Είσαι σπίτι και βαριέσαι, δε θέλεις να δεις σειρά, δεν θέλεις να δεις ταινία, σκέφτεσαι να βάλεις να ακούσεις μουσική και μετά λες θα βάλω να δω κάτι που συνδυάζει και τα τρία. Τα μουσικά ντοκιμαντέρ (όταν γίνονται σωστά) η δυναμική τους είναι να σε βάλουν λίγο μέσα στα άπλυτα της εκάστοτε μπάντας ή καλλιτέχνη ή είδος, να σου δείξουν με δομημένο τρόπο και ένα καλό σκελετό τι πραγματικά έγινε και σε τρίτη φάση να σε πορώσουν αρκετά ώστε να μπεις στη διαδικασία να ανακαλύψεις κάτι που προηγουμένως δεν γνώριζες ή να σου θυμίσουν πράγματα που είχες ξεχάσει πόσο γαμάτα ήταν εξαρχής.
Το πρώτο μέρος του «Μερικά Μουσικά Ντοκιμαντέρ για Όταν Βαριέσαι να Δεις Κανονική Ταινία» είχε γραφτεί με αφορμή το πόσο δεν μου άρεσε το 20.000 Days on Earth για τον Nick Cave και το πόσο αξιοπρεπές και πορωτικό ήταν το Beautiful Noise. Αποφάσισα λοιπόν το δεύτερο μέρος να σου δώσει μία λίστα μουσικών ντοκιμαντέρ που επικεντρώνονται σε έναν καλλιτέχνη/μπάντα ή είδος, με την λογική ότι σε επόμενο μέρος θα μιλήσουμε για festival και βιντεοσκοπημένα ιστορικά live. Ξεκινάμε:
Videos by VICE
1. The Punk Singer (2013)
Ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην Kathleen Hanna, μέσω τις οποίας σου εξηγεί και την φάση που έπαιζε με το underground φεμινιστικό punk rock κίνημα Riot Grrrl και το πώς κατάφεραν να βγουν ένα μάτσο μπάντες από μία μεγάλη παρέα. Από κει και πέρα, τι να πεις για την Kathleen Hanna; Τα βασικά είναι ότι ήταν (είναι) frontwoman των Bikini Kill και των Le Tigre, φεμινίστρια ως το κόκκαλο, παράδοξο fashion icon των 90’s και μετέπειτα ήσυχη νοικοκυρά που κουράστηκε από το a bit too much που ήταν όλο αυτό που έκανε πάνω και κάτω από τη σκηνή, την νόσο που κατάφερε να της κόψει τη φόρα, καθώς και προηγούμενα βιώματά της.
Η ταινία παρακολουθεί την εξέλιξή της από χαρισματική καλοτεχνίτισσα σε κολέγιο της Αμερικής που έφτιαχνε zines και κομμάτι του third wave φεμινισμού που πίστευε ότι δεν χρειάζεται να αρνηθείς την γυναικεία φύση σου για να είσαι φεμινίστρια, σε πρωτοπόρο θρύλο του γυναικείου punk και χαρακτήρα ορόσημο προς μίμηση (ή αποφυγή) για απανταχού κοπέλες ανά την υφήλιο που εξερευνούν την μουσικο-ιδεολογικο-αντιεξουσιαστική φάση των 18-22, ξέρεις, εκεί που θεωρείς ακόμα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο, ότι να σου συμπεριφέρονται ipso facto σαν κορίτσι είναι κακό και ότι η ισότητα είναι απτός στόχος. Η καλύτερη περιγραφή της Kathleen μέσα στη ταινία της Siri Anderson, είναι αυτό που λέει ο σύζυγός της, ότι πάνω στη σκηνή έμοιαζε σαν ένα αυτοκινιτιστικό δυστύχημα, αλλά ένα ωραίο δυστύχημα. Μην το δεις αν έχεις νεύρα, γιατί είναι πολύ πιθανό μετά να θες να σπάσεις κανα τοίχο ή να αρχίσεις μία ψυχολογική κατρακύλα σκεπτόμενη το εάν συμβιβάστηκες τελικά.
