Όπως η Dr Oetker, οι φάρσες για βόμβα σε σούπερ μάρκετ και η πατροκτονία, το Tinder είναι ένα από αυτά τα πράγματα που γίνονται όλο και πιο δημοφιλή, όσο υπάρχουν μοναχικοί άνθρωποι στον κόσμο. Αξιοποιώντας σε μεγάλο βαθμό τη μοναξιά της πόλης, δηλαδή των εικοσάρηδων και κάτι, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία των χρηστών των apps, το Tinder ελαχιστοποιεί την ανθρώπινη ρομαντική εμπειρία ίσως και μέχρι το κατώτατο επίπεδό της. Στο iPhone σου αναβοσβήνει μια εικόνα ενός άγνωστου προσώπου. Βάλε τον αντίχειρά σου επάνω της και σύρε τον προς τα αριστερά αν δεν θέλεις να κάνεις σεξ μαζί του. Σύρε τον αντίχειρα προς τα δεξιά αν θέλεις. Εάν ανήκεις στο είδος του πουριτανού ηθικολόγου που έχει πρόβλημα με κάτι τέτοια, τότε fuck off. Αν είσαι κάτι παραπάνω από ένα απρόσωπο αστικό άτομο, καρφωμένο σε αυτή την δυσάρεστη ενδιάμεση περίοδο μεταξύ της τυπικής εκπαίδευσης και του αξιοπρεπούς μισθού, η εμπλοκή της τεχνολογίας σου προσφέρει μια ευπρόσδεκτη διασκέδαση.

Ωστόσο, ήμουν ακόμα λίγο έκπληκτος, όταν ένας φίλος μου, μου έστειλε την εν λόγω πρόσκληση για το πάρτι παρουσίασης του Tinder.

Γιατί αυτό το πάρτι γινόταν ένα χρόνο μετά το πραγματικό ξεκίνημα του app; Θέλω να πω, ακόμη και η Daily Express πιθανώς να έχει μπει στο Tinder ως τώρα, οπότε γιατί αυτή η εκστρατεία δημοσίων σχέσεων; Ίσως η προώθηση να χρησιμεύσει ως πανηγυρική έναρξη για την ελίτ του Tinder- για τα μέλη, δηλαδή, της ομάδας που σέρνουν τον αντίχειρα προς τα δεξιά στη Βρετανία. Ίσως οι άνθρωποι που «τρέχουν» το Tinder απλά θέλουν να ανανεώσουν τη διαφημιστική εκστρατεία μετά από τους τελευταίους δύο μήνες που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνται συνεχώς με αυτό. Θα μπορούσε ίσως να είναι ένα όργιο; Προφανώς δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω εκείνο το βράδυ, έτσι πήγα προς τα εκεί να ρίξω μια ματιά και να μάθω πως βλέπουν πραγματικά οι εκλεκτοί του Tinder τον Jack, 24 χρόνων, από το Peckham.

Ο χώρος της εκδήλωσης ήταν το Cirque Du Soir. Ένα κλαμπ στο West End που μοιάζει να σχεδιάστηκε για να δώσει στους κοινωνικά απροσάρμοστους ένα μέρος για να πνίγουν στο αλκοόλ τις σηκωμάρες τους, αφού έχουν δει το «War Horse». Ένιωσα ότι προσπάθησαν πραγματικά σκληρά να συνδυάσουν τη Βαϊμάρη με το Λας Βέγκας και την παρακμή του Burning Man, για την οποία τρελαίνονται οι πλούσιοι. Παράλληλα, οι τιμές των ποτών συνέβαλαν στη δημιουργία αυτής της ατμόσφαιρας. Έπαιρνες δωρεάν μία βότκα Red Bull κατά την είσοδο και στη συνέχεια, τα ποτά ανέβαιναν στις 9 λίρες η πίντα ή στις 200 λίρες το μπουκάλι η σαμπάνια Aces.

