Alexander Ebert is de zanger van Edward Sharpe and the Magnetic Zeros, maar kan in zijn eentje ook dingen. Zoals een solo-cd maken op zijn slaapkamer. Zijn slaapkamer staat vol instrumenten, en zijn cd vol zelf ingezongen, -getokkelde, -getoeterde en -gefloten hits. We spraken hem en de aandoenlijk rafelige toef haar op zijn hoofd over leven met een ukelele.

Vice: Wat is het verschil tussen het werken in je eentje en met anderen?
Alexander: Ik vind het makkelijker om dingen alleen te doen, vooral omdat de druk op die manier wat lager is. Met Edward Sharpe and the Magnetic Zeros hebben we het gevoel dat we heel, heel geweldig kunnen zijn. We bestaan uit allemaal goede muzikanten en hoewel we het nooit uitspreken, hebben we het gevoel dat we grote hoogtes kunnen bereiken. De druk ligt daar aanzienlijk hoger dan bij mijn soloproject, omdat we allemaal de grandioze potentie van onze band voelen. Met Alexander denk ik meer: “Hé kijk, dit zijn wat liedjes die ik in mijn slaapkamer gemaakt heb.” Dat is makkelijker, maar niet per se leuker.

Is het schrijven voor Edward Sharpe ook anders dan voor Alexander?
Doordat ik met Edward Sharpe zelf demo’s ging maken heb ik veel geleerd over opnemen. Ik kan het nu veel beter laten klinken. Het eerste Edward Sharpe-album heb ik vooral zelf geschreven, nu werken we onderling meer samen. Christian schrijft, Erin schrijft, Nico en Jade schrijven. Het is dus niet meer zo dat iedereen alleen maar mijn werk speelt en opneemt. Ik schrijf nog wel veel nummers, maar die komen op mijn soloalbum.

Hoe zit het met de andere bandleden? Gaan zij nog een solocarrière beginnen?
De anderen hebben ook solowerk, maar nog geen albums. Wel hebben ze allemaal eigen nummers die ze zingen op het volgende Edward Sharpe album. Dat wordt min of meer ons Wu Tang-album, een mix van verschillende stijlen. Ik begrijp overigens niet hoe mensen een album kunnen maken met maar één sound, één toon. Ik zou dat niet kunnen. De stortvloed aan menselijke emoties bestaat toch ook niet uit één toon? Zelfs van muzikanten die ik fucking waardeer, zoals Paul Simon, snap ik niet hoe ze steeds hetzelfde kunnen zingen. Soms wil ik gewoon schreeuwen en andere keren wil ik juist fluisteren.

Je fluit ook best veel, in je liedjes.
Daar heb ik altijd van gehouden. Net als van huppelen en dat Tom Sawyer en Huck Finn-gevoel. Zorgeloosheid, joie de vivre, dat werkt voor mij. Het idee van mannen met strooien hoeden en een grasspriet in hun mond, van met je blote voeten in de modder wroeten, zonneschijn, leven van het land en de simpele inherente romantiek van dit alles. Ik hou ook van kinderlijke, pure emoties: ongebreideld enthousiasme, ergens intens boos of huist heel verdrietig van worden. Laat het vooral niet te ingewikkeld worden.

Edward Sharpe and the Magnetic Zeros is als bandnaam vrij episch. En dan speel je nu gewoon onder je voornaam. Voelt dat anders?
Ik heet eigenlijk Alex, dus ik vind ‘Alexander’ als naam ook wat overdreven. Mijn vader zong vroeger altijd ‘Alexander Raggamuffin Hootenanny’ tegen me, en in Home noemt Jade me Alexander. Sindsdien noemen mensen me zo. Als je een naam bedenkt, wil je dat de muziek consistent is en klopt bij de naam. Maar als ik mijn eigen naam gebruik, dan mag ik zelf bepalen welke muziek ik maak. Als ik opeens besluit om een new age noise album uit te brengen, is dat geen probleem. Als dat toevallig is waar ik mee bezig ben, hoort dat bij mij.

De albumcover van het soloalbum van Alexander.

Dat kindje op de cover van je solo-album, ben jij dat zelf?
Ja! Ik herinnerde me dat er een foto van mij bestond waarop ik in een pyjama en met een hoedje op mijn hand omhoog houdt. Ik heb lang gezocht, maar mijn vader bleek hem gewoon te hebben.

Er komt een regenboog uit je hand.
Ik hou van regenbogen. Magische dingen zijn het. Ken je het filmpje van de Double Rainbow Guy? Ik had die man kunnen zijn. Ik zou niet zo overboard gegaan zijn misschien, maar dat ‘OHMYGODDD!’ is wel echt aanstekelijk.

Hoe lang heb je uiteindelijk over het album gedaan?
Het proces duurde iets meer dan een jaar. Het grootste gedeelte van dat jaar was ik op toer, maar als ik thuis was werkte ik aan het album. Ik was vaak een maand weg en een week thuis. Mijn leven bestond uit toeren en werken, toeren en werken.

Hoei. Was er ook nog tijd voor ontspanning?
Toen ik klaar was met het album ben ik op vakantie gegaan naar Mozambique om NIKS te doen. Ik schreef niet, had geen ukelele meegenomen, deed geen productie; het was gewoon twee weken chillen. Het meest intensieve dat ik toen heb gedaan, was rijden in een auto waarin de versnellingspook links zat.

Tot slot: ik heb ooit met wat vrienden bedacht dat we een band gingen oprichten die Alfred Nixon and the Rainbow-Colored Pancakes heette. Dat is er nooit van gekomen, maar toen ik hoorde dat er een Edward Sharpe and the Magnetic Zeros bestond wist ik dat mijn toekomstige band op een rip-off zou lijken. Terwijl wij eigenlijk eerst waren. Dus.
Oh! Dat spijt me. Het is een geweldige bandnaam. Doe het toch maar gewoon. Je hebt mijn zegen.

Dat is een opluchting. Dankje!

WIEGERTJE POSTMA