Afgeleid door het dagelijkse reilen en zeilen, vergeten we nog wel eens enkele cruciale details uit het verleden: die keer dat we een beige coltrui op een okerkleurige pantalon droegen of toen onze twaalfjarige neef een krullig paardenstaartje à la Roberto Baggio had. Maar om de vergeetachtigheid en het schaamtegevoel tegen te gaan, verschijnt er opeens een grapjas van een Italiaan ten tonele die vergeten foto’s redt van overstromingen in onze kelders en spontane ontvlamming van onze fotoalbums. Dan neemt hij al die foto’s en zet hij ze op een site die ‘Sexy People‘ heet. Normaal gezien drogen dit soort projectjes sneller uit dan een salamander die je een dag lang in de zon zet, maar dit dus niet. We besloten om Renzo enkele vragen te stellen en een duik te nemen in het zwembad van adolescente wanhoop en secretariale sex-appeal circa 1978.

Vice: Dag Renzo Stuzzocapendo. Dat is nogal een naam die je hebt. Vertel eens wie je bent.
Renzo: Ik ben 25 jaar oud, woon in Rome en ik doe helemaal niets. Ik heb een diploma economie.

Vertel me eens iets over de geboorte van je hilarische blog.
In 2007 begon ik portretten op het net te posten – ik was gewoon maar wat aan het klooien, zonder enig artistiek doel. Ik hou van geposeerde portretten, misschien omdat we in Italië die traditie niet hebben: het is meer iets Engels/Amerikaans.

Waarom noem je ze ‘sexy people’? Is dat niet wat gemeen?
In het begin had de blog geen naam; ik was de enige die de blog las, samen met nog enkele goede vrienden. Toen postte een Engelse kerel een link op zijn blog en de link heette ‘sexy people’. Ik vond dat geweldig. Het woord ‘sexy’ alleen al klinkt zo jaren ’80 – het is nogal ironisch. Alle mensen die op de blog verschijnen willen er verleidelijk uitzien. Verleiding is het doel. Ik vind het geweldig. Ik heb wel al mails gekregen van mensen die geschokt waren omdat er foto’s van baby’s op een blog staan die ‘sexy’ heet. Dat vind ik onzin.

Complete onzin. Sturen mensen je de hele tijd foto’s?
Ja! Na een tijdje begon ik foto’s te krijgen van fotografen en van de gefotografeerde personen zelf – het was als een viering van de zelf-ironie. Wat ik zo opwindend vind aan de foto’s is dat ze gemaakt zijn in een tijdperk waarin er nog geen sociale netwerksites waren. De meest recente foto dateert van 1998. Ieder portret van vandaag heeft zo’n valse spontaniteit over zich: iedereen doet zo hard zijn best om dagdagelijkse situaties te vinden en duidelijk maken dat het op ieder moment leuk is. Ik vind het fake: pure pose gemaskerd als het echte leven. Op een bepaalde manier zijn de Sexy Peopleportretten paradoxaal genoeg veel eerlijker – omdat ze geposeerd en gestyleerd zijn tot in het kleinste detail en omdat ze heel ernstig genomen worden. 

Voor we hier nogal diep gaan, wil ik even pauzeren voor een fotografische nerd-noot. Dit lijkt mij namelijk nogal op wat August Sander deed met zijn ‘Mensen van de 20ste eeuw’.
Oh! Ja, mijn vader is fotograaf en hij toonde me een van Sanders boeken, dat is echt verbazingwekkend.

Dus fotografie zit in de familie?
Nee. Mijn vader probeerde mij erin te betrekken – vooral landschaps- en architectuurfotografie – maar hij is er niet in geslaagd. Ik denk dat ik een natuurlijke aversie heb voor dat soort fotografie.

Als je een wedstrijd moest houden om de meest sexy mensen van Sexy People te verkiezen, wie zou er winnen?
Zonder twijfel Deandre. Hij representeert de essentie van Sexy People: die jaren 90 kantoor-look, die glamourblik in zijn ogen. Hij is de meest sexy persoon van Sexy People.

Wow. Ik krijg het er warm van. Laten we vlug van onderwerp veranderen: je blog is heel eenvoudig.
Ik wil niet te veel informatie vrijgeven. Ik wil dat iedereen in de foto’s ziet wat hij wil zien.

Maar misschien kunnen we nu een beetje meer te weten komen over de geportretteerden?
Natuurlijk, waarom niet. We kunnen ze mailen.

Geweldig!

JEFFREY

Toen ik deze foto liet maken zat ik in het derde jaar lagere school. Ik was gek van GI JOE en Transformers tekenfilms, daarom vond ik die achtergrond retestrak. Het leek wel een laser-oorlog in volle actie. Mijn bril was compleet ridicuul, maar mijn trui was toch wel cool. Nu ben ik een helpdesktechnicus in de regio van Washington. Ik ben getrouwd, ik draag nog steeds een bril en ik ben nog altijd gek van lasers.

JEFFREY EN WAYNE

Deze foto dateert van 1970. Ik was twee jaar oud en Wayne vier. Mijn moeder was geobsedeerd door portretten en organiseerde altijd drie fotosessies per jaar, totdat we oud genoeg waren om te protesteren. Ze deed altijd heel veel moeite om de juiste kledij uit te kiezen, meestal een stijl die ‘in’ was. Mijn broer heeft lang met die coltrui moeten rondlopen.

DIEGO

In die tijd had was mijn oom fotograaf en had hij een eigen studio. Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder en mijn grootmoeder het in hun broek deden van het lachen, en ik vraag mij af of ze dronken waren toen ze beslisten dat een stofzuiger echt wel datgene was dat aan mijn outfit ontbrak. Nu ben ik 25 jaar en grafisch ontwerper. Mijn oom heeft het als fotograaf nooit echt kunnen waarmaken.

JON

Een lokale fotograaf kwam met een speciale ‘martial arts’-aanbieding naar mijn tae kwon do-school in Austin, Texas, en mijn ouders dachten dat dit mij meer zou motiveren om te oefenen. Maar het lot had andere plan
nen: mijn vechtsportcarrière eindigde een jaar later en nu ben ik leerkracht geschiedenis in San Antonio, Texas.

RALPH EN CHUCK

Deze foto is genomen in de herfst van 1989 en was deel van een reeks van foto’s van toen ik in het derde jaar zat. De weinige mensen die commentaar bij de foto hebben geschreven, zeiden dat ik nogal van die kat moest houden. Maar dat is absoluut niet waar. Ik haatte Chuck en hij haatte mij. De enige reden waarom ik zijn harige reet vasthield was omdat mijn moeder van dat katje hield en zij degene was die de fotograaf betaalde. Sprongetje naar 20 jaar later: ik woon in San Diego, ben getrouwd en heb een zoontje van één jaar oud (om maar te zeggen dat er tenminste één persoon is die mij een DO en geen DON’T vindt).

CHRISTINE

Mijn naam is Christine, ik ben 23 jaar en ik werk in financiën. In mijn jonge jaren was ik een tomboy en ik wilde altijd een jongen zijn. Mijn moeder vond dat deze haarsnit een goed compromis was. Ik wilde het wellicht korter knippen dan dat, maar ik kan het me eerlijk gezegd niet herinneren. Ik ben echt een product van de jaren ’80.

SERENA PEZZATO
VERTAALD DOOR RINGO GOMEZ-JORGE