“DC” is een televisie-regisseur die werkt voor de openbare omroep van Miami en tevens een amateur-fotograaf die in 2007 de hoertjes die rond zijn kantoor werken is gaan fotograferen. Bijna al zijn foto’s zijn genomen met een telelens vanuit zijn auto of raam, maar de meeste foto’s hebben zo’n goede compositie en zien er zo geënsceneerd uit, dat ze nog het meest weg hebben van een fashion shoot uit één van de wreedste modetijdschriften ooit.

We weten niet of we het helemaal ethisch verantwoord vinden dat hij mensen bespioneert die één van de vreselijkste banen ter wereld uitoefenen in één van de vreselijkste steden in de VS. Maar sinds we DC’s tumblr ontdekt hebben, waar hij zijn dagelijkse foto’s combineert met mugshots van drugsverslaafden en prostituees die in de buurt gearresteerd zijn, kunnen we niet stoppen met kijken. En jij bent waarschijnlijk geen haar beter.

We belden DC om te vragen of hij ons kon uitleggen wat er aan de hand is met ons/hem/jou.

Waarom ben je foto’s beginnen nemen van de stoephoeren?
Ze wonen in de buurt van mijn werk, in downtown Miami. Ik heb ze meer dan 20 jaar lang elke dag gezien. Op een dag vroeg ik een vriend of ik zijn camera mocht lenen en zo is het allemaal begonnen.

Hoe lang heb je rondgelopen met de drang om ze te bespioneren?

Ik zie mijn fotografie niet als spionage. Ze zijn allemaal gefotografeerd op een openbare plaats en het is niet zo dat je daar privacy hebt. Ik doe het om aan te tonen hoe hard het is. Ik heb een rustig leven, woon met een fantastische vrouw in een mooi huis in een buitenwijk – ik kan me amper indenken hoe het is om op straat te leven en verslaafd te zijn aan drugs of alcohol. Stel je eens voor dat je niet weet wanneer je weer kan eten of je volgende shot kan nemen.

Heb je ooit gesproken met de vrouwen en drugsverslaafden die je fotografeert?
Nee. Het is niet zo dat ze praten met de kantoormensen die ze op straat tegenkomen.

Voel je je nooit slecht omdat je hen fotografeert zonder met ze te praten of ze proberen te helpen?
In de buurt zijn er minstens drie verschillende organisaties die zich ontfermen over daklozen. Het feit dat dezelfde mensen al drie jaar of langer op straat ‘wonen’ en constant gearresteerd worden voor drugsgebruik en prostitutie, toont aan hoe moeilijk het is om hier weg te geraken. Mijn vrouw en ik doneren geld aan een paar van die stichtingen. Maar ik weet niet wat ik verder nog zou kunnen doen.

Wat is het ergste dat je ooit gezien hebt?
Op een dag zag ik op de hoek van de straat hoe een vrouw tot bloedens toe in elkaar geslagen werd door haar “vriendje”.

Veel van de meisjes in je foto’s roken crack of spuiten heroïne. Gewoon midden op straat. Hoe reageren de werkende mensen hierop?
Ik heb zelf nog nooit een arrestatie gezien, maar ik weet wel dat de politie hier heel actief is.

Je checkt ook de website van de lokale politie om mugshots te vinden van de meisjes die je fotografeert. Wanneer ben je daarmee begonnen?
Ik zag dat een andere fotograaf mugshots postte op zijn website. Ik vroeg me af hoe lang het zou duren om dat soort foto’s te vinden van de mensen die ik zelf ook al gefotografeerd had. De eerste keer had ik binnen vijf minuten al resultaat. Het treurigste is dat ik hier steeds dezelfde mensen zie rondhangen. Het is een cyclus van misdaad, arrestatie, vrijlating en weer terug naar misdaad. Eraan ontsnappen is haast onmogelijk.

Hoe reageren mensen op je foto’s?
De meesten zijn verrast dat zulke dingen allemaal overdag gebeuren. Anderen vinden dit soort fotografie pervers. Ik zou eigenlijk willen dat mensen deze beelden zien en dankbaar zijn dat hun leven zoveel beter, veiliger en gezonder is. Maar me zorgen maken over wat anderen ervan vinden is tijdverspilling. Ik geniet ervan om foto’s te maken en ik apprecieer het werk van andere fotografen. Uiteindelijk is fotografie voor mij gewoon een hobby. Alhoewel ik het wel fijn zou vinden als mijn foto’s beschouwd worden als kunst.

INTERVIEW: CLARISSE & PAULINE MERIGEOT-MAGNENAT