Χάρη σε ένα εκθαμβωτικό ρεπορτάζ της Daily Mail για το μπαρ της ντροπής, οι πορτιέρηδες του οποίου πέταξαν έξω μία φορά τον Justin Bieber, το Cirque Du Soir φαίνεται να έχει κερδίσει το είδος της φήμης που μετατρέπει ακόμα και τον πιο σοβαρό πότη Amstel σε ένα μαλάκα με χρυσή πιστωτική κάρτα αμέσως μόλις περάσει την πόρτα. Ωστόσο, αυτή η ατμόσφαιρα λειτούργησε αλλόκοτα ως ένα είδος μεγάλου κοινωνικού ισοπεδωτή. Όταν περάσεις ​​από το βελούδινο σχοινί, είσαι λίγο πολύ στο ίδιο κοινωνικό επίπεδο με τον γιο ενός σεΐχη ή με οποιαδήποτε ομορφούλα τελειόφοιτη δημόσιου σχολείου που κάποτε τσιμπούκωσε τον Proudlock. Κατέστη σαφές ότι ήμασταν όλοι μαζί μία ομάδα- σφαιρικά ανομοιογενείς με ό, τι στο διάολο απεικονίζει η παραπάνω φωτογραφία.

Ακόμα και στον κόσμο των νυχτερινών κέντρων του West End, όπου εξακολουθούν να παίζουν funky house και επιτρέπουν τη δωρεάν είσοδο στη Lizzie Cundy, δεν έχει κάποιο νόημα ένας «σέξι» νάνος- μωρό που χορεύει.

Μετά την επιθεώρηση του κλαμπ, το οποίο ήταν τόσο άθλιο που η ταπετσαρία του είχε το ίδιο σχέδιο με το κοστούμι του Robin Thicke, έμαθα ότι ο άδηλος σκοπός της βραδιάς ήταν η αναδημιουργία του Tinder IRL. Έτσι, σκέφτηκα ότι καλύτερα θα ήταν να αρχίσω να γίνομαι φορτικός σε γυναίκες που έδειχναν ικανές να προκαλέσουν κάποια ζημιά στο εγώ μου. Άραγε, πίστευαν τα κορίτσια εδώ ότι ήμουν «καυτός ή όχι;».

Ποια ήταν καλύτερη για να της θέσω αυτή την αμήχανη ερώτηση, από τη γυναίκα που είχε την καλοσύνη να με βάλει στη λίστα των καλεσμένων; Απρόθυμη να μου δώσει μια οριστική απάντηση, με απέκρουσε ευγενικά με τον ίδιο τρόπο που θα απέκρουες έναν ληστή φιλανθρωπικής οργάνωσης. Το χαμόγελό της είναι ψεύτικο, το καταγράφω ως το πρώτο στα αρνητικά, ως «όχι».

Τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Όπως συμβολικά με είχαν «σύρει προς τα αριστερά», συνειδητοποίησα ότι είχα γίνει η ενσάρκωση του Tinder, ένας μονόχνωτος που ψάχνει την αγάπη και παραμερίζεται από τους όμορφους ανθρώπους. Ένιωσα σαν υπάνθρωπο απόβρασμα ή ο αστείος διαγωνιζόμενος του Take Me Out.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συναισθηματική συντριβή από την απόρριψη του στιλ «δεν είσαι ο τύπος μου». Όλοι γνωρίζουμε κάποιον που μπορεί να αντισταθμίσει την εμφάνισή του με την προσωπικότητά του, όπως ακριβώς ο καθένας έχει αντιμετωπίσει ηλίθιους των οποίων η σωματική κατασκευή τους επιτρέπει να τα βγάλουν πέρα ​​με ένα κλείσιμο του ματιού και ένα χαμόγελο ή μερικές φορές ακόμα και με έναν πικραμένο μορφασμό στους πιο κοντινούς, ΑΚΑ όλα μοντέλα.