2. Dig! (2004)
Σε κάποιο σχόλιο του προηγούμενου μέρους, ένας αναγνώστης ανέφερε ότι ξεχάσα το «τιτανοτεράστιο Dig!». Φυσικά και δεν ξέχασα το τιτανοτεράστιο Dig!, ακριβώς επειδή είναι τιτανοτεράστιο και έπρεπε να μπει σε άλλο γκουπάρισμα. Το Dig! (για όσους δεν γνωρίζουν) πραγματεύεται την σχέση μίσους, πάθους και άδολης αφοσίωσης μεταξύ των The Brian Jonestown Massacre και των «αντιπάλων» τους The Dandy Warhols. Ναρκωτικά, αλκοόλ, εγωισμοί, νεύρα, τσακωμοί επί τσακωμών, βρισίδια, βαθιές ατάκες και πολλή μουσική. Αναφέρεται και μέσα στο Dig! ότι οι δε επηρεάστηκαν πιο πολύ από τους μεν, το ενδιαφέρον όμως είναι ότι σε αυτό το διάστημα των εφτά ετών που το υλικό τραβήχτηκε και οι δύο μπάντες ήταν έτοιμες για την παγκόσμια κυριαρχία που ποτέ δεν ήρθε στον βαθμό που επιθυμούσαν και εμμέσως πλην σαφώς ότι αυτό το κόλλημα που είχαν ο ένας με τον άλλον (ο Anton Newcombe με τον Courtney Taylor-Taylor) τους έσπρωξε απλά βαθύτερα σε αυτό που είχαν ήδη μπει. Οι Warhols δε, είχαν ένα υποτιθέμενο προβάδισμα καθώς είχαν μόλις υπογράψει με την Capitol και ήταν έτοιμοι να γίνουν το νεξτ μπιγκ θινγκ, ενώ οι BJM ασχολιόντουσαν περισσότερο να μείνουν πάνω στη σκηνή για πάνω από μία ώρα χωρίς να κάνει σκηνή ο Newcombe.
Το ποιος κέρδισε και εάν φυσικά κάποιος έχει κερδίσει θα το δείξει η μετέπειτα ιστορία. Μέχρι στιγμής, εν έτει 2014, προηγούνται οι BJM με μία σειρά από ΟΚ άλμπουμς και ένα Revelation που βγήκε φέτος και έκανε κόσμο και τύπο να πιστεύει ότι ο Newcombe επέστρεψε στο παλιό καλό και ελαφρώς αποτοξινωμένο εαυτό του (όχι ότι ποτέ τον είχαμε δει έτσι αλλά λέμε τώρα) και τους Dandy Warhols χαμένους κάπου με μία σειρά από κακούς δίσκους που σε κάνουν να αναρωτιέσαι που στο διάολο πήγε η μπάντα που έβγαλε το …The Dandy Warhols Come Down (1997).
3. Searching for Sugan Man (2012)
Ένας σκηνοθέτης, δύο Σουηδοί, ένας χαμένος Μεξικανο-Αμερικάνος ροκ σταρ, o Sixto Rodriguez, κάποια ξεχασμένα άλμπουμς που κατά τη διάρκεια της ταινίας μαθαίνουμε το ρόλο που έπαιξαν ως έμπνευση της νεολαίας της Νότιας Αφρικής στο να αντισταθούν και να αντιταχθούν στο απαρτχάιντ. Οφείλω να ομολογήσω ότι λόγω του hype του εν λόγω ντοκιμαντέρ άργησα να το δω, παρά μόνο ασχολήθηκα όταν άκουσα τη μουσική του Sixto Rodriguez. Η εξιστόριση είναι φανταστική, καθώς από την αρχή επειδή κανείς δεν γνώριζε τι είχε πραγματικά απογίνει αυτός ο καλλιτέχνης, υποθέτουμε ότι είναι νεκρός, κάτι που ευθύνεται στα urban legends που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα. Η αλήθεια ήταν όμως πολύ διαφορετική, όπως και το τέλος του (ή όχι).
