Μια σελίδα από το Sex Picnic

Οι Broken Fingaz Crew – μόνο μια από τις υπάρχουσες κολεκτίβες γραφιτάδων στο Ισραήλ-παρουσίασαν ένα καινούργιο ζωγραφισμένο με το χέρι zine (περιοδικό) στα εγκαίνια του Kartel ενός καινούργιου χώρου τεχνών στο κέντρο της Χάιφα. Το Sex Picnics δείχνει λαχταριστά κορίτσια να φιλιούνται με σκελετούς, γυναίκες αμφίβια των οποίων τα πόδια κρατούν ανοιχτά κεφάλια ερπετών και οστεώδεις φιγούρες που βάζουν δάχτυλο σε μια γονατισμένη γυναίκα. Αλήθεια είναι πως δεν πρόκειται για πράγματα που θα ήθελες να έχεις στον τοίχο του σπιτιού σου ενόψει, ας πούμε, της επίσκεψης των παππούδων σου.

«Έχω όλα αυτά τα ατμοσφαιρικά, ψυχεδελικά όνειρα και κατά κάποιο τρόπο τα ζωντανεύω στη δουλειά» λέει ο 28χρονος Unga, ο αρχηγός των BFC, του οποίου το επώνυμο έχει καλό λόγο που παραμένει άγνωστο (γενικά η αστυνομία δεν είναι φαν ανθρώπων που ζωγραφίζουν με σπρέι πάνω στην περιουσία του δημοσίου). «Αυτό είναι κυριολεκτικά ένα πικ-νικ στο οποίο όλοι είναι καλεσμένοι».

Οι BFC έχουν αφιερώσει την καριέρα τους στο να σοκάρουν τον κόσμο. Τα φθορίζοντα σκίτσα τους θεωρούνται από τα πρώτα παραδείγματα graffiti κουλτούρας στη Χάιφα, μια πόλη γνωστή για την πάταξη της τέχνης του δρόμου με σκληρό τρόπο και παρά τη φήμη της ως φιλελεύθερη πολιτιστική Μέκκα του Ισραήλ. «Μέχρι σήμερα, αμέσως μόλις τελειώσει ένα έργο μας, μέσα σε δυο ή τρεις μέρες το βάφουν από πάνω» εξηγεί ο Unga. «Μαθαίνεις να μην δένεσαι με το έργο σου».

Και δεν είναι μόνο το δημοτικό συμβούλιο με το οποίο έχουν έρθει αντιμέτωπα τα τέσσερα μέλη της κολεκτίβας. Όταν δημιουργήθηκαν το 2005, κλαμπ στο Τελ Αβίβ όπου θα παρουσίαζαν τη δουλειά τους έκλεισε επειδή το φυλλάδιο έδειχνε μια μαύρη γυναίκα να εκτελεί σεξουαλικές πράξεις-σκηνές που θεωρήθηκαν βλάσφημες και πολύ τολμηρές από τους ιδιοκτήτες του. Είναι πιθανό, οι BFC να έβρισκαν λιγότερη αντίσταση στο Τελ Αβίβ από ότι στη Χάιφα. Το 2011, το City Lab έγραψε ότι ο δήμος του Τελ Αβίβ έδινε 40% ετήσια χρηματοδότηση για το Μουσείο Τέχνης της πόλης, ένα ίδρυμα γνωστό ότι δίνει βήμα σε ντόπιους καλλιτέχνες δρόμου.

Μια σελίδα από το Sex Picnic

«Η Χάιφα τα σβήνει όλα» λέει ο David Hevion Melech, συνιδιοκτήτης του Kartel. «Τίποτα δεν μένει άθικτο περισσότερο από λίγες εβδομάδες. Είναι χάλια γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί καλοί καλλιτέχνες εδώ, αλλά ως επισκέπτες μπορεί να τα χάσετε όλα αυτά».

Παρά το συγκεκριμένο εμπόδιο, ο Melech και οι Ghost Town Crew- η καλλιτεχνική κολεκτίβα μουσικής και εγκαταστάσεων στην οποία ανήκει- κατάφεραν να μετατρέψουν ένα παλιό εργοστάσιο ζύμωσης πορτό στον τεράστιο χώρο ζωντανής μουσικής και τεχνών που είναι σήμερα. Το Kartel έχει στόχο να γίνει το πρώτο και βασικό σημείο συνάντησης της δημιουργικής κοινότητας της Χάιφα. «Όλοι στο χώρο των τεχνών γνωρίζονται μεταξύ τους εδώ» λέει ο Melech. «Είναι ένα μικρό και ντόπιο πλήθος. Θέλουμε να φιλοξενούμε εκθέσεις για τρεις μέρες κάθε φορά, ανά δυο εβδομάδες και κινηματογραφικές ταινίες από γείτονες ανερχόμενους καλλιτέχνες».

