Afghanistan poept al dertig jaar oorlogsweesjes uit. Het is bijna een nationale industrie. Het huidige aantal Afghaanse kinderen dat hun ouders verloor of van hun ouders gescheiden werd tijdens de oorlog is twee miljoen, nationwide. In een land waar ongeveer de helft van de bevolking bestaat uit kinderen onder de achttien is het dus een voldongen feit dat één op de zeven kids of op straat, of in een weeshuis is opgegroeid, zoals deze in Kabul. Dat dat weinig rooskleurig is voor de toekomst van Afghanistan is natuurlijk geen verrassing.

Twee meisjes babbelen bij de boterham in een weeshuis in Kabul. Dit weeshuis is een van de vele en zit net als elders stampvol weesjes.

Zomaar een ochtend. Deze jongens zitten rond de kachel in hun slaapkamer. Het gros van de kinderen in dit weeshuis is Hazara, een kleine etnische groep uit de bergen in het midden van het land. Vanwege de aanhoudende gevechten in hun regio – door de etnische Pashtuns en buitenlanders zoals wij – is een groot  gedeelte van de Hazara-bevolking geëmigreerd naar het naburige Pakistan.

Het meisje rechts stootte net haar voorhoofd tijdens een poging water te pompen. Dit weeshuis is in particuliere handen en miljoenen malen beter dan de Oliver Twist-achtige staatsweeshuizen, waar bedorven voedsel en immense overbevolking haast normaal zijn. Feit blijft dat als deze kids het huis moeten verlaten als ze oud genoeg zijn en hun kansen moeten beproeven op dezelfde arbeidsmarkt als hun maatjes er weinig te lachen valt. Ze weten nu al wat hun opties zullen zijn op die  arbeidsmarkt: drugs, mensenhandel of mujahid worden.

FOTO’S MASSOUD HOSSAINI / VERTALING KALINKA HÄHLEN