Onze makker Joost Jan de Pooter volgt de docentenopleiding aan de ArtEZ academie voor theater in Arnhem. Maar speler worden is niet makkelijk. Je moet beproevingen doorstaan om er te komen. Zo moesten Joost Jan en zijn klasgenoten zich vorige week uitkleden, in hun onderbroek door de vissenkoppen en het bakpoeder rollen en zich onderwijl liefdevol insmeren met Nutella. Dit is niet omdat ze zich hadden misdragen tijdens de pauze. Het was voor een onderdeel van het curriculum dat Surrealistisch Onderzoek heet. Toen we de foto’s zagen dachten we WTF? en wilden we Joost Jan vragen hoe dat zat. Dus dat deden we.

Vice: Waarom moest je jezelf insmeren met nutella en door de vissenkoppen rollen?
Joost Jan: Als acteur moet je leren om alles om je heen te kunnen vergeten. Je moet leren de dingen te voelen en totaal niet te denken aan wat je nu eigenlijk aan het doen bent en hoe dat er dan uitziet. Door over je grenzen heen te gaan verbreedt je ruimte als speler.

Wat moesten jullie precies doen dan?
We moesten ons allerlei zaken voorstellen en daarbij onder andere zwaar hijgen en oerkreten uitkermen. Het proces was iets wat voelde als een stapel ringen waar je steeds dieper inzakt. Maar ik zakte tot op de bodem. Ik kon me daarom niet goed meer herinneren welke opdrachten ik precies kreeg. De twee die ik me kon herinneren waren: ‘Kijk naar de vissenkop alsof het je geliefde is, en smeer je in met Nutella alsof het goud is.’

En wat gebeurde er toen?
Ik speelde en ik speelde en ik voelde en vergat de vissenkoppen, de Nutella en de koude vloer. Het was intens en erotisch. Een meisje in het publiek moest huilen. Na afloop van deze roes die een half uur duurde stond ik te trillen op mijn benen en was ik mentaal en fysiek volkomen uitgeput.

Voelde je dan ook echt wat je was opgedragen om te voelen, zoals de liefde voor de vissenkoppen?
Ach, wat is echt? Voor 99 % is het echt.

CELA OVEN
Foto’s door Ursel Braaksma

Docent : Hans Lemmerman
Regie / Concept: Romy Rockx
Spelers: Thomas Colnot, Joost Jan de Pooter