Το «δεν είσαι ο τύπος μου», ωστόσο, δείχνει ότι όλα όσα αφορούν την ύπαρξή σου έρχονται σε σύγκρουση με ό, τι ψάχνει ο άλλος στο αντίθετο φύλο. Ότι με κάποιο τρόπο είσαι εκ γενετής «λάθος», ότι τα πάντα από την πολιτική σου ιδεολογία μέχρι το μέγεθος των ρουθουνιών σου είναι κατραπακιά για την κοσμοθεωρία τους. Είναι το ρομαντικό ισοδύναμο του ξενέρωτου «όχι απόψε μάγκες»,  που σου πετάει ο πορτιέρης, και απόψε αυτές οι τρεις ήταν οι πρώην εγκληματίες πολέμου των Βαλκανίων που με καταδικάζουν σε έναν κόσμο απόρριψης και μοναξιάς.

Όταν άρχισα να ταυτίζομαι με ένα νάνο με γουρουνίσια μάσκα, συνειδητοποίησα ότι δεν περνούσα και πάρα πολύ καλά.

Μελαγχολικός, γλίστρησα προς τις τουαλέτες.

Αυτός ο τύπος με «ανέβασε», όμως. Έδειχνε να είχε προσληφθεί αποκλειστικά για να εκπέμπει καλά vibes και σίγουρα αξίζει τα φιλοδωρήματά του.

Ξαφνικά, τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται. Αυτό το κορίτσι γρήγορα αποφάσισε ότι ήμουν για «σύρσιμο προς τα δεξιά», μάλιστα μού έδωσε και ένα φιλί στο μάγουλο. Αυτό παρά το γεγονός ότι -αν κρίνουμε από τις εικόνες- η απόπειρά μου να «κάνω μια προσπάθεια» για το βράδυ, είχε αποτύχει. Είχα ως στόχο να φανώ σαν κάποιος που ψωνίζει από τα ASOS και να μην παραγγείλω κρασί επειδή είναι το φθηνότερο. Δεν ξέρω ποιο μέλος του Kingsland θα είναι το πρώτο που θα αναπτύξει εθισμό σε βενζοδιαζεπίνη και τσίζμπεργκερ, αλλά όταν το κάνει, φαντάζομαι ότι θα μοιάζει πολύ με εμένα στην φωτογραφία.

Αυτό το κορίτσι ήταν στις δημόσιες σχέσεις του Tinder για τη βραδιά. Δεν είναι μόνο το κορίτσι που κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να «κάνει ένα επίσκοπο να ανοίξει με κλωτσιά μία τρύπα σε ένα βιτρό» (αυτό είναι για σένα, Ray Chandler) αλλά επίσης τυγχάνει να είναι το καλύτερο άτομο που έχω γνωρίσει ποτέ.

Με λίγα λόγια, το κορίτσι έκανε PR, πράγμα που σημαίνει ότι είναι κυριολεκτικά η δουλειά της να δημιουργεί καλές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Παρόλο που σχεδόν σίγουρα ήταν ευσεβείς πόθοι εκ μέρους μου, είχα αρχίσει να απολαμβάνω την παρέα αυτών των αγνώστων. Ποιος ξέρει, ίσως ένα κομμάτι της κοινωνικής διεκδίκησης να μην είναι και τόσο κακό πράγμα, τελικά.

Ακόμη και αυτός ο τύπος είχε αρχίσει να χαλαρώνει και να προσελκύει κάποια γυναικεία προσοχή και ας μοιάζει με καταζητούμενο. Αρκούσαν οι συνδυασμένες προσπάθειες του πιο τσουλίστικου app για ετεροφυλοφιλικά ταιριάσματα και του «πιο ανήθικου κλαμπ της Βρετανίας» για να συμβεί, αλλά τελικά, ο τύπος κατάφερε να «λυθεί».

