Toen ik vlak voor het interview Danny Browns manager vertelde dat ik het over drugs wou hebben en iets minder over zijn muziek reageerde hij twijfelachtig. Logisch, als je bedenkt dat Danny Brown twee weken geleden een enorme meltdown op Twitter had waarin hij vertelde dat hij door minder drugsgebruik depressief was geworden. Hij eiste erkenning van zijn idolen, schold de hele rapgame uit voor een scene vol mongolen en zei klaar te zijn met het feit dat iedereen hem als een drugsrapper ziet.

Danny bleef er tijdens het interview echter rustig onder en vond het onderwerp best. Hij is immers, volgens eigen zeggen, ‘the Admiral of Adderall’. Een gesprek met misschien wel de meest flamboyante rapper van dit moment over de bekendste pilaar van zijn muziek: drugs.

Noisey: De dinsdagdip is een welbekend fenomeen onder de ‘ontdekkers’. Het is compleet het tegenovergestelde van de euforie en de energie die je kort daarvoor voelt. Wat zijn jouw ervaringen met after effects?
Danny Brown: De allerergste ‘crash’ experiences had ik niet met molly (MDMA, red.) maar met Adderrall [een drug die eigenlijk als medicijn bij ADHD wordt gebruikt]. Crashen op adderrall is het kutste gevoel dat er is. Je voelt je gewond. Je bent fysiek gesloopt, je zit er mentaal helemaal doorheen. Je bent op.

Kan je een voorbeeld geven van een zware crash?
De meeste adderrall gebruikte ik bij het opnemen van mijn muziek. Dat was op een gegeven moment zoveel dat ik drie tot vier dagen achter elkaar wakker was. Daarna had ik een week nodig om te recoveren.

Zolang wakker? Heeft dat geen enorme impact op je muziek?
Het laat je focussen. En als ik zeg focussen, dan bedoel ik FO-CUS-SEN. Er waren tijden dat ik aan het opnemen of schrijven was en zo in mijn zone zat dat ik gewoon weigerde om te gaan pissen. Ik maak geen grappen, ik heb mezelf een paar keer bijna onder gezeken: “Imma finish this shit, THEN go pee”.

Danny kijkt vragend naar zijn dj. “Am I lying though?” De dj schudt bevestigend zijn hoofd.

Danny: Die focus zorgt ervoor dat je op een heel nieuw level begint na te denken. Mensen grappen als ze mij de ‘Admiral of Adderrall’ noemen maar zonder adderrall zou ik nooit mijn stem gaan gebruiken zoals ik hem nu gebruik en zou er dus waarschijnlijk geen Danny Brown zijn.

Dus kunnen we stellen dat adderrall jouw ‘favoriete’ drug is?
Nee, dat blijft wiet. Ik ben opgegroeid rondom wiet, het is er al zo lang als ik mij kan herinneren. Mijn moeder rookte vroeger veel, dus toen ik opgroeide was er nooit een moment waar mijn huis NIET naar Mary Jane rook. Zelfs toen ik het niet rookte was ik al verliefd op de geur. Toen ik later met m’n mams begon te roken was het hek van de dam. De beste smokesessies waren bij mij thuis. Mama’s kookkunsten plus wiet en een paar films is een ijzersterke combinatie.

Je bent niet de eerste rapper die over molly rapt, maar wel de eerste die er zo ongelofelijk veel aandacht mee heeft gepakt. Hoe ben jij ermee in aanraking gekomen?
Detroit, man. In Detroit is een enorme ravecultuur en mijn vader was een house-dj. Toen ik jong was kwam ik al in aanraking met raves en het werd me op een presenteerblaadje aangereikt.

Is de ravescene dan ook de perfect molly publiek?
Ik weet niet of er een perfect publiek is voor M. Het is universeel toepasbaar en wordt ook door steeds meer culturen opgepikt. Hoeveel rappers hoor je tegenwoordig wel niet over molly poppen? Het gaat er niet om wie het gebruikt, het gaat erom hoe je het gebruikt. Zonder alcohol is het maar een saaie bedoening.

