Το θέμα δημοσιεύτηκε αρχικά στο VICE UK.
Το καλοκαίρι του 2010, λίγο πριν να γίνω 19 ετών και στο 1o έτος του πανεπιστημίου, επιχείρησα να αυτοκτονήσω παίρνοντας τα αντικαταθλιπτικά που προορίζονταν για όλον τον μήνα και κατέληξα στην εντατική με αναπνευστική υποστήριξη. Μέχρι το 2ο έτος, οι παλιοί καλοί φίλοι μου είχαν μπουχτίσει με την πάρτη μου. Δεν με προσκαλούσαν πλέον για να βγούμε και άρχισα να απομονώνομαι πολύ και να γίνομαι ολοένα και πιο δυστυχισμένη. Έπειτα, μπήκα σε μια κακοποιητική σχέση και προσπάθησα να αυτοκτονήσω ακόμα δυο φορές. Ήμουν, επίσης, βουλιμική και έκανα εμετό ο,τιδήποτε ακουμπούσε στα χείλια μου.
Videos by VICE
Στη διάρκεια του πρώτου έτους των προπτυχιακών σπουδών μου, μείωσα κατά 250 τις θερμίδες που λάμβανα σε ημερήσια βάση -περίπου 2,5 φέτες ψωμί ή 5 μέτρια μήλα- και άρχισα, σταδιακά, να τρελαίνομαι. Έπινα, έπαιρνα ναρκωτικά και πήγαινα σε κλαμπ με θρησκευτική ευλάβεια. Το σώμα μου άρχισε να ενδίδει. Το δέρμα μου άρχισε να ξεφλουδίζει. Μια φορά έφαγα ένα χάμπουργκερ μετά από μια νυχτερινή έξοδο και εξανάγκασα τον εαυτό μου να ανεβοκατέβω τόσες πολλές φορές τα σκαλοπάτια για να «αντισταθμίσω» την κραιπάλη, τόσο που τελικά λιποθύμησα. Πήγα στον γενικό γιατρό του πανεπιστημίου και του είπα ότι χρειαζόμουν βοήθεια. Μου είπε ότι δεν ήμουν αρκετά άρρωστη για να με βάλει σε θεραπεία για διατροφικές διαταραχές και ούτε που αναφέρθηκε καν στη Μεθοριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΜΔΠ).
Ο κόσμος δεν μπορούσε να συμβαδίσει με την παρορμητική συμπεριφορά μου, τις μανιακές φράσεις και τις κρίσεις κλάματος. Οι ταμπέλες «drama queen», «αυτή που ζητάει προσοχή» και είναι «εντελώς χάλια» με ακολουθούσαν σαν άσχημη μυρωδιά. Προσπάθησα να το κρύψω, αλλά όλα αυτά που έλεγαν για μένα με πλήγωναν. Δεν ήξερα πώς να εξηγήσω ότι όλα αυτά που έκανα ήταν μια προσπάθεια να διαχειριστώ τα εκτός ελέγχου συναισθήματά μου, διότι όταν περνάω δύσκολη περίοδο είναι σαν να βρίσκομαι σε ένα αποκρουστικό τρενάκι λούνα παρκ, από το οποίο δεν μπορώ να βγω.
Ο Stephen Buckley, επικεφαλής πληροφοριών στο ίδρυμα ψυχικής υγείας Mind, περιγράφει τη ΜΔΠ ως «μια πολύ ευρεία διάγνωση που μπορεί να περιλαμβάνει πολλούς διαφορετικούς τύπους ανθρώπου με πολύ διαφορετικές εμπειρίες». Μου είπε ότι η ΜΔΠ μπορεί να περιλαμβάνει πολλά συμπτώματα για εκτεταμένες χρονικές περιόδους, συμπεριλαμβανομένης της ανησυχίας ότι οι άλλοι μπορεί να σε εγκαταλείψουν και του να νιώθεις πολύ έντονα συναισθήματα, που επίσης είναι πολύ ευμετάβλητα. «Δεν έχεις ισχυρή αίσθηση του ποιος είσαι. Βρίσκεις πολύ δύσκολο το να κάνεις και να διατηρήσεις σχέσεις, συμπεριφέρεσαι παρορμητικά, έχεις σκέψεις αυτοκτονίας ή αυτοτραυματισμού, νιώθεις θυμωμένος, νιώθεις παρανοϊκός, έχεις ψυχωτικές εμπειρίες, νιώθεις μουδιασμένος ή κενός ή μόνος για πολύ χρόνο».