Παραδόξως, αυτό το πολύ επιτυχημένο πόνημα του Malik Bendjelloul (ένα Oscar και ένα BAFTA είναι μερικά μόνο από τα βραβεία που έλαβε) άλλαξε τις ζωές των εμπλεκόμενων σε αυτό, φέρνοντας τον Sixto Rodriguez ξανά στο προσκύνιο, αποκαλύπτοντας ότι κάποιοι έβγαζαν λεφτά στη πλάτη του όλο αυτό το καιρό που ο ίδιος είχε εγκαταλείψει εφησυχασμένος και πλήρως συνειδητοποιημένος ότι η καριέρα του τότε θα έμενε στο τότε, και οδηγώντας τον σκηνοθέτη στην αυτοκτονία μετά από την αλλαγή που επήλθε στη ζωή του λόγω της απρόσμενης επιτυχίας και υποδοχής που έλαβε η ταινία, αλλά και ο ίδιος. Πραγματικά βλέπεται πολύ ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος και αφού την δείτε μπορείτε να χαωθείτε στο Ιντερνετ ανακαλύπτοντας ένα σωρό trivia για το ποιος πραγματικά είναι ο Sixto Rodriguez σε περίπτωση που δεν καταλάβατε από τη ταινία.
4. Muscle Shoals (2013)
Το Muscle Shoals είναι μία πόλη του κομητείας του Colbert στην Alabama, αλλά τυγχάνει να είναι και τόπος δημιουργίας των FAME (Florence Alabama Music Enterprises) Studios και του Muscle Shoals Sound Studio. Δεν ξέρεις τι είναι αυτά; Τίποτα μωρέ, απλά εκεί έχουν ηχογραφηθεί μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια ever. Tο αριστοτεχνικό ντεμπούτο του Greg Camalier συζητάει την επιρροή του Rick Hall, μιλάει για τις απαρχές και την ακμή της μουσικής σκηνής στο Muscle Shoals και το πως μια μικρή πόλη άλλαξε απρόσμενα το πρόσωπο του rock ‘n’ roll, έχοντας κυκλοφορήσει μερικούς από τους καλύτερους δίσκους στην ιστορία της αμερικανικής μουσικής.
Αποτελεί ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ καθώς περνάει νοσταλγικά και ευχάριστα από τα τρία στάδια που μιλήσαμε στη αρχή του άρθρου. Τουτέστιν, οι συμμετέχοντες μιλάνε για το πως χτίστηκε αυτή η σκηνή μαζί με όλες τις δυσκολίες, συζητιέται το κοινωνικό πλαίσιο της επιτυχίας αυτής καθώς στον Αμερικάνικο Νότο του τότε συζήτούσαν για βασικά ακόμα θέματα και είχαμε και την απαρχή του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων χωρίς όμως να επικεντρώνεται αποκλειστικά στο φυλετικό ζήτημα (γιατί κάτι τέτοιο θα μηδένιζε τη σημασία του) και εμπλέκοντας μέσα σε όλα αυτά αρχειακό υλικό που σε κάνει να θες να μεταφερθείς εκεί. Εντάξει, η μόνη βλακεία είναι ότι μιλάει και ο Bono σε κάποια φάση, κατά τα άλλα φανταστικό. Bonus στενάχωρο trivia, σαν χθες είχε γίνει το τραγικό αεροπορικό δυστύχημα που είχε κοστίσει την ζωή σε τρία μέλη των Lynyrd Skynyrd, μπάντα που επίσης προέρχεται από την μικρο-σκηνή του Muscle Shoals.
…Ακολουθούν και άλλα μέρη.
Περισσότερα από το VICE
-

-

The Apple Watch Ultra 3, because there aren't pics of a rumored, unreleased Ultra 4 yet. – Credit: Apple -

Bruce Willis -

Nickelodeon