Beste Vice,

Dit is Sven. Hij heeft een gat ter grootte van een kleine pannenkoek in zijn hoofd. Het lijkt een beetje op een van die grappige Joodse mutsjes die de Paus soms draagt. Twee weken geleden belde Sven mij op. Ik lag nog te slapen en zag pas uren later dat ik om 10u37 een gemiste oproep had gehad. Ik belde hem terug, maar hij pakte niet op. Soit, hij zou wel terugbellen. Ik dacht er niet meer aan, tot ik ’s avonds telefoon kreeg uit het ziekenhuis. Sven had een ongeluk gehad. Niemand wist hoe het gebeurd was, maar wat er gebeurd was konden ze wel raden.

(Klik door om het gat in al zijn glorie te zien.)

Iets voor 10u40 had iemand die daar langsreed op weg naar zijn werk gezien hoe een zwarte Peugeot cabrio over de kop was gegaan op vrij hoge snelheid. De Peugeot was nog een ouder model, met zo’n dak van vinyl. Toen de auto over de kop ging, bleef hij doorschuiven op zijn dak. Volgens de politie moet dat dak meteen gescheurd zijn, en zal de auto verder zijn geschoven op datgene wat het hoogst uit de auto stak: het hoofd van Sven. Zo zal hij nog een meter of twintig verder zijn geschoven. Al zijn vlees was toen al weggeschuurd op de plaats waar hoofd en asfalt elkaar raakten, zodat de auto uiteindelijk tot stilstand kwam op zijn blote schedel. Op de foto, die gisteren werd genomen, kan je zijn schedel nog perfect zien. De dokters zeiden dat hij geluk had met zo’n harde kop. Ik heb nog aan niemand gezegd dat hij me probeerde te bellen toen het gebeurde. Ik denk dat het daarom is dat ik jullie een brief schrijf.

Paul Hildebrand
Leuven