Αν έχεις, έστω και την παραμικρή ιδέα από skateboarding, ξέρεις ποιος είναι ο Chad Muska. Την τελευταία δεκαετία, είναι ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο skating, παραγωγός μουσικής για ανθρώπους όπως οι KRS-One, Raekwon, U-God και Biz Markie, έχει εκθέσει έργα του σε γκαλερί και έχει εμφανιστεί σε μια σειρά από video games του οποίου, είναι πολύ πιθανό, να ξέρεις ήδη όλα τα cheats.

Πρόσφατα, συνάντησα τον Chad, πριν από ένα ντέμο της Supra, στο Frontside Gardens–ένα skate park στο Hackney, που φτιάχτηκε από τα υλικά μιας αποθήκης της περιοχής, που γκρεμιζόταν– για να μιλήσουμε για τέχνη, skateboarding, και τη χαρά του θιβετιανού διαλογισμού.

VICE: Γεια σου, Chad. Αρχικά, πες μου για το εμπόδιο που έφτιαξες στο FrontsideGardens.

Chad Muska: Είναι ακριβώς στη μέση. Μου αρέσει το projectπου λαμβάνει χώρα, αυτή τη στιγμή εκεί – που χρησιμοποιούμε αυτά τα υλικά για να γίνει ο χώρος. Η ιδέα μου ήταν -και χρηματοδοτήθηκε από τη Supra- να φτιάξω ένα εμπόδιο και να μπει σ’ αυτό το χώρο.

Ωραία. Σε είδα που τελείωνες και μια τοιχογραφία, πριν.

Στην κορυφή του εμποδίου, μου ζήτησαν να κάνω ένα σχέδιο, και σκέφτηκα «Γιατί όχι;». Ήθελα να κάνω κάτι που να συνδέει το skateboarding και την τέχνη μου, η απεικόνιση από κάτι που αποτελεί πηγή έμπνευσης για ‘μένα. Ο Christian Hosoi, με επηρέασε πολύ. Ήθελα να τιμήσω το Rising Sun, και να το ξαναφτιάξω με άλλο τρόπο, γράφοντας «Infinite» από πάνω. Για ‘μένα, αντιπροσωπεύει κάτι σημαντικό, που μεγαλώνει, και θα εμπνεύσει και την επόμενη γενιά.

Ο Chad Muska στο Frontside Gardens 

Πώς περνάς το καλοκαίρι σου στο Ηνωμένο Βασίλειο, μέχρι στιγμής;

Πολύ ωραία. Είναι ζωντανό το Λονδίνο. Υπάρχει ενέργεια σ’ αυτή την πόλη – έτσι μεγάλωσα. Θαυμάζω τη δημιουργικότητα και το σπρώξιμο των ορίων της μόδας, της μουσικής και του skating. Το Λονδίνο, αντιπροσωπεύει αυτή την κίνηση. Είναι ευλογία, σε τέτοια ηλικία, να κάνω skate μ’ αυτά τα παιδιά, και να κάνω αυτό που αγαπώ.

Έπαιρνες το μέγιστο απ’ αυτό;

Κάναμε skate όλη μέρα, μέχρι τις 11 το βράδυ. Παίρναμε λίγο φαγητό και την κάναμε. Δεν παρτάρω όπως παλιά. Έχω χαλαρώσει, και ασχολούμαι περισσότερο με πράγματα που εξασκούν το μυαλό: την τέχνη, το skating, το design. Δεν έχω κάτι με τα πάρτι, απλά απέχω αυτό τον καιρό.

Όταν έρχομαι στο Λονδίνο, βγαίνω παντού τα βράδια, αλλά όχι αυτή την περίοδο. Μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς το πρωί, να κάνω βόλτα στη πόλη, και να πηγαίνω σε γκαλερί και μουσεία. Ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, είναι θολό στο μυαλό μου, και έχασα πολλά πράγματα. Δεν είδα πραγματικά ποτέ αυτά τα μέρη, παρά μόνο μέσω του skateboarding. Μου λένε «Πήγες στο Παρίσι, στο Λούβρο πήγες;» ή «Πήγες στην Tate;». Και αυτό που απαντάω είναι «Έκανα skate μπροστά τους, αλλά δεν έχω μπει ποτέ μέσα».

Είχες κάποια ανάμειξη με την Long Live South Bank πρωτοβουλία. Τι σημασία έχει για ‘σένα, που δεν είσαι Λονδρέζος;

Το SouthBank, δεν έχει να κάνει μόνο με το Λονδίνο, είναι η εκπροσώπευση του skateboarding, και είναι ιστορικό μέρος. Επίσης, είναι μέρος συνάντησης – μπορούν να έρθουν από παντού, για να δουν skaters και να γίνουν μέρος της πόλης. Είναι σήμα κατατεθέν, όχι μόνο για το Λονδίνο, αλλά παγκοσμίως. Η Ευρώπη διατηρεί την ιστορία, ενώ η Αμερική καταστρέφει συνέχεια τα παλιά. Είναι τόσο σημαντικό όσο το Big Ben. Οι αρχιτέκτονες που το έφτιαξαν, πρέπει να είχαν στο μυαλό τους τη ροή και την κίνηση, όχι μόνο τις έντονες γωνίες. Και παρόλο που δεν φτιάχτηκε για skateboarding, είναι ο τέλειος χώρος γι’ αυτό.

Συμφωνώ. Έκανες αρκετές εκθέσεις τελευταία, διοχετεύεις συνειδητά το skating στη δουλειά σου, ή είναι κάτι πιο αφηρημένο;

Για ‘μένα, είναι το ίδιο. Η ζωγραφική, το design, η φωτογραφία, το skating, είναι όλα ένας τρόπος καλλιτεχνικής έκφρασης. Σε κάποια φάση, νόμιζα ότι δραπετεύω από το skateboarding, μέσω της τέχνης, αλλά κατάλαβα ότι υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ τους. Αυτή τη στιγμή, βρίσκομαι σε έναν εννοιακό μινιμαλισμό, με στοιχεία που γεννήθηκαν από το skateboarding. Χρησιμοποιώ τσιμέντο, ατσάλι, ρητίνη, και πράγματα που αντιπροσωπεύουν τη ζωή μου.

Η κοινότητα του skate, έχει τη δική της καλλιτεχνική σκηνή, αλλά νιώθεις ποτέ ότι το να είσαι επαγγελματίας, σε κρατάει πίσω, στον χώρο της τέχνης;

Ο κόσμος μπορεί να πει ένα σωρό πράγματα, αλλά αν καθόμουν ν’ ακούσω οτιδήποτε έλεγε ο κόσμος, δεν θα ήμουν εδώ, σήμερα. Ακόμα καλύτερα, αν κάποιος αμφισβητεί αυτό που κάνω. Ένιωσα ότι έχω να δώσω κάτι στο χώρο της τέχνης, και θα συνεχίσω να το κάνω, μέχρι να πεθάνω. Το αν θα είναι αποδεκτά, πριν ή μετά το θάνατό μου, δεν έχει σημασία.

Κάνεις ακόμα μουσική;

Τελευταία, όχι τόσο πολύ. Είμαι ψυχαναγκαστικός με ό,τι κάνω στη ζωή μου. Όταν κάνω skate, κάνω skate. Όταν κάνω design, κάνω αυστηρά αυτό. Αυτή τη στιγμή, κάνω βίντεο, αλλά η μουσική θα είναι πάντα μέρος της ζωής μου – αν και, παραδόξως, τώρα ακούω λιγότερη μουσική. Με ενδιαφέρει ο φυσικός ήχος. Πολλά απ’ αυτά που ακούω, σχετίζονται με την τέχνη μου. Είναι πολύ μίνιμαλ. Μου αρέσει η μουσική διαλογισμού.

Γρηγοριανές ψαλμωδίες;

Ναι, μ’ αρέσουν αυτά. Πιο πολύ ο θιβετιανός διαλογισμός. Μου αρέσει η μουσική που υπονοεί κάτι.

Πώς σου φαίνεται, που μια ολόκληρη γενιά, σχετίζεται μαζί σου, παίζοντας εσένα, στο παιχνίδι του Tony Hawk;

Είναι λίγο περίεργο. Είναι μια γενιά παιδιών, που μπορεί να μην με έχει δει να κάνω skate, γιατί κατά διαστήματα απουσίαζα. Έτσι, πολλά παιδιά έρχονται και μου λένε «Είσαι ο αγαπημένος μου skater, στο Tony Hawk». Δεν θέλω να με θυμούνται απ’ αυτό. Αν και, οτιδήποτε μπορεί να ωθήσει τα παιδιά στο skateboarding, είναι καλό, θα πρέπει να τα βγάλουμε από τον ψηφιακό κόσμο. Το ίδιο και με τα παπούτσια μου. Πολλοί λένε «Αυτοί οι άσχετοι φοράνε τα παπούτσια σου –ράπερς, ηθοποιοί, μουσικοί». Δεν είναι κακό, γιατί έτσι, ίσως αγοράσουν και skateboard.

Πού πιστεύεις ότι διευρύνονται τα όρια του skateboarding;

Υπάρχει εξέλιξη που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Είναι ωραίο, γιατί δεν εξασφαλίζει απλώς το μέλλον του skateboarding… Πρέπει να συνεχίσει και να εξελιχθεί, αλλιώς παραμένει στάσιμο και βαρετό. Τώρα, γίνεται μια διαίρεση στο skateboarding, όπου υπάρχει η mainstream κουλτούρα, των διαγωνισμών, με νικητές και μεγάλα events, αλλά υπάρχει και το άκρως αντίθετο, που είναι το καθαρό skateboarding, το street skateboarding, που φτιάχνουν ράμπες στις πίσω αυλές.

Όπως και να ‘χει, είναι skateboarding, αλλά για ‘μένα, δεν είναι κάτι που σε εκπαιδεύουν για διαγωνισμούς. Το skateboarding, δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι ο καλύτερος, αλλά με τη διασκέδαση, και τη σωματική και πνευματική πρόκληση. Με ανησυχούν οι γονείς, που θέλουν τα παιδιά τους να κερδίζουν μεγάλους διαγωνισμούς και βραβεία.

Όσο υπάρχει το skateboarding, είμαι χαρούμενος. Είναι φοβερό που έφτασα ως εδώ, που συνεχίζω να είμαι κομμάτι του, και που μπορώ να ζω από κάτι που αγαπώ. Είναι φοβερή ευλογία, και δεν το θεώρησα ποτέ δεδομένο.

Ευχαριστώ, Chad.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter,  Facebook και Instagram.