Leg dat eens uit aan onze festivalgangers. De meeste raken geen druppel alcohol aan na het nemen van een pil en leven op dopjesloze flesjes water.
Je MOET het gebruiken met alcohol. Anders is die shit boring, bruh bruh. Ik drink normaliter niet veel maar zodra ik wat M op heb drink ik als een fucking fish. Het verandert het hele effect.

Ben je bekend met het feit dat wij hier in Nederland onze drugs door ‘de overheid’ kunnen laten testen?
Wow. Forreal? Dat zou bij ons nooit werken.

Hoezo niet?
Daar is onze maatschappij te fucked up voor. Wat veel mensen niet beseffen is dat in Amerika molly-bezit qua straf gelijkstaat aan het rondlopen met heroïne op zak. Molly is niet de drug waarmee je gepakt wilt worden man. Het is enorm populair op dit moment dus mensen nemen graag het risico maar nah ah, als ze je pakken ben je in trouble.

Zijn er drugs die je nooit hebt aangeraakt?
Crack, heroïne. Dat soort spul. Dat zijn dingen die ik vroeger zelf verkocht en daarom nevernooit zou aanraken. Door het verkopen kwam ik in een positie waarin ik alle effecten elke dag zag. Hell, je hoeft niet eens te verkopen om de effecten ervan te zien. Ik ben opgegroeid in de hood én in de jaren 80. Dat is een dodelijke combinatie. Aan de ene kant krijg je de anti-drugs campagnes door je strot geduwd, aan de andere kant zie je first-hand hoe vrienden en buurtgenoten kapotgaan door die shit. Je werd vanzelf doodsbang om crack te doen en dat is ook wat je van iedereen meekreeg: “Do what you want to do my nigga, but DON’T SMOKE CRACK.”

Hoe was het om zo op te groeien?
Als je als kind geen rolmodellen hebt omdat iedereen te druk bezig met zichzelf en z’n verslaving is, dan moet je jezelf opvoeden. Dat is wat er bij mij in de buurt gebeurde. Veel kids hebben alles zelf moeten leren. Dat is waarom the D zo fucked up is nu. Kinderen die zichzelf moesten opvoeden weten niet hoe zij hun kinderen moeten opvoeden, het is een cycle. De crackheads verdwijnen maar de problemen worden groter.

Mensen verdienen geen geld meer met crack. Het is aan het uitsterven en er komen bijna geen ‘nieuwe’ crackheads meer bij. Begrijp me niet verkeerd, mensen doen het nog steeds maar wij zitten nu in de aftereffects van crack. Je had het net over de dinsdagdip? De crackgame, en Detroit, zit nu in een enorme dinsdagdip. Hele straten zijn onbewoonbaar, mensen leven tussen het vuil. The whole neighbourhood is fucked up. Door crack.

Is het waar dat je nog nooit een auto hebt gereden? En heeft dat iets met je experimentalistische bestaan te maken?
Nee. Nog nooit. I missed the boat. Toen ik 16 was had ik het geld om een auto te kopen maar ik liep al achter op m’n vrienden. Kijk, bij ons werkt het zo: Je bent 16, koopt een kutauto voor 600 dollar, crashed hem in the hood en koopt dan een ‘echte’ auto. Toen ik mijn dummieauto wilde halen zat mijn homie al in z’n tweede auto, die een stuk nicer was dan de dummie auto die ik zou halen. Dus natuurlijk reed ik met hem mee en voor dat ik het wist waren er vier jaar voorbij en reed ik nog steeds met hem mee.

En nu rijden mensen je overal naartoe?
Yeah. Dat is waarschijnlijk het beste ook. Laten we eerlijk zijn, ik ben waarschijnlijk niet het type dat je graag op de weg wilt hebben. Ik weet ZEKER dat er roadrage zou zijn. Ik heb wel gehoord dat smoking and driving leuk is, maar nah. Ik ben het type dude die boos wordt als je me afsnijdt en je vervolgens de berm in rost. Expres in een ongeluk terechtkomen, that’s some Danny Brown shit right there.

Volg Noisey op Facebook en Twitter.