Gewoon twee dolfijnen. Foto: Flickr/Jason Pratt

Als een tuimelaar een haai ziet die op het punt staat zijn mattie aan te vallen, roept hij of zij waarschijnlijk iets als “Hey, Flipper, kijk uit voor die haai.” Ofzo. Dat komt door het feit dat Flipper een extreem veel voorkomende dolfijnennaam is en omdat wetenschappers denken dat dolfijnen zo slim zijn dat ze elkaar namen geven.

Volgens het onderzoek, dat uitgevoerd werd door wetenschappers in Schotland en maandag verscheen in PNAS, gebruiken dolfijnen “aangeleerde signalen” om met elkaar te communiceren. 

“Tuimelaars ontwikkelen hun eigen, unieke identiteitssignaal, een soort fluitje,” aldus het onderzoek. “Het fluiten codeert een individuele identiteit die losstaat van de “normale” stem.” 

En dat is niet alles. Als dofijnen hun eigen fluitje horen, dan antwoorden ze. Ze reageerden echter niet op fluitjes die niet hun eigen waren, dus ze kunnen blijkbaar een ander beleefd negeren als die wordt aangefloten.

Er zijn talloze dieren die met elkaar communiceren, natuurlijk, maar de meeste wetenschappers geloven dat het een aangeboren eigenschap is die puur als verdedigingsmechanisme bestaat. Andere dieren, zoals olifanten, zangvogels en vleermuizen, hebben volgens de wetenschap geavanceerdere communicatie, maar “maar alleen bij papegaaien en dolfijnen [en mensen] is het experimenteel bewezen dat ze aangeleerde geluiden kunnen gebruiken om objecten te labelen.”

We weten al lang dat dolfijnen en walvissen zich mogen scharen onder ’s werelds meest intelligente dieren, die fluitend en klikkend met elkaar communiceren. Er is zelfs bewijs dat dolfijnen in gevangenschap menselijke gebarentaal kunnen begrijpen. Grenswetenschapper John C. Lilly probeerde zelfs met ze praten door middel van een soort vertaalapparaat en overvloedige hoeveelheden LSD. 

Om hun hypothese te testen dat wilde dolfijnen alleen reageren op hun eigen fluitje, namen de wetenschappers de fluitjes van wilde dolfijnen aan de kust van Schotland op. Ze speelden vervolgens die fluitjes weer af, gemengd met fluitjes van dolfijnen uit andere gebieden. De dolfijnen reageerden alleen als hun eigen fluitje werd afgespeeld, en negeerden die van onbekende dolfijnen.

“Dit resultaat wijst erop dat de hypothese correct is: individuele fluitsignalen kunnen gebruikt worden om specifieke individuen te labelen of aan te spreken,” schrijven ze.

De wetenschappers geven aan dat dolfijnen – in tegenstelling tot zangvogels, die eerder reageren op gefluit van onbekende vogels als een territoriummechanisme – “fluitsignalen gebruiken als sociale geluiden.”

Er is nog een hoop wat wetenschappers niet weten over dolfijnentaal, en we zijn nog steeds niet goed in het vertalen wat ze zeggen, maar wie weet kunnen we binnenkort wel communiceren met de grootste klotebeesten van de oceaan.