Εκείνη την εποχή, με το που βλέπαμε το όνομά του σε κάποιο poster, ήταν σαν να είχε πέσει αυτομάτως σύρμα από το Hollywood ότι έπρεπε να  ενδιαφερθούμε για την εν λόγω ταινία. Μετά την επιτυχία του Hook το 1991, μια-δυο φορές τον χρόνο τουλάχιστον στεκόμασταν στις ουρές έξω από τα σινεμά για να παρακολουθήσουμε τις ταινίες του, να γελάσουμε, να στεναχωρηθούμε λίγο, και να ξαναγελάσουμε. 

Μετά το Hook, ο Williams έκανε μια σειρά από επιτυχίες: το Aladdin το 1992, το Mrs. Doubtfire το 1993, το Jumanji το 1995, καθώς και το Flubber και το Good Will Hunting το 1997, για το οποίο βραβεύτηκε με Όσκαρ. Το Patch Adams βγήκε το 1998 και το Bicentennial Man το 1999, στα οποία έχεις πάει σίγουρα μαζί με τους γονείς σου, εκτός κι αν είσαι εντελώς φρικιό. Στο διάστημα αυτό, μπορεί να είδες μερικές από τις λιγότερο συμβατικές, ατυχείς ή συναισθηματικά οδυνηρές ταινίες του όπως: το Toys το 1992, το Jack το 1996, το Father’s Day το 1997 ή το What Dreams May Come το 1998.

Ο Williams είχε μια μεγάλη καριέρα: έκανε συχνά standup specials και από το 2000 εμφανίστηκε σε πολλά ζοφερά θρίλερ και σκοτεινές κωμωδίες. Ήταν ο αγαπημένος των δημοσιογράφων και των podcasters, καθώς τους μιλούσε με προθυμία και χιούμορ ακόμη και για τα ποιο σκοτεινά σημεία της ψυχής του.

Είναι δύσκολο να ξέρεις πως να αντιδράσεις όταν ένας άνδρας με μία τέτοια, τεραστίων διαστάσεων, προσωπικότητα, επιλέγει να φύγει από τον κόσμο. Εγώ επέλεξα μερικά απόσπάσματα από τις αγαπημένες μου ταινίες του Williams. Έτσι, ακριβώς όπως θα ήθελα να τον θυμάμαι. 

1. “What year is it?!” από το Jumanji.

Το Jumanji ήταν μία από τις πολλές ταινίες όπου «το αιώνιο παιδί», ο Robin Williams, αναγκαζόταν να έρθει αντιμέτωπος με «τον κόσμο των μεγάλων» και να ενηλικιωθεί. Ο Williams μπορούσε να πρωταγωνιστήσει στο One Hour Photo και στο Happy Feet Δύο, διότι ήταν ενήλικας μόνο “on the outside”. Μέσα του παρέμενε παιδί. Δες επίσης: το Hook, το Jack, το Toys, και ίσως και το Bicentennial Man.

2. Ο Φαγητοπόλεμος από το Hook.

Στο Hook, ο Williams παίζει ένα είδος “crap adult”. Δεν δολοφονεί σκύλους και δεν υποδύεται κάποιον warlord, αλλά έναν μεγαλοδικηγόρο, και αυτό σίγουρα είναι κακό πράγμα για κάποιον ο οποίος μικρός ονειρεύοταν να γίνει ο Peter Pan. Στο Hook υποδύεται έναν χαρακτήρα ο οποίος έχει ξεχάσει εντελώς την παιδική του ηλικία, και βασικά, αναγκάζεται να την ανακαλύψει εκ νέου, προκειμένου να σώσει τα παιδιά του. Αν δεις τη σκηνή με τον φαγητοπόλεμο, καταλαβαίνεις ότι μάλλον δεν χρειάστηκε και πολύ προσπάθεια για να μεταμορφωθεί, ο Williams, σε παιδί.

3. Ένας από τους πολλούς μονολόγους του στο Good Will Hunting.

Κέρδισε Όσκαρ για αυτήν την ταινία, και υπήρχε πολύ καλός λόγος για αυτό: Αντί να είναι και πάλι σε φάση “arrested development”, ξαφνικά του ανατέθηκε να προσπαθήσει να μετάφερει τις πραγματικότητες της ενήλικης ζωής στον πεισματάρη, έφηβο χαρακτήρα που έπαιζε ο Matt Damon. 

4. “Friend Like Me” από το Aladdin. 

Αν είσαι γύρω στα 25, όπως κι εγώ, τότε σίγουρα μπορείς να τραγουδήσεις απ’ έξω, στίχο προς στίχο, το τραγούδι αυτό. Αποτέλεσε το soundtrack της παιδικής μας ηλικίας.  

5. Η σκηνή “Carpe Diem” από το Dead Poets Society.

Μίσησα αυτή την ταινία από την πρώτη φορά που μας την έδειξαν στην 1η Γυμνασίου. Τότε την έβρισκα κυνική και κάπως γλυκανάλατη. Σήμερα όμως, συγκινούμαι και δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό. 

«Είμαστε τροφή για τα σκουλήκια, παλικάρια», πράγματι.

Ακολουθείστε τον Mike Pearl στο Twitter.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter,  Facebook και Instagram.