De documentaire Lovestruck vertelt het verhaal van Sue Chuter, Australië’s meest toegewijde Professional Wrestling fan. De film is nu verkrijgbaar op DVD (met dik drie uur bonusmateriaal!). Als je een fan bent van uitzonderlijk lange-termijn-filmmaken, van Hulk Hogan geworstel of gewoon van een goeie dosis talent, haal dan Lovestruck in huis. We spraken met de maker, Megan Spencer, over haar obsessie met obsessies…

Dus dit is je 4de documentaire? Vertel ons eens over je eerste drie.
De eerste die ik maakte heet Heathens en gaat over de nogal kortzichtige St. Kilda voetbalfans die ik begin jaren ’90 gefilmd heb. De tweede is ‘Hooked On Christmas’ en is een portret van twee mensen die geobsedeerd zijn door kerstmis. Zoals je ziet, zit er een lijn in mijn werk. Het ging over een koppel dat elk jaar met kerst een grootse lichtshow opzet voor de hele wijk – een jaarlijks eerbetoon aan kerstmis. De derde was een documentaire van een half uur genaamd Strange Hungers en is een soort instructiefilm/ stand-up comedy over SM. De film gaat over een dominatrix genaamd Mistress Ursula. Sue, de hoofdfiguur uit Lovestruck, kwam ik tegen toen ik in een cd-winkel werkte waar ze video’s kwam kopen. Ze droeg een t-shirt met een worstelaar print en we begonnen erover te praten. De samenwerking ontstond eigenlijk nogal onverwacht.

Het duurde 10 jaar om de documentaire te maken. Da’s toch behoorlijk lang voor een film van een uur?
Eigenlijk duurde het 11 jaar! Ik wist dat het een tijdje zou duren, maar niet zo lang. Ik ben een fan van de lange-termijn-documentaire. Ik vind dat je zo een beter idee krijgt van wie die mensen echt zijn en hoe zij de wereld zien. Het duurde zo lang het nodig was. Je moet op een bepaald moment wel de beslissing nemen om ermee te stoppen. Het lijkt een beetje op een straat zonder eind.

Het is eindeloos fascinerend om iemand als Sue bezig te zien. Heeft dat volgens jou iets te maken met de kijker die haar veroordeelt en gemeen voor haar is?
Het is een dunne lijn natuurlijk maar ik geloof niet dat mijn film de spot drijft met haar. Het tegenovergestelde zelfs. Wat het wel doet is de kijker in het diepe gooien zonder reddingsvest en niet teveel uitleggen wat er gebeurt – ze moeten het zelf maar uitzoeken. Het publiek kan zo zijn eigen oordeel vellen over Sue en haar leven. In documentaires – zoals in het leven zelf – kunnen we het ene moment zus en het andere moment zo zijn, en we kunnen onszelf vergeven. Dat vind ik zo goed aan documentaires – uiteindelijk is het een reflectie van onszelf. We hebben die moed en die mensen nodig die bereid zijn om voor de camera te staan en die geen schrik hebben om te zijn wie ze zijn. Soms wordt je daar ongemakkelijk van maar het stelt ons in staat te evolueren en onszelf en onze cultuur te leren kennen. Sue is al 55 jaar de ster van haar eigen leven en de reden waarom ze in de film zit, is denk ik dat ze erin slaagt andere mensen te betrekken bij haar ‘worstelfamilie’. Documentaires kunnen mensen uit de marge halen en in het centrum van onze cultuur plaatsen – al is het maar voor de duur van de film, waar ze een podium en een stem krijgen die ze misschien niet in het echte leven krijgen. Sue is misschien het soort mens waarvoor je je afwendt als je haar op straat tegenkomt. Door deze film krijgt ze erkenning en waarde. Dat is zo mooi aan docu’s. We leren een klein beetje bij over onszelf en onze cultuur als collectieve gemeenschap.

Welke films hebben je beïnvloed?
Ik vind American Movie fantastisch – over een kerel die in Milwaukee een film probeert te maken. Ik hou van documentaires omdat, in tegenstelling tot fictie, het script geschreven wordt door het leven zelf. Er zit veel poëzie in. Als je iets kunt documenteren en het dan juist in elkaar weet te steken, kun je ook iets zeer entertainends maken.

Je bent filmcriticus en filmmaker. Hoe voelt dat?
Films maken is mijn nachtbaantje. Dat doe ik het liefst, maar het is niet evident om er een carrière in te maken, zeker niet in Australië. Maar als je kunt leven met dat idee is het allemaal vrij simpel. Filmmaken gaat niet over een vast salaris verdienen. Ik heb het voornamelijk zelf geleerd door veel films te kijken. Ik ben beïnvloed door veel dingen in mijn films.

Worstelen is iets heel vreemds en toch is het zo populair. Zie jij – nu je de film gemaakt hebt – de aantrekkingskracht?
Ja, ik ben een stille fan sinds ik vier was. Ik keek ernaar op Channel 9. World Championship Wrestling vanuit Festival Hall was echt populair bij de Generation-X’ers. In de jaren ’80 kregen we een dubbele dosis toen WWF begon met Hulk Hogan, the Ultimate Warrior en Junkyard Dog. Het werd een TV fenomeen en het is nooit opgehouden. Ik ben geen superfan, maar ik hou van het circusaspect dat erin zit, de kermis-energie en show. Live worstelen wordt nog steeds gedaan in Australië. Er zijn kerels die elke week werken op plekken als RSL, in clubs en in pubs als the Greyhound in Melbourne. Dat gaat verder op die traditie van kermis-meets-sport. Een beetje als sporttheater. Je wilt erin geloven vanaf het moment dat je de arena binnenstapt.

Zijn er goeie kansen voor filmmakers in Australië?
Iedereen kan filmmaker worden. Ik geloof sterk in videodagboeken. Ik vind het geweldig als niet filmmakers hun eigen leven gaan registeren en zo toevallig filmmakers worden. Het is zeer fascinerend en ook heel mooi. Ik vind dat de tofste dingen in mijn film door Sue gefilmd zijn. Ze weet het materiaal zo te vormen dat je haar zeer persoonlijke kijk op de dingen meekrijgt. De toegang tot het materiaal wordt ook makkelijker. Mensen hoeven niet meer naar de filmschool om films te maken. Zolang je veel films kijkt en een montageprogramma hebt, kun je een simpele film maken.

Hoe ziet de toekomst eruit voor jou?
Ik ben momenteel een film aan het afwerken genaamd La Mascara, een korte film over een persoon die geobsedeerd is door Mexicaans gemaskerd worstelen. Dat wordt leuk, na die 10 jarige odyssee. Ik ben ook artistiek directeur van het Destination Filmfestival Carriageworks in Sydney, een fantastisch nieuw kunstcentrum. Het doet me denken aan Berlijn! Ik steek 3 zaterdagnamiddagprogramma’s in elkaar – films die net iets anders zijn en gemaakt zijn vanuit een DIY attitude. www.destfest.com. Check it out!

‘Lovestruck’ is nu uit op DVD via Madman entertainment.
www.myspace.com/lovestruckthemovie