Photo via link

Πάει σχεδόν ένας μήνας από τότε που είδα για πρώτη φορά τον Αχμέτ σε μια αντιφασιστική κινητοποίηση στον Πειραιά. Καθόταν μόνος του σε μια γωνία και πήγα προς το μέρος του για να του κάνω παρέα και να τον γνωρίσω. Ήταν ιδιαίτερα ντροπαλός. Στις δυο τρεις κουβέντες που ανταλλάξαμε πρόλαβε να μου πει ότι φασίστες του είχαν επιτεθεί δύο φορές. Δεν ήθελε να επεκταθεί, γιατί του είναι δύσκολο να μιλάει ελληνικά. Προτιμάει να γράφει. Πάνω στον πανικό χαθήκαμε χωρίς να προλάβω να πάρω τα στοιχεία του, αλλά ήξερα ότι κάπου θα τον πετύχω γιατί είχαμε κοινούς γνωστούς. Με ενδιέφερε να ακούσω τι είχε να μου πει. 

Τον συνάντησα ξανά στο μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριό στο κέντρο της Αθήνας. Επέμεινα να μου μιλήσει για τις επιθέσεις αλλά δεν ήθελε. «Ντρέπομαι καλύτερα να μου δώσεις το facebook». Ανταλλάξαμε λογαριασμούς. Η συζήτηση μας δεν κράτησε ούτε δυο λεπτά και μετά χαθήκαμε στο πλήθος. Το βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι βρήκα friend request από τον Αχμέτ, ο οποίος ξαφνικά είχε χάσει την πρωινή του ντροπή, είχε γίνει λαλίστατος και άρχιζε να με βομβαρδίζει με μηνύματα, για να ακολουθεί κάποια στιγμή η εξής στιχομυθία:

Αχμέτ: Θα μου δώσεις το τηλέφωνό σου; 

M: Ναι. Φυσικά. Είναι αυτό… 

Αχμέτ: Ήθελα να σου πω κάτι 

M: Τι; 

Αχμέτ: Ότι είσαι πολύ όμορφη. 

M: Σ’ ευχαριστώ πολύ. 

Αχμέτ: Μου αρέσεις πολύ και δύο φορές με χτύπησε η Χρυσή Αυγή. 

M: Πότε; 

Αχμέτ: Πριν 7 μήνες. Και λοιπόν είχα γκόμενα πριν 3 χρόνια και τώρα όχι. 

M: Κρίμα γιατί εγώ έχω αγόρι. Μπορεί να βρεις κάποια κοπέλα μην αγχώνεσαι. 

Αχμέτ: Τώρα έχω μόνο στο Πακιστάν. 

M: Και σου λείπει; 

Αχμέτ: Ναι και είναι κρίμα γιατί δεν μπορώ να πάω στο Πακιστάν γιατί δεν έχω χαρτιά. Και ούτε μπορώ να πάω κάπου μια βόλτα και να βρω μια κοπέλα. Κι εσύ έχεις αγόρι. Και τώρα εγώ τι θα κάνω; Εγώ ήθελα και θέλω εσένα. Στην επόμενη πορεία θα έρθεις; 

M: Ναι φυσικά. Γιατί; 

Αχμέτ: Γιατί άμα έρθεις και σε δω εγώ τι θα κάνω; Σ’ αγαπάω πολύ. Και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. 

M: Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια αλλά συγνώμη δεν μπορώ.

Αχμέτ: Όλες οι κοπέλες είναι ψηλομύτες σαν κι εσένα.

M: Τι λες; Έλα μήπως θες να τα πούμε άλλη στιγμή καλύτερα; Να μου πεις τι έγινε και με τη Χρυσή Αυγή… 

Φυσικά ο διάλογος δεν σταμάτησε εκεί. Παρά το γεγονός ότι του εξήγησα πολλές φορές ότι αυτό που με ενδιαφέρει είναι να κάνω το ρεπορτάζ, να γίνουμε φίλοι και μέχρι εκεί, ο Αχμέτ δεν μπορούσε να δεχτεί ότι δεν μπορώ να τον δω με τον ίδιο τρόπο. 

