Er zijn meerdere redenen dat ik geen topsporter zou kunnen zijn. Een daarvan is dat ik nog steeds geen goede sport-bh heb, een andere is dat het in de wereld van de topsport continu om fracties van seconden draait. Splinters van tijd die in mijn leven maximaal bepalend zijn voor het missen van een trein. Een moment waarop ik voor twee sissende treindeuren gefrustreerd probeer na te gaan waar ik tekort ben geschoten.

Vaak ben ik geneigd te denken dat een tekort aan tijd er pas naar de finish toe insluipt. Het verschil tussen de trein halen en missen lijkt immers van dat ene moment af te hangen waarop een opening met een laatste zucht een sluiting wordt. Meteen denk ik: had ik maar net harder gerend, terwijl het misschien al bij het tijdstip van het sluiten van de voordeur bepaald was dat ik de trein missen zou. En ik alleen maar eerder van huis had kunnen vertrekken.

In mijn leven als niet-sporter is die fractie van tijd maximaal bepalend of ik moet sms’en dat ik later ben. Maar in het leven van een topsporter is dat moment bepalend voor het winnen of verliezen. Ertoe doen of niet.

Het bevroren beeld van een schaats die de finish overgaat is niet zelden bepalend voor een uitslag, maar hetzelfde geld voor het afzetten bij de start. Wie te vroeg of te laat vertrekt heeft zich mogelijk al gediskwalificeerd voor de overwinning.

Het is daarom ook dat er deze Olympische spelen extra aandacht aan het startschot wordt besteed. Zo zijn er  sinds 11 september 2001 wat esthetische aanpassingen geweest toen er bedenkingen ontstonden bij pistoolachtige objecten tijdens internationale festiviteiten. Omega heeft daarom een rood ‘pistool’ ontwikkeld dat nu voor de tweede keer met de Olympische spelen meereist en constant tussen aanhalingstekens genoemd wordt omdat het een compromis van een object is. Het is namelijk onherkenbaar als pistool en heeft meer weg van het soort nietmachine waarmee je briefjes over je vermiste kat op bomen vastniet. 

Ook het woord ‘schot’ is bij dit ‘pistool’ spreekwoordelijk bedoeld. Het startschot anno 2014 schiet namelijk niet meer, maar is een elektronisch signaal dat uit luidsprekers komt dat op gelijke afstand van elke deelnemer wordt uitgezonden. De geluidssnelheid is namelijk nog te langzaam in het leven van Olympische sporters. Een leven dat van fracties van seconden aan elkaar hangt. Waar haartjes en druppels allesbepalend kunnen zijn, dient er tenminste gelijk gestart te worden. Geen milliseconde te verliezen.