Σάββατο του Ιουνίου, πριν από λίγες ημέρες. Ήταν πάνω-κάτω 4 το πρωί. Έφευγα από το μπαρ Αμπάριζα στη Λέκκα, πέρασα μπροστά από το Senza με τα πιτσιρίκια να έχουν κατασκηνώσει έξω από το μαγαζί λες και ήταν σε πενταήμερη, πέρασα τη Κολοκοτρώνη που τα τελευταία δύο χρόνια μοιάζει να ζει τη νέα της εφηβεία, μπήκα στη Πραξιτέλους και έστριψα στο στενό για τη Καρύτση. Και ξαφνικά ήταν λες και πέρασα τα σύνορα και μπήκα σε έναν άλλο κόσμο.

Έναν κόσμο που σου έδινε την εντύπωση ότι είναι το τέλος της χαράς. Μέχρι και ο πιο χαμηλός φωτισμός κάνει τη καρδιά σου να σφίγγεται. Πέρασα μπροστά από τα δύο τρία μαγαζιά που ήταν ακόμα ανοικτά, έριξα μια κλεφτή ματιά στο βάθος, πίσω από την εκκλησία, εκεί που κάποτε ήταν το Use bar και συνέχισα τον δρόμο για το σπίτι.

Και όσο ανέβαινα προς τα Εξάρχεια, τόσο σκεφτόμουνα τι έγινε. Τι έγινε και μέσα σε μια επταετία το πάρτι στην Καρύτση τελείωσε. Έτσι από τη μία μέρα στην άλλη – ή για να λέμε την αλήθεια από τον ένα χρόνο στον άλλον. Άλλωστε ακόμα θυμάμαι πριν από 3 χρόνια, ένα καλοκαιρινό βράδυ Σαββάτου που είχα κατέβει στη πλατεία και είχες την αίσθηση ότι είσαι σε κάποια χώρα ενός νησιού 15αύγουστο. Δεν είχε σημασία από ποιο μπαρ είχες παραγγείλει, ούτε τι μουσική άκουγες. Καμιά χιλιάρα άτομα να είναι αραγμένα στη Χρήστου Λαδά, να κλείνουν τον δρόμο, να έχουν ένα ποτό στο χέρι και να μιλάνε όλοι μαζί. Και περνούσες ανάμεσα από τον κόσμο και έβλεπες παντού γνωστά πρόσωπα και φίλους. Ακόμα θυμάμαι τα πρωινά του καλοκαιριού που φεύγαμε από το Use, μετά από ένα τρελό ξενύχτι και παίρναμε τον δρόμο της επιστροφής. Και το γουστάραμε. Και τώρα, μοιάζει σαν να έχει τελειώσει αυτό το πάρτι.

Ίσως να ακούγεται κάπως ρομαντικό όλο αυτό. Αλλά για τα παιδιά που τα τελευταία 5 χρόνια έζησαν στιγμές και καταστάσεις εκεί, έτσι το βλέπουν. Όπως είπε και ο φίλος Νικόλας, μετά το κλείσιμο του Use «και τώρα που θα πηγαίνουμε όταν θέλουμε να πιούμε μια μπύρα έστω και μόνοι μας;». Ναι, η Καρύτση ήταν από τις περιοχές που έφτιαξαν στέκια και για αυτό κατάφερε να ξεχωρίσει.

Κι αν ήσουν από τους θαμώνες, θα είχες δει ότι το πάρτι είχε τελειώσει εδώ και ένα χρόνο τουλάχιστον. Όταν και τα στέκια έπαψαν να θυμίζουν στέκια. Γιατί συνέβη αυτό; Πολλές εξηγήσεις υπάρχουν κι αν είσαι 30 φεύγα (καλή ώρα) δεν θα έπρεπε να σου κάνει καμιά εντύπωση. Άλλωστε η Αθήνα είναι γνωστό ότι δημιουργεί και αλλάζει hot spots σαν τα… πουκάμισα. Αν είσαι 30plus θα θυμάσαι τις χρυσές εποχές στο Ψυρρή, που πλέον μόλις πέσει ο ήλιος, το σκέφτεσαι να περάσεις μέσα από τα στενά του. Και όμως εκεί, για παράδειγμα το 2004, νόμιζες ότι ήσουν στο κέντρο του κόσμου με τα μαγαζιά και τον κόσμο που είχε. Και μετά ήρθε το Γκάζι. Και μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα η περιοχή γέμισε με μπαρ και κλαμπ, τόσο γρήγορα που το βαρέθηκε ο κόσμος. Την περιοχή, τη λογική της, τα πάντα.

Τι έφταιξε όμως και πέθανε η Καρύτση; «Πέρασε η μόδα της» είναι η πιο εύκολη και γρήγορη απάντηση που άκουσα από μερικούς φίλους, ανάμεσά τους και ο Γιώργος. «Ήταν η Καρύτση και εδώ και περίπου δύο χρόνια το “πάρτι” είχε μεταφερθεί, μερικά μέτρα πιο κάτω, στην πλατεία Αγίας Ειρήνης» μου λέει, έστω κι αν ο ίδιος δεν πάει από εκεί: «Δεν μου ταιριάζει, είναι ότι να’ ναι. Και ο κόσμος και τα μαγαζιά. Είναι καθαρά μόδα-περιοχή. Σε κάποιους αρέσει γιατί καλύπτει όλα τα γούστα, αλλά εγώ δεν το μπορώ αυτό. Άλλωστε δεν πήγαινα ούτε Κολωνάκι, ούτε Γκάζι. Δεν το μπορώ το ότι να’ ναι».

Η Ειρήνη από τη πλευρά της πιστεύει ότι η Καρύτση έχασε την «ταυτότητά» της τα τελευταία χρόνια. «Ήξερες τι μουσική θα ακούσεις στα μαγαζιά εκεί. Ήταν δεδομένο, είχε ταυτότητα. Όταν πήγαν να το αλλάξουν αυτό, ξένισαν και τους θαμώνες τους. Άλλωστε αν θέλεις άλλα πράγματα υπάρχουν και άλλες περιοχές, δεν χρειάζεται να πας στη Καρύτση» μου λέει ενώ πίνουμε καφέ στο Μοναστηράκι. Ένα πρόβλημα ήταν και ο κορεσμός, σύμφωνα με τη Δανάη: «Ήταν hot spot με 4 μαγαζιά. Ε, όταν άνοιξαν… 14 σε μια τόσο μικρή περιοχή, το ένα πάνω στο άλλο, λογικό ήταν να αυξηθεί και ο ανταγωνισμός. Και σε μια ανάγκη να έχουν αρκετή πελατεία έφτασαν να προσελκύσουν και κόσμο που δεν τους ταίριαζε».

Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά, σε όλο αυτόν το «θάνατο», όπως μου είπε και ο Κώστας. «Καλύτερα έτσι, μπας και η Καρύτση επιστρέψει στην αρχική της λογική. Τότε που είχε μαγαζιά για κόσμο που γούσταρε το ποτό και τη μουσική. Αυτό. Ωραίες μπάρες».

Ωραία φάση σε αυτή τη… σκοτεινή κατάσταση; Τα ζευγαράκια που (ξανα)βρήκαν στη Καρύτση και γύρω από την εκκλησία ένα μέρος για να φιλιούνται κάτω από τον θολό φωτισμό. Ρομαντικό, ξέρω. Αλλά ωραίο.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.