Στη δική μου περίπτωση, ένιωθα περισσότερο από αυτοκτονική και εντελώς απελπισμένη έως λογική, μέσα σε μια ώρα. Οι έντονες εναλλαγές στη διάθεση ήταν τρομακτικές επειδή υπήρχαν -και ακόμα υπάρχουν- σε συνδυασμό με στιγμές παρόρμησης να βλάψω τον εαυτό μου ή να κάνω πράγματα για τα οποία ξέρω ότι αργότερα θα μετανιώσω. Τα αρνητικά συναισθήματα που έχω με ακινητοποιούν. Πέφτουν πάνω μου σαν τεράστια κύματα, που με πετάνε μακριά και με σπρώχνουν κάτω από το νερό. Αυτό σημαίνει ότι ζω με μια ύπουλη φωνή στο μυαλό μου που ψιθυρίζει άσχημες σκέψεις και διαταγές. Μου λέει ότι είμαι ένας σκατένιος άνθρωπος, πως δεν αξίζω να υπάρχω και ότι η ζωή μου δεν έχει νόημα.

Η συντάκτρια, απεικονίζεται στα δεξιά.
Σύμφωνα με το NHS, οι διαταραχές προσωπικότητας συχνά γίνονται εμφανείς στη διάρκεια της εφηβικής ζωής του ατόμου και συχνά συνδέονται με παιδικά τραύματα. Οι οκτώ στους δέκα ανθρώπους με ΜΔΠ, βιώνουν σωματική, συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση στη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας ή γονεϊκή εγκατάλειψη.
Δεν με είχαν εγκαταλείψει οι γονείς μου. Είχα μια πολύ ευτυχισμένη παιδική ηλικία, μέχρι που πήγα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ήταν το είδος του σχολείου όπου οι μικρομεσαίοι προβληματισμένοι γονείς έχουν την τάση να μη στέλνουν τα παιδιά τους. Η πειθαρχία στις τάξεις ήταν πρακτικά μηδενική και με εκφόβιζαν με άσχημο τρόπο. Με αποκαλούσαν με προσβλητικά παρατσούκλια «λεσβία», με αντιμετώπιζαν με γέλια οποτεδήποτε έμπαινα στην τάξη, μου πετούσαν μασημένες τσίχλες, με απέρριπταν τα αγόρια ως «αρουραίο» και ως «σκύλο» που «κανένας άνθρωπος δεν θα ήθελε ποτέ να αγγίξει». Τα κορίτσια στα αποδυτήρια της πισίνας υποκρίνονταν ότι με φοβούνταν επειδή στα 11 μου δεν είχα αντιληφθεί πως έπρεπε να ξυρίζω τα πόδια μου.
Διαβάστε θέματα από τον Οδηγό του VICE για την Ψυχική Υγεία.
Αυτό συνεχίστηκε για περίπου δυο χρόνια και, μέχρι να γίνω 14 ετών, είχα αποσυνδεθεί πλήρως από τον εαυτό μου και είχα πλημμυρίσει από τα συναισθήματα της αναξιότητας και του θυμού. Τότε ήταν που εμφανίστηκε η παρορμητική συμπεριφορά μου και άρχισα να αυτοτραυματίζομαι, να πίνω, να παίρνω ναρκωτικά όπως η κοκαΐνη, η μεφεδρόνη και το σπιντ και να αναζητώ την προσοχή από αμφιλεγόμενους άνδρες. Δεν γνώριζα τι ήταν η Μεθοριακή Διαταραχή Προσωπικότητας. Άρχισα να περιορίζομαι στις 1.000 θερμίδες την ημέρα και να επισκέπτομαι ιστοσελίδες που είναι η υπέρ της ανορεξίας. Είπα στον εαυτό μου ότι θα ένιωθα πιο ήρεμη και θα άρεσα στους ανθρώπους και πως ο άγριος πόνος θα έφευγε εάν απλά γινόμουν αρκετά αδύνατη.
