We houden hier bij Vice van vindingrijke mensen. De ultieme belichaming van de ondernemersgeest die we zo bewonderen is volgens ons Jammie, een kerel die zijn drollen destilleert en omtovert tot parfum. We belden met de ondernemende parfumeur om het fijne en minder fijne te weten te komen over zijn poepgeur.

Vice: Hoi! Vertel ons eens wat over jezelf.
Jammie: Ik heet Jamie. Ik ben geboren in een ziekenhuis. Sindsdien verkoop ik parfum die gemaakt is van mijn eigen stront voor 80 dollar per flesje.

Hoeveel heb je tot nu toe al verkocht?
25 van de 85 stuks die geproduceerd zijn.

Dat gaat best wel lekker, dus. Ben je blootgesteld aan veel poep in je jeugd of heb je veel onplezierige poepgerelateerde ervaringen gehad?
Niet meer dan elke andere kleine jongen.

Raak je opgewonden van kak?
Nee, maar ik ken die YouTube-video.

Die shit is zo 2007.
Ik weet het, sorry.

Als iemand jou zou vragen om je eigen poepseksvideo te maken, dan zou ik wel een paar goede ideeën verwachten.
Ik weet niet precies wat ik zou doen. Maar het zou sowieso Forest Dump: 2 heten.

Genoeg daarover. Terug naar het parfum. Hoe kwam je op het idee?
Ik las een boek van de Franse schrijver Dominique Laporte, The History Of Shit, dat de theoretische en sociale implicaties van uitwerpselen analyseert en ingaat op de rol van poep als basismateriaal voor cosmetica. Het suggereert dat lekkere geuren werden gebruikt om ‘slechte’ geuren te verdoezelen, dus toen dacht ik: dat kan ook omgekeerd.

Is het niet ongelooflijk voor de hand liggend om een kunststunt op poep te baseren?
Nou, ik ben een beetje gaan researchen en sprak met parfumeurs en wetenschappers die veel over geur weten op moleculair niveau. Zo kwam ik erachter dat er moleculen zijn die ‘goede’ en ‘slechte’ geuren gemeenschappelijk hebben. De geur van uitwerpselen en veel witte bloemen-achtige oranje bloesems en jeneverbessen bevatten bijvoorbeeld allebei het molecuul Skatol. Alleen wel in verschillende concentraties.

Shit.
Ja. Sommige parfumfabrikanten produceren ook natuurlijke aroma’s voor in alledaagse voedingsmiddelen, en ze gebruiken vaak dezelfde synthetische chemische ingrediënten in zowel eten als parfum. Het zijn slechts emulaties, maar in veel voedsel dat je op een dag eet zit civet, een nabootsing van de anale afscheiding van de civet, een katachtige. En ambergis, een variant op de galstenen van een potvis, muskushertenuitscheiding en verschillende boomafscheidingen.

Ben je vaak tijd thuisgebleven om je poep te verzamelen, of sjouwde je ermee rond in een plastic tasje?
Nee, zoveel had ik niet nodig. Het ging best wel snel, eigenlijk. Het kostte me een week om de ‘essentiele oliën’ uit de ‘verschillende rauwe materialen’ te winnen. Ermee beginnen en en het mixen duurde het langst, maar ik hoefde dus niet met Tupperware bakjes of tasjes over straat.

Hoe ging je om met de stank?
Neusknijpers, open ramen en mijn huisgenoten zaten gelukkig in een ander land.

Ik zou je nu kunnen vragen naar het destillatieproces, maar dat is vast een saai verhaal?
Ja. Ik gebruikte bakjes en pijpjes en eindigde met flesjes eau de toilet(te).

Hoe besloot je dat het 80 dollar waard was?
Dat is de gemiddelde prijs van een parfum in deze hoeveelheid.

Waar komt de naam ‘Surplus’ eigenlijk vandaan?
Ik wilde niet zoals iedereen iets vanuit het Engels naar Frans vertalen om glamoureus te klinken. Surplus is hetzelfde in beide talen, wat de romantische connotaties van de Franse taal ontkent.

Draag je je parfum eigenlijk ooit zelf?
Alleen tijdens expositie-openingen.

KATIE GANFELD