Συναντώ τον Unga κάτω από την αψίδα ενός εγκαταλελειμμένου σιδηροδρομικού σταθμού στο ανατολικό Λονδίνο και, όπως η υπόλοιπη κολεκτίβα-που πετούν μεταξύ Λονδίνου και της τρίτης μεγαλύτερης πόλης του Ισραήλ-είναι αδύνατο να κρατήσει πινακιδούλα με το όνομα του. «Κανένας μας δεν έχει κινητά τηλέφωνα. Δεν έχω εδώ και τρία χρόνια» λέει. «Ο κόσμος πραγματικά δεν μπορεί να μας βρει, αλλά έτσι μας αρέσει. Μισώ το Instagram και την κουλτούρα των selfie επίσης. Είναι αηδιαστική επειδή διδάσκει τα 16χρονα κορίτσια ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να είναι ψεύτικα». 

Ο Unga συναντήθηκε με τον συνιδρυτή των BFC, Tant, όταν ήταν παιδιά και ζούσαν σε μια μικρή κοινότητα 40 ανθρώπων στους πρόποδες του όρους Καρμέλ, στο βόρειο Ισραήλ. Με τους καλλιτέχνες γονείς τους, οι δυο τους έμεναν σε χώρο που κατά τη διάρκεια της Μάχης του Μεγκίντο στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον είχε καταλάβει ο βρετανικός στρατός. Μετά από δέκα χρόνια στο στρατόπεδο, πήγαν σε μια κατάληψη στη Χάιφα με τα άλλα μέλη των BFC, τους Deso και Kip.

Εκεί, έχοντας εμπνευστεί από τα αντίγραφα της ασκούσας επιρροής εφημερίδας Graffiti Art, με έδρα το Παρίσι, από τον χαράκτη Ephraim Moses Lilien της art nouveau  και ζωγράφους όπως οι Albrecht Dürer και  Gustav Klimt, άρχισαν να διακοσμούν τα μικρά σοκάκια της πόλης με σκαριφήματα που είχαν καλλιεργήσει από την παιδική τους ηλικία. «Νομίζω ότι ήμασταν η πρώτη γενιά [γραφιτάδων στην πόλη]» λέει ο Unga. «Ή τουλάχιστον πήραμε τα ηνία απευθείας από τους NRC [Nuclear Rabbit Crew], οι οποίοι άρχισαν λίγο πριν από εμάς».

«Όταν αρχίσαμε να γράφουμε το 2001, δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα στους τοίχους»  είπε ο Kip στο City Lab. Το γυμνό, οι αιματηροί χαρακτήρες των κόμικς και η ελεύθερη χρήση χρώματος ήταν σταθερά χαρακτηριστικά. Σε μια τοιχογραφία υπήρχε ένας καραφλός, μουσάτος άνδρας που αντί για μάτια είχε λέιζερ, και ο οποίος καθόταν δίπλα σε έναν παρενδυτικό με φωτεινό ροζ δέρμα και μουστάκι του Χίτλερ. «Έβγαινα έξω τη νύχτα και το επόμενο πρωί, έβλεπα τα σχέδια πηγαίνοντας στο σχολείο, μέσα από το λεωφορείο» θυμάται ο Unga. «Κανένας δεν γνώριζε τι έκανα το προηγούμενο βράδυ και αυτό ήταν καλό. Ως έφηβος, έχεις αυτή τη διάθεση να κάνεις κάτι παράνομο».

Το 2012, μετά από μια θητεία στον ισραηλινό στρατό στα 18- «Δεν ήμουν μαχητής ή κάτι τέτοιο. Έκανα ότι μπορούσα για να μην είμαι. Και ναι, το μισούσα»-ο Unga και η υπόλοιπη ομάδα των BFC ήρθαν σε επαφή με την καλλιτεχνική επιμελήτρια Charlotte Janson (της ανεξάρτητης εταιρίας τεχνών NO WAY) στο Λονδίνο. Τους ζήτησε να κάνουν μια αναδρομική έκθεση στο Λονδίνο, την πρώτη που είχαν κάνει ποτέ εκτός του Ισραήλ. «Σε γενικές γραμμές είναι εφιάλτης να τους βρεις-κανείς δεν έχει τηλέφωνο και όλοι έχουν πολλά ονόματα» λέει η Janson, που γνώρισε τη δουλειά της ομάδας από έναν φίλο.