Ο Αχμέτ είναι ένας νεαρός από το Πακιστάν γύρω στα 22, αδύνατος, μελαχρινός, με αρρενωπά χαρακτηριστικά. Το στυλ του είναι αρκετά μοντέρνο και έχει προσαρμόσει το ντύσιμό του στα δυτικά πρότυπα. Τζιν, μπλουζάκι, ζακέτα. Έχει μία ξεχωριστή ομορφιά και σίγουρα αν δεν ήταν τόσο ντροπαλός, δε θα περνούσε απαρατήρητος στα κορίτσια. Δεν είναι ούτε ο πιο ωραίος άντρας του κόσμου, αλλά ούτε και ο πιο άσχημος. Είναι ένα απλό αγόρι «της διπλανής πόρτας». 

Όμως η παιδικότητα του τρόπου που με προσέγγισε δεν μπορούσε να τον κάνει ελκυστικό στα μάτια μου. Η αθωότητα που κρύβει το φλερτ του Αχμέτ, η επιλογή του να την εκδηλώνει πίσω από την ασφάλεια του διαδικτύου και ο θυμός του όταν δεν προλαβαίνω να απαντήσω αμέσως στα μηνύματά του, με κάνουν να καταλαβαίνω ότι περισσότερο με χρειάζεται σαν παρέα παρά σαν ερωτική σύντροφο. 

Θυμάμαι που πριν από λίγα χρόνια η Ελίζα Συναδινού μου είχε διηγηθεί ένα ανάλογο περιστατικό από ένα ρεπορτάζ της στην κατάληψη του Columbia. Ο άνθρωπος με τον οποίο είχε μιλήσει τότε, μετανάστης από γαλλική αποικία που ζούσε εκεί, είχε εκδηλώσει κι αυτός το ερωτικό του ενδιαφέρον για εκείνην. Σε μία διαδρομή από το Columbia μέχρι το κέντρο της Αθήνας, είχε προλάβει να την ερωτευτεί και να της εκμυστηρευτεί ότι δεν του έχει τύχει ξανά να τον προσεγγίσει Ελληνίδα, που μάλιστα του μιλάει και στη γλώσσα του, τα γαλλικά. Πριν ολοκληρωθεί η διαδρομή, είχε βγάλει επί τόπου και της είχε χαρίσει ένα δαχτυλίδι που φορούσε για να την αρραβωνιαστεί. Ακολούθησαν τηλεφωνήματα και εκδηλώσεις αγάπης για πολλούς μήνες μετά. 

Πλέον καθημερινά λαμβάνω από τον Αχμέτ φωτογραφίες και στιχάκια, μην έχοντας καταφέρει να βγάλω άκρη για το τι ακριβώς είχε συμβεί στις επιθέσεις που έχει δεχτεί. Δεν θέλει να μιλήσει για το γεγονός κι εγώ δεν τον πιέζω. Ο Αχμέτ δεν είναι ένας γκόμενος που γνώρισα σε ένα μπαρ, μου την έπεσε, δε μου άρεσε και άντε στο καλό. Είναι λεπτοί οι χειρισμοί. Είναι ένας άνθρωπος που νιώθει μοναξιά και αποκλεισμό από την κοινωνία, έχει δει την πιο βάρβαρη εκδοχή του κράτους που ζει, είναι θύμα ρατσιστικής βίας και ζει με το φόβο του επόμενου χτυπήματος. Εγώ απλά βρέθηκα κάποια στιγμή μπροστά του να του δείξω την ελάχιστη προσοχή, να τον πλησιάσω και να θελήσω να ακούσω αυτά που έχει να μου πει. Όταν για χρόνια κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί, εγώ απλά έτυχε να ήμουν μια όαση στην έρημο, που τελικά δεν κατάφερε να πιει νερό. 

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter,  Facebook και Instagram.