Στη συνέχεια, στις 23:00, το Cirque Du Soir μας ζήτησε να σταματήσουμε τη λήψη φωτογραφιών. Δεν ξέρω τι συμβαίνει μετά τις 23:00 στο Cirque Du Soir, γιατί δεν έμεινα για να μάθω. Αν, όμως, τα ρεπορτάζ των ταμπλόιντ στέκουν έστω ελάχιστα, νομίζω ότι ο νάνος με τη γουρουνίσια μάσκα, σ’ εκείνη τη φάση με ξεπερνά τελείως και ούτε λίγο ούτε πολύ φασώνει κάποια.

Παρά το ότι η βραδιά έγινε τραγελαφική, γελοία και απίστευτα ακριβή, πρέπει να της αποδώσουμε τα εύσημα για την επίτευξη ενός σπάνιου πράγματος. Για το ότι, δηλαδή, κατάφερε να απαλλάξει ένα νυχτερινό κλαμπ στο Soho από την αμήχανη σεξουαλική ένταση. Δεν ήμουν ο μόνος που προσπαθούσε να πλησιάσει το αντίθετο φύλο με την ανέξοδη ψευτοπαλικαριά που συνήθως φυλάσσεται για το Διαδίκτυο, όπως ακριβώς δεν ήμουν ο μόνος που απέκρουε τις απορρίψεις χαριτόλογα. (Δεν μπορείς να λες πράγματα όπως «με έκανε να αισθάνομαι σαν υπάνθρωπος, σαν απόβρασμα» δημόσια σε αγνώστους -προσελκύεις το λάθος είδος προσοχής). Ακόμη και εκείνοι που κόλλησαν στην ουρά και δεν μπήκαν στο κλαμπ, κατάφεραν να κάνουν μερικούς φίλους.

Περίμενα πολύ περισσότερο μίσος και- δεδομένης της αποκλειστικής πελατείας- ένα ή δύο ψεκάσματα με σπρέι πιπεριού, αλλά η πλειοψηφία των συζητήσεων ήταν εκπληκτικά θετική. Διπλά εκπληκτικό ήταν το ότι χρειάστηκε ένα πάρτι που οργανώθηκε από ένα app γνωριμιών εμπνευσμένο από την ταινία επιστημονικής φαντασίας «Lawnmower Man», να με κάνει να θυμηθώ το πόσο σπουδαίο είναι να «καμακώνεις» ξένους στην αληθινή ζωή. Τρεις φορές εκπληκτικό ήταν ότι αυτό συνέβη σε ένα κλαμπ που κοκορεύεται για μια καθιερωμένη πολιτική εισόδου, που μοιάζει περισσότερο με κοινωνικό απαρτχάιντ. Αλλά πάλι, ίσως αυτό να είναι το χειρότερο πράγμα με το Tinder: Το ότι απομακρύνει τον παράγοντα έκπληξη από την εμπειρία του «ραντεβού». Εν πάση περιπτώσει, το σίγουρο είναι πως θα καμακώσεις κάποιον, και οι δύο θα ξέρετε περί τίνος πρόκειται.

Όταν θα διαβάζετε αυτό, κατά πάσα πιθανότητα θα έχω κατρακυλήσει πάλι στη ρουτίνα του να επιτρέπω στον αντίχειρά μου, που σέρνεται επάνω στην οθόνη του τηλεφώνου μου, να υπαγορεύει την ερωτική ζωή μου. Αλλά, όπως γύριζα στο σπίτι από το Cirque Du Soir και οι χαρούμενοι ήχοι των νάνων που γελούσαν, ηχούσαν ακόμη στα αυτιά μου, έψαχνα στα μάτια των περαστικών για οποιοδήποτε υπαινιγμό μιας ρομαντικής σχέσης. Τουλάχιστον, είναι προτιμότερο να το κάνω αυτό, από το να περιφέρομαι στην πόλη κοιτάζοντας το τηλέφωνό μου σαν διεστραμμένος (ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΚΑΛΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ).