De aanslag bleek het werk te zijn van de fascistische Armed Revolutionary Nuclei (NAR), in samenwerking met corrupte overheidsmedewerkers en criminelen. Valerio Fioravanti en Francesca Mambro, twee Neo-Nazi’s, werden later tot levenslang veroordeeld. Vrijmetselaar Licio Gelli, voormalige spion Francesco Pazienza en medewekers van de Italiaanse inlichtingendienst Pietro Musumeci en Giuseppe Belmonte werden veroordeeld voor het belemmeren van het onderzoek. Het motief van de veroordeelden werd tijdens de rechtszaak duidelijk: ze wilden de onschuldige anarchisten in een kwaad daglicht stellen en paniek onder de bevolking zaaien, zodat de Italiaanse burgers als bange schaapjes in de armen van een sterke leider zouden rennen.

ITALIANEN ZIJN UIT OP WERELDHEERSCHAPPIJ
Tien jaar geleden zouden er vijf jaar voorbereiding en een flinke portie dwang voor nodig zijn geweest om honderd anarchisten samen in een kamer te krijgen. Maar tegenwoordig lukt het in een dag, met dank aan het fenomeen ‘mensen die de hele dag niets anders doen dan wiet roken en complotvideo’s kijken op fora over de Nieuwe Wereldorde’. Dit gaat op voor groepen door heel Europa, vooral in troosteloze steden als Whitechapel, Turijn, Dresden, buurten als Exarcheia in Athene en landen als Letland. Kansloze oorden zijn een vruchtbare bodem voor anarchie en door de economische cirisis worden de bestaande kansloze oorden niet alleen alsmaar kanslozer, er komen ook steeds meer kansloze oorden bij. Met die informatie in je achterhoofd lijkt onze bron van Green and Black Cross een punt te hebben. “Italiaanse anarchisten zijn actief bezig met zieltjes winnen. Jonge mensen zijn teleurgesteld in de overheid en de anarchisten maken daar handig gebruik van,” legt hij uit. “De rellen in Griekenland zorgden voor de benodigde inspiratie om de boel nieuw leven in te blazen en nu zien ze dat overal actie wordt gevoerd. Ze zullen deze kans aangrijpen om een gewelddadige rentree te maken. Hun organisaties zijn afgeschreven en ze worden vaak uitgelachen, maar nu hebben ze de kans om te laten zien wat ze waard zijn. ‘Dit zijn hele bijzondere tijden’, zei een Italiaan tegen ons tijdens de Parliament Square rellen.”

GRAHAM JOHNSON & ANDY CAPPER