Je kunt hoog of laag springen maar metal blijft een mannending. Schreeuwen, beuken en zweten zijn over de gehele linie niet perse dingen waar vrouwen zich graag mee inlaten. Gelukkig is het 2015 en zijn we allemaal getuige van de langzame maar zekere teloorgang van het patriarchaat. Er is plek voor de krachten van de yoni. Ook in de metal.

In een van de interessantste subgenres van metal is iets grappigs aan de hand. Er zijn binnen de ambient doommetal opvallend veel man-vrouwduo’s die ook buiten de studio een duo zijn. Ik bedoel dat ze elkaar neuken. Dat zie je terug, maar niet direct in de tekst, sfeer of beelden die ze gebruiken. De muziek is even hard en duister, en toch gaat er een soort spirituele openheid van uit. Alsof de mannelijke en vrouwelijke krachten keihard tegen elkaar worden afgevuurd en in het midden uitbarsten in een liefdevolle muur van herrie. Luister zelf maar.

The Angelic Process

Kris Angylus en Monica Dragynfly waren de toonzettende tortelduifjes die hun heil vonden in het maken van extreem luide dronemuziek. Ze waren getrouwd en verder is er weinig over ze bekend. Wel is duidelijk dat ze niet alleen pionierden in de samenstelling van de band. Ook hun gelaagd opgebouwde en complexe akkoordenschema’s zijn niet onopgemerkt gebleven bij de bands die volgden. Hun carrière heeft helaas nooit een hoogtepunt kunnen beleven. Kris raakte zo gewond aan zijn hand dat hij nooit meer muziek kon maken. In 2008 overleed hij. Check het meesterwerk Weighthing Souls With Sand hieronder.

Mamiffer

Samen zoeken kunstenares Faith Coloccia en Aaron Turner – die je misschien kent van bands als ISIS en Old Man Gloom – de grenzen van extreme muziek op door alle extreme shit te strippen. Toen ze in 2013 het voorprogramma van de Franse blackmetalband Alcest deden, schrapten ze de drums en distortion-gitaren om zich te focussen op minimalisme, iets waar niet alle metalheads even blij mee waren. Hun meest recente en tegelijkertijd meest abstracte plaat Statu Nascendi kun je hieronder luisteren. Het liefst ’s nachts in een besneeuwde hut op de steppe.

Nadja

Aidan Baker noemt de stijl van Nadja soms liever dreamsludge, whatever. Het was eigenlijk zijn soloproject maar twee jaar nadat hij de band had opgericht, haalde hij zijn echtgenote Leah Buckareff erbij om ook live te kunnen spelen. Zij speelt de bas en de viool en zingt, hij gaat los op alles wat geluid maakt. Hun liveshows duren niet zelden véél te lang, en dat is maar goed ook. De muur van geluid die Nadja produceert is er eentje om in te wonen.

Wolvserpent

Wolvserpent is zoveel meer dan natuurgeluiden die uitmonden in black metal. Bij live-optredens zijn alle lichten uit en wordt er van dat hout gebrand dat Native Americans gebruiken om geesten te verjagen. De muziek die Blake en Brittany maken is als een spirituele douche voor de luisteraar. Brittany is een extreem elegante yogalerares die op een elf lijkt, terwijl Blake niet zou misstaan in een kraakpand met een halveliterfles bier in de hand. De perfecte balans tussen man en vrouw.

OvO

De helft van de gear laten ze thuis, de andere helft zetten Bruno en Stefania zo kneiterhard dat het lijkt alsof Satan zingt. Hij draagt een raar Mexicaans boksmasker en is een soort reus die als een bezetene op een gestript drumstel staat te beuken. Zij staat te zingen en gitaar te spelen alsof ze een villain uit een jaren-90-tekenfilm is en draagt een mal burlesk maskertje. De twee reizen op die manier al jaren met hun vreemde metal de wereld rond, zonder ook maar één gelegenheid om rare Italianen te zijn onbenut te laten. Ze noemen het zelf minimal extreme metal maar die omschrijving mist het feestelement, dat er ondanks de heftigheid van de muziek zeker in zit. Het enige puntje van kritiek is dat je verdrinkt in Drake-gerelateerde zoekresultaten als je ze googelt.