Δεν με έκαναν αποδεκτή σε πρόγραμμα θεραπείας διατροφικών διαταραχών παρά μόνο στο τέλος του 2ου έτους του πανεπιστημίου και τότε επιτέλους διαγνώστηκα με Μεθοριακή Διαταραχή Προσωπικότητας. Έκανα ένα πρόγραμμα θεραπείας με «επίκεντρο τη συμπόνια», το οποίο είναι σχεδιασμένο για ανθρώπους με αυξημένο βαθμό ντροπής και αυτοκριτικής. Έμαθα περισσότερα για το πώς θα διαχειρίζομαι τα συντριπτικά συναισθήματά μου και να μην ακούω τη γεμάτη μίσος φωνή που με έσπρωξε να λιμοκτονήσω και να βλάψω το σώμα μου. Η θεραπεία γινόταν σε συνδυασμό με φαρμακευτική αγωγή, για να με βοηθήσει να κοιμάμαι και να αναιρέσει μέρος της συντριπτικής κατάθλιψης που τόσο συχνά συνοδεύει την ΜΔΠ.
Ορισμένοι ασθενείς με ΜΔΠ ακούνε φωνές εξωτερικές, συνήθως με οδηγίες για να βλάψουν τους εαυτούς τους ή άλλους, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις κάποιοι βιώνουν επίσης παρατεταμένες ψευδαισθήσεις ή έχουν πεποιθήσεις από τις οποίες δεν μπορούν να αποκολληθούν. Άλλοι, όπως η Rachel Rowan Olive, ένα κορίτσι στο οποίο μίλησα και επίσης υποφέρει από ΜΔΠ, έχουν την τάση να αποσύρονται ή να κλείνονται στον εαυτό τους όταν τα συναισθήματά τους γίνεται πολύ δύσκολο να τα αντιμετωπίσουν. «Η ΜΔΠ είναι περίπλοκο να περιγραφεί σε κάποιον που δεν την έχει. Δεν μου άρεσε ποτέ η ετικέτα “Μεθοριακή Διαταραχή Προσωπικότητας”. Είναι το είδος του όρου που κάνει τους ανθρώπους να πισωπατάνε αργά-αργά. Πίστευα ότι πολλά από τα κριτήρια για την ΜΔΠ δεν ισχύουν για μένα, αλλά καθώς περνάει ο καιρός, μπορώ να συνδέω πράγματα που πάντα ήταν κομμάτια μου με τη διάγνωση».
«Το βασικό πρόβλημά μου είναι ο αυτοτραυματισμός και αυτό είναι το πιο ορατό και προφανές σύμπτωμά της ΜΔΠ. Βιώνω πολύ άγχος, οπότε νιώθω ότι θα φοβηθώ έτσι κι αλλιώς χωρίς απολύτως κανέναν λόγο. Μπορεί να με κάνει να φοβηθώ κάτι που είναι πραγματικό και υπό τον έλεγχό μου. Βιώνω ένα επίπεδο συναισθηματικής δυσλειτουργίας, όπου καταλήγω να νιώθω πραγματικά κενή για πολύ μεγάλα διαστήματα. Νομίζω ότι κατά ένα μεγάλο μέρος, αυτό συμβαίνει διότι δυσκολεύομαι να βρω τη διαφορά μεταξύ των δικών μου συναισθημάτων και των άλλων ανθρώπων. Το παρατηρώ ακόμα και με την φαντασία. Εάν διαβάζω ή παρακολουθώ τηλεόραση μπορεί να καταλήξω να πανικοβληθώ, επειδή είναι σαν να νιώθω τι νιώθουν όλοι οι διαφορετικοί χαρακτήρες μονομιάς και δεν γνωρίζω πλέον ποια συναισθήματα είναι δικά μου».
Σήμερα, προσπαθώ να κρατώ το περιβάλλον μου όσο πιο ήρεμο γίνεται και χρησιμοποιώ τεχνικές που αποσπούν την προσοχή και χαλαρώνουν, ώστε να αμβλύνονται οι επιπτώσεις των κακών επεισοδίων κρίσης. Τις περισσότερες φορές, κρατώ υπό έλεγχο τα συναισθήματά μου, αλλά υπάρχουν ακόμα κάποιες φορές, όταν ταλαντεύομαι μεταξύ κλάματος, του να μην μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι, της υπερπαραγωγικότητας και των μανιακών καταστάσεων όπου μπαίνω στον πειρασμό να είμαι υπερ-παρορμητική.
