Het derde album I_CON van De Staat is een monsterlijk goed album waar jouw neiging om cool te doen op Facebook tegen het licht wordt gehouden. Het is er één waarop ouderwets, maar ook exotisch en verfrissend wordt gerockt. Ook aangenaam is de aanwezige Afrikaanse funk uit de seventies, de synthesizers als in Miami Vice en een gulle lach. Frontman Torre Florim en drummer Tim van Delft waren bereid het een en ander uit te leggen.

Op I_CON komen tussen allerlei vette invloeden en associaties ook de nodige Afrikaanse vibes voorbij. Hoe komen jongens uit Nijmegen in die trip?
Torre: Toen het tijd was om weer een nieuw album te maken, ben ik naar de Waaghals gegaan, een platenzaak in Nijmegen. Voor de inspiratie. Ik hou erg van ritmes en was op zoek naar iets nieuws. Onder het genot van koffie vroeg ik eigenaar Peer of hij vette Afrikaanse muziek uit de sixties en seventies had. Toen heb ik daar heel veel dingen geluisterd die me gelijk inspireerden. Die ritmes, die cleane gitaren die toch heel smerig klinken. Ik heb nog een stapeltje cd’s meegenomen, maar daarna niet eens echt meer naar geluisterd. Wat ik hoorde, was genoeg.

Toen ik het album hoorde, dacht ik: zijn die gasten boos ofzo? Dat geschreeuw, nummers over bedriegers, verslavingen, de waarheid. Zijn jullie boos of vooral teleurgesteld?
Torre slash Tim: Zou je ook kunnen huilen op een cool rockalbum? Als catchy uiting van die andere kant van het emotionele spectrum?
Torre Tim Torre

Het album klinkt als een aanklacht tegen de sociale media en alle bullshit daaromheen. Hoe schadelijk is Facebook voor onze ziel?
Torre: Dat weet ik niet, ik heb er niet echt een mening over. Het is aan de hand. We hebben lang getwijfeld wat de titel van deze plaat moet zijn. Toen dacht ik na over I can en Icon. Dat ligt heel dicht bij elkaar.

Oké.
Torre: Alles is heel rap gegaan. Eerst waren er mediapersoonlijkheden die een verhaal vertellen om iets te verkopen, en nu is opeens iedereen bezig een icoon te zijn. Met foto’s laten ze hun werkelijkheid zien als een reclamefolder. Iedereen verkoopt zichzelf. ‘Kijk, dit ben ik. Kijk hoe mooi ik op het strand poseer en hoe bruin ik ben.’ Een paar nummers gaan over het onderzoeken van waarheid. Ik praat met Tim heel anders dan met mijn oma. Maar tegen wie lieg ik? Ik ben beide personen. Tegen mijn oma ben ik netjes en charmant. Bij Tim kan ik ook chagrijnig zijn, waar ik maar zin in heb.
Tim: Toch vaak vooral lustgericht.
Torre: Precies, mijn oma pak ik niet op de bek. Maar in hoeverre zijn we oplichters geworden, wat is waar? Zetten we elkaar nu allemaal op het verkeerde been? Er komt onvermijdelijke een moment dat we het allemaal doorzichtig vinden geworden of dat we allemaal langs elkaar leven.

Op wat voor manier speel je als band een spel met die ‘waarheden’?
Torre: Wij proberen met de Staat geen rol te spelen. Atze van 3VOOR12 zei dat een keer dat hij me op het podium stoer vond doen. Toen zei ik tegen hem…
Tim: …hou je bek.
Torre: Ik begreep heel goed wat hij bedoelde, maar dat is dus niet wat ik doe. Ik doe wat het beste werkt voor de muziek. Een politicus die een vieze grap over anale seks maakt, wordt ook niet meer serieus genomen. Het gaat toch om geloofwaardigheid in de rol.

Ik las dat het nummer Make Way For The Passenger over drugs gaat. Wat kunnen de lezers van Noisey leren van jullie inzichten omtrent verslaving?
Torre: Ik weet niet of je er iets van moet leren, ik probeer vooral een link te leggen. Veel mensen die stiekem verslaafd zijn aan iets, vermengen dat met ‘plezier maken’. Zo van: ‘Laat me lekker mijn ding doen, laat me met rust.’ Dat kan ook helemaal de verkeerde kant opschieten. In de video zie je een stel motorrijders dat overal doorheen rijdt. ‘Fuck you, het gaat toch goed? We gaan toch lekker wheelie?’ Totdat het niet goed gaat. En dan gaat het goed mis. Passenger is een metafoor voor datgene wat je bij je draagt, voor het altijd maar door blijven rijden. Ook nadat het is misgegaan.

Jullie gaan nu recensies krijgen. Wat gaat er sowieso over gezegd worden?
Tim: Ik weet zeker dat ‘jaren tachtig’ vaak zal terugkomen.

Nemen jullie recensies eigenlijk serieus? Of lach je vooral om de pompeuze meninkjes?
Torre: Als alle recensies negatief zijn, lach je er niet meer om. Dat is gewoon irritant. Ik kan me voorstellen dat een band als Kane het bijzonder moeilijk heeft, omdat ze alleen maar stront over zich heen krijgen. Dan moet je wel sterk in je schoenen staan, in die zin heb ik wel respect voor Kane.

Staat genoteerd.
Torre: Gebruik het als kop! Ach, wij hebben niet echt veel negatieve recensies gehad. Af en toe een negatieve recensie van een show, dat iemand schrijft ‘het vuurtje is een beetje uit bij De Staat’. Dan gaat iedereen wel van (schreeuwt) ‘yooooo, fucking fuck you.’ We kunnen er om lachen, maar dat wat we maken is wel ontzettend persoonlijk, iets waar we heel lang aan hebben gewerkt. Als iemand daar in een paar regels overheen poept, is dat niet altijd even makkelijk.

Tim: Ik neem me altijd voor het niet persoonlijk te nemen, maar ik vat het toch elke keer weer heel persoonlijk op. Daarom vind ik Eric Corton zo goed. Hij zegt bij met Cortonville alleen iets over bands die hij cool vindt. Als elke journalist één keer per jaar zich bedenkt van ‘ik vind dit kut, maar laat maar hangen’ en die plek geeft aan een band die hij wel supercool vindt, zou dat een hele vooruitgang zijn.

De Staat speelt op het Where The Wild Things Are Festival, van 7 t/m 9 maart in Zeewolde. Check de site voor het hele programma.