Πριν από την έκθεση, αργότερα εκείνη τη χρονιά, η Janson νοίκιασε ένα διαμέρισμα στο Bethnal Green για να μείνουν τα τέσσερα βασικά μέλη της ομάδας. «Εμφανίστηκαν δεκαπέντε από αυτούς» λέει. «Αρρώστησαν όλοι και αυτό το μικρό μέρος μετατράπηκε σε ένα είδος θερμοκοιτίδας προσφύγων, με φίλους από την πόλη τους να κοιμούνται στο μπάνιο και στο πάτωμα της κουζίνας».

«Όταν ήρθαμε στο Λονδίνο, θέλαμε να ζωγραφίσουμε παντού» θυμάται ο Unga. «Όμως υπάρχει ένα αίσθημα αποδοχής εδώ. Το γκράφιτι είναι ασφαλές και μέρος της επίπλωσης. Από εκεί που είμαστε, το γκράφιτι είναι ένα πανκ κίνημα και θέλαμε να φέρουμε αυτή την ενέργεια στην έκθεση». Πως το έκαναν; «Δείχνοντας όργια, βάτραχους να βιάζουν χοντρούς άνδρες-τέτοια πράγματα».

Από τότε, η κολεκτίβα έχει εκθέσει σε γκαλερί σε όλο τον κόσμο, από την γκαλερί Inoperable της Βιέννης μέχρι την ετήσια έκθεση Art Beijing.

Τοίχος στο Hackney Wick ενώ οι BFC τσακώνονταν με άλλη ομάδα γκραφιτάδων

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του Sex Picnic, είναι προφανές ότι η δουλειά της ομάδας έχει βρει σημείο εστίασης με το πέρασμα του χρόνου. Έφυγαν οι πολεμιστές λέιζερ και οι φετιχιστές του Χίτλερ. Τώρα επικεντρώνονται στον παιχνιδιάρικο σεξουαλικό εκτροχιασμό και την χαλαρή νεκροφιλία. Μερικοί από τους χαρακτήρες του zine σχεδιάστηκαν πρώτη στις όχθες του Καναλιού Regent στο Hackney Wick, το σκηνικό της μάχης μεταξύ γκραφιτάδων τον περασμένο Απρίλιο, όταν η ομάδα επισκέφθηκε την Janson για την κυκλοφορία του περιοδικού.

«Κάποιος ζωγράφιζε πάνω τους κάθε βράδυ» λέει ο Unga. «Ένα από τα σημεία ήταν εξωφρενικά δύσκολο να το φθάσεις. Έπρεπε να αναρριχηθείς πάνω από μια γέφυρα, μέσα από ένα εργοστάσιο και έπειτα ένα παράθυρο. Σχεδόν κοντέψαμε να συλληφθούμε αρκετές φορές, στην προσπάθεια μας να το προσεγγίσουμε, αλλά κάθε πρωί ήταν βαμμένο από πάνω». Το πήγαινε-έλα ήταν αρκετά δυσοίωνο: σχέδια («μοτίβα κοριτσιών που πηδούσαν σκελετούς και άνθρωποι με κεφάλια βατράχου») είχαν παραμορφωθεί και αμαυρωθεί με προσβλητικά σχόλια. «ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ» ήταν το ένα. «ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ» ήταν η απάντηση της ομάδας.

Περπατώντας πίσω από την αψίδα του σιδηροδρομικού σταθμού, ο Unga ανά διαστήματα σταματάει για να κοιτάξει κάτι που αναγνωρίζει ή για να μου εξηγήσει το κόνσεπτ μιας τοιχογραφίας που εντοπίζει και έχει φτιάξει κάποιος που γνωρίζει. Αφομοιώνω όσα περισσότερα μπορώ, κλείνοντας το κασετοφωνάκι μου μόνο για να αλλάξω μπαταρίες. Μια εβδομάδα μετά, αυτός και η Charlotte θα πετάξουν στη Χάιφα με εισιτήριο μονής διαδρομής.

Το Sex Picnic διατίθεται προς αγορά στο ghostowncrew.com

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter,  Facebook και Instagram.