Οι μουσικο-κριτικοί τον αποκάλεσαν «παιδί θαύμα» του βαλκανικού beat wave από το 2009 με το άλμπουμ «Opa Hey». Έξι χρόνια μετά ο 36χρονος πια Kottarashky (ψευδώνυμο του Νίκολα Γκρούεφ) συνεχίζει να χαράσσει τον δικό του μουσικό δρόμο, καταγράφοντας ηχοχρώματα από τη βαλκανική ενδοχώρα, με την επιμονή και τη λεπτότητα ενός αρχιτέκτονα, κάτι που ο ίδιος έχει σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Σόφια.

Παρά τη διεθνή απήχηση της δουλειάς του και την καθιέρωση κομματιών του στα ευρωπαϊκά charts, ο Kottarashky συνεχίζει να γράφει μουσική στο παιδικό του δωμάτιο, να φτιάχνει μόνος τα κλιπ των τραγουδιών του, και να αντιλαμβάνεται τη μουσική ως το διαβατήριο πέρα από τα σύνορα και τον χρόνο. Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Balkan Fest στις 20 Φεβρουαρίου στο Block 33 στη Θεσσαλονίκη, τού κλέβουμε λέξεις για τη μουσική, καθώς και την κοινωνική και οικονομική «ψυχεδέλεια» που σέρνουν παντού μαζί τους τα Βαλκάνια.

VICE: Γράφεις ακόμη μουσική στο παιδικό σου δωμάτιο;
Kottarashky: Ναι, κι αυτό είναι κάτι που δεν σκοπεύω να αλλάξω, γιατί είμαι προληπτικός.

Το ψευδώνυμο Kottarashky τι σημαίνει;
Βασικά τίποτα, αλλά ακούγεται σαν βουλγάρικο οικογενειακό όνομα, προερχόμενο από τη λέξη «kotarak», που σημαίνει κάτι σαν γάτα. Το επέλεξα γιατί μου άρεσε ο ήχος της λέξης όταν προφέρεται και όχι γι’ αυτό που κυριολεκτικά σημαίνει.

Οι κριτικοί σε υποδέχτηκαν από το 2009 ως «φαινόμενο της Βαλκανικής μουσικής». Έξι χρόνια μετά, έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις το δικό σου ξεχωριστό στυλ;
Καλύτερο να ρωτήσεις γι’ αυτό τους κριτικούς. Εγώ απλώς κάνω μουσική, δεν την αναλύω.

Σε ποιον βαθμό οι ιδιαίτεροι ήχοι της βουλγαρικής ενδοχώρας επηρέασαν τη μουσική σου;
Η μουσική μου έχει επιρροές από πολλά διαφορετικά στυλ, μουσικά και όχι μόνο. Η βουλγαρική παράδοση είναι μόνο ένα κομμάτι, έτσι που μερικές φορές είναι η «διακόσμηση» των συνθέσεών μου και άλλες η αφετηρία. Λατρεύω να συνδυάζω τους παραδοσιακούς ήχους με το μοντέρνο beat, αλλά νομίζω ότι περισσότερο ακουμπώ προς το μέλλον αντί για το παρελθόν.

Επιδιώκεις να περάσεις κοινωνικά μηνύματα μέσα από τη μουσική σου;
Κατηγορηματικά όχι. Για μένα η μουσική είναι η δυνατότητα να ταξιδέψεις πάνω από σύνορα, μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Αυτό είναι που προσπαθώ να εκφράσω.

Έχεις περιγράψει το στυλ σου ως «βαλκανικό ψυχεδελικό». Τι είδους «ψυχεδέλεια» μπορούμε να διακρίνουμε στην κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα των χωρών των Βαλκανίων σήμερα;
Τα Βαλκάνια θα είναι πάντα μια φτωχή περιοχή, κι αυτό συμβαίνει εξαιτίας της νοοτροπίας μας. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτό, πέρα από εμάς. Από την άλλη πλευρά, έχουμε ψυχικό πλούτο, κάτι που ίσως είναι πιο σημαντικό.

Αισθάνεσαι περισσότερο Βούλγαρος ή Βαλκάνιος;
Θα έλεγα περισσότερο Βούλγαρος. Στα Βαλκάνια έχουμε κοινή μοίρα, πολλά πράγματα είναι τα ίδια για όλους, ωστόσο διατηρούμε ακόμη πολύ διαφορετικές παραδόσεις. Κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει την περιοχή τόσο ενδιαφέρουσα.

Πόσο σημαντικά είναι φεστιβάλ σαν το Balkan Fest στην ανάδειξη του πλούτου της βαλκανικής κουλτούρας;
Μου αρέσουν τα φεστιβάλ με χαρακτήρα, ακόμη και το πιο μικρό πρέπει να έχει το δικό του ύφος. Είναι πάντοτε καλό οι άνθρωποι με κοινά αισθήματα και οπτική να συναντιούνται σε ένα μέρος, ώστε να αισθανθούν από κοινού τη μαγεία της μουσικής.

Επισκέπτεσαι την Ελλάδα λίγες μέρες μετά τη νίκη στις εκλογές της πρώτης αριστερής κυβέρνησης. Έχεις κάποιο μήνυμα για τους Έλληνες φαν σου;
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τόσο ειδικό ώστε να έχω ένα μήνυμα για την κατάσταση στη χώρα σας. Με ενδιαφέρει η πολιτική, και βέβαια η διεθνής πολιτική, αλλά αυτό αφορά εσάς κι εσείς σίγουρα γνωρίζετε καλύτερα.

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.