Εξακολουθώ να έχω μια δυσκολία να δημιουργήσω μακροχρόνιες φιλίες. Η πλειοψηφία των φίλων μου από το σχολείο και το πανεπιστήμιο δεν βρίσκεται πια στη ζωή μου. Μια πλευρά της ΜΔΠ είναι η δημιουργία σχέσεων έντασης που δεν διαρκούν πάρα πολύ και έτσι η ασθένεια καταλήγει να σε απομονώνει. Τα συναισθήματά μου είναι τόσο σαρωτικά που άλλοι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν γιατί γελάω και χτυπιέμαι χωρίς λόγο και έπειτα ξαφνικά πνίγομαι στο κλάμα. Συνήθως, δεν λέω στον κόσμο ότι πάσχω από ΜΔΠ. Φοβάμαι ότι θα με κρίνουν.

Η διαχείριση της Μεθοριακής Διαταραχής Προσωπικότητας, συνήθως απαιτεί έναν συνδυασμό φαρμακευτικής θεραπείας και συζήτησης. Δεν υπάρχει φάρμακο ειδικό για τη θεραπεία της ΜΔΠ, αλλά συνήθως χρησιμοποιούνται σταθεροποιητές διάθεσης, αντικαταθλιπτικά και αντιψυχωσικά (παίρνω απ’ όλα). Η Rachel χρησιμοποιεί τη Διαλεκτική Συμπεριφορική Θεραπεία για να διαχειριστεί τη ΜΔΠ της, σε συνδυασμό με την εικαστική ψυχοθεραπεία σε ένα στούντιο στο Hackney. Επίσης, προγραμματίζει την εβδομάδα της εκ των προτέρων για να δώσει στον εαυτό της μια αίσθηση δομής και ελέγχου.
Το στίγμα που φέρουν όλες οι ψυχικές ασθένειες είναι απίστευτα αποθαρρυντικό, βλάπτει σε μεγάλο βαθμό εκείνους που υποφέρουν και μπορεί να τους αποτρέψει από το να ζητήσουν βοήθεια. Ως «διαταραχή προσωπικότητας», η ΜΔΠ φέρει κάτι παραπάνω από το μερίδιο του κοινωνικού στίγματος που της αναλογεί. Οι άνθρωποι με ΜΔΠ δεν είναι ψυχροί και χωρίς συναισθήματα, όπως ένιωθε η Rachel ότι την βλέπουν οι άλλοι, ούτε επιζητούν την προσοχή ή αξίζουν την κοινωνική απομόνωση, όπως ελεγαν για εμένα στο πανεπιστήμιο. Απλώς προσπαθούν να διαχειριστούν μια ψυχική ασθένεια που είναι απολύτως πραγματική όσο και μια σωματική κατάσταση, με εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους.
Είναι πολύ εύκολο να υποκύψεις στα συναισθήματα της απογοήτευσης και της απελπισίας όταν είσαι κολλημένος σε λίστα αναμονής και μπορεί να περάσουν από 6 μήνες μέχρι χρόνος για να κλείσεις ραντεβού για αξιολόγηση, για οποιοδήποτε είδους θεραπείας. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό ο οποιοσδήποτε βιώνει συμπτώματα που μοιάζουν με αυτά της ΜΔΠ, να ενημερώνει τον οικογενειακό γιατρό του. Κανένας δεν πρέπει να φτάνει σε τόσο οριακό σημείο ώστε να επιχειρήσει να τερματίσει τη ζωή του. Έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε που ήμουν αναίσθητη στη μονάδα εντατικής θεραπείας, ανήμπορη να αναπνεύσω και με τη νοσοκόμα να μου λούζει τα μαλλιά λόγω του ιδρώτα που έτρεχε ποτάμι. Το χρωστάω στον σύντροφό μου, τους γονείς μου, την αδερφή μου και τον εαυτό μου να μην καταλήξω ποτέ ξανά εκεί πέρα.
Περισσότερα από το VICE
-

-

The Apple Watch Ultra 3, because there aren't pics of a rumored, unreleased Ultra 4 yet. – Credit: Apple -

Bruce Willis -

Nickelodeon