En zo begint het

WAAR ROOK IS, IS ZEUR
DOOR HARRY CHEADLE
FOTO DOOR ISTOCKPHOTO/THORNBERRY

We leven in moeilijke tijden: miljoenen mensen zijn werkloos, in bijna elke grote stad wordt er massaal geprotesteerd, het mondiale financiële systeem ligt in puin en iedereen voelt zich rechteloos. Genoeg ellende om drie pakjes per dag van te gaan roken, maar het recht jezelf longkanker te geven wordt mensen ook steeds meer ontnomen. Vooral in Amerika.

December was een zware maand voor iedereen die van de heerlijke, zoete smaak van brandende nicotine houdt. Om te beginnen voerde de gemeenteraad van Boise, Idaho, op 29 november een rookverbod in voor bars en clubs, nabij bushaltes, elk balkon, elke buitenruimte toegankelijk voor kinderen en zo’n beetje elk openbaar gebied, waaronder parken. En we hebben het hier over Boise, in fucking Idaho, een staat waar niet veel meer te doen is dan het vormen van milities, het koud hebben en roken. Als zelfs de mensen daar het belachelijke idee dat sigaretten “eigenlijk net zo slecht zijn als heroïne” accepteren, dan is de antirookbeweging een stuk sterker geworden.

Dit werd nog eens bevestigd toen de stad Vancouver in de staat Washington de week erop eenzelfde maatregel aannam en een rookverbod doorvoerde voor recreatiecentra en parken. Een artikel in The Columbian bevatte enkele veelzeggende opmerkingen van hardcore antirokers, zoals: “Ik moet al kotsen bij alleen de gedachte aan roken; het is gewoon iets waarvan ik me niet kan voorstellen dat we dit normaal vinden,” en “Ik ben ervan overtuigd dat een park voor gezond leven staat.” Zulke statements rieken naar een bizarre, extreme progezondheidsagenda, waarbij elk bezwaarlijk gedrag—het drinken van frisdrank, vloeken, je reet niet afvegen—al reden genoeg is om je een park uit en de gevangenis in te gooien, totdat de storende gewoonte is afgeleerd.

Achter dergelijke verboden ligt het idee dat je met je smerige rook niet alleen jezelf, maar ook anderen vermoordt. Sommige voorvechters van de rechten van hardcore rokers betwijfelen dat tweedehands rook slecht is, maar laten we het daar niet over hebben. Antirokers haten roken namelijk zelfs als niemand er last van heeft: de stad Boston heeft onlangs e-sigaretten op het werk verboden. Jawel, e-sigaretten, het rookloze alternatief voor sigaretten dat niemand kwaad doet behalve de roker zelf. Het verbod werd ingesteld omdat iemand dacht dat e-sigaretten heel misschien toch wel schadelijk zijn, waarschijnlijk omdat ze de onvergefelijke misdaad begaan van het op een sigaret lijken. Dit bevestigt wat sommige rokers al vermoedden: dat de antirooklobby eigenlijk gewoon sigaretten wil verbieden omdat rokers er zo verdomd cool uitzien.

DE THAISE KONINKLIJKE FAMILIE LIKET FACEBOOK NIET
DOOR ELEKTRA KOTSONI
ILLUSTRATIE DOOR SAM TAYLOR

Mocht je op een van de prachtige stranden van Thailand liggen en plezier hebben van een werkende Wi-Fi-verbinding, denk dan even goed na voor je op ‘like’ klikt bij een grappige post over de Thaise koninklijke familie, tenzij je je vakantie wilt doorbrengen in de Remandgevangenis van Bangkok. Dankzij de oude traditie lèse-majesté (een wet waaronder het illegaal is de waardigheid van de monarchie te beledigen) kan de Thaise regering je in de gevangenis gooien voor het plaatsen en delen van materiaal dat beledigend is voor de koninklijke familie.

Deze wet maakt geen uitzonderingen voor buitenlanders, en zelfs niet voor 61-jarigen met mondkanker zoals Amphon Tangnoppakul. Hij kreeg onlangs twintig jaar gevangenisstraf voor het versturen van een SMS die beledigend voor de monarchie werd geacht. “Vastzitten in een overbevolkte gevangenis maakt zijn aandoening erger. Elke keer dat hij bezoekers heeft huilt hij,” zegt zijn advocaat Arnon Nampa. “Ons juridisch team is hard aan het werk om hem op borgtocht vrij te krijgen, maar het beroep zal waarschijnlijk jaren gaan duren. Daarnaast hebben we geen getuigen, omdat niemand betrokken wil raken bij een lèse-majesté-zaak.”

De zaak van Tangnoppakul is geen uniek incident—vorige maand werd een Amerikaanse staatsburger, Joe Gordon, in een Thaise gevangenis gegooid voor het posten van links naar een bio van Koning Bhumibol Adulyadej toen hij in Amerika was. Maar waarom is de koninklijke familie zo overgevoelig? Nampa legt de schuld voor de arrestaties bij de gespannen politieke situatie in het land: “De meeste Thai zijn trouw aan de koninklijke familie. Maar nu we een periode van politieke overgang doormaken, gebruiken enkele ultra-royalisten de gebreken van ons rechtssysteem als een politiek instrument.

Videos by VICE

GEWELDUS INTERRUPTUS
DOOR JOSHUA HADDOW
FOTO MET DANK AAN CEASEFIRE

Afgelopen augustus ging in Londen de documentaire The Interrupters in première. Deze docu volgt een drietal werknemers van de organisatie CeaseFire terwijl ze door de gewelddadigste buurten van Chicago gaan en vechtpartijen proberen te stoppen. Geheel toevallig braken er een week na de première in heel Engeland rellen uit. De regering reageerde hierop door de oproerkraaiers op te sluiten, een geheel andere aanpak dus dan het model van CeaseFire.

We spraken met Dr. Gary Slutkin, de man die het beoefenen van ‘interrupting’ uitvond. Het is gebaseerd op zijn werk binnen het gebied van epidemiebeheersing bij de World Health Organization. Hier is wat hij te zeggen had over het idee dat interrupting gebruikt zou kunnen worden om een einde te maken aan het almaar uitbrekende geweld over de hele wereld.

VICE: Hoe kunnen interrupters helpen bij het bedwingen van rellen?
Gary Slutkin: In de film zie je meer één-op-één-geweld—vechten om geld, meisjes of gangs, maar het is ook wel voorgekomen dat we potentiële rellen hebben voorkomen. Drie jaar geleden was er een incident toen de politie iemand had neergeschoten in een westelijke buurt van Chicago. De vrienden van het slachtoffer zagen wat er gebeurde en renden terug naar huis om wapens te halen. Ze waren duidelijk van plan een rel te beginnen en het vuur te openen op de politie. De interrupters kalmeerden hen, maar het was niet makkelijk; het duurde uren.

Veel van de herrieschoppers in Engeland handelden met het idee dat hun gedrag geoorloofd was, omdat de banken en politici immoreel zijn.
Onrechtvaardigheid maakt mensen woedend. Elke dag weer maakt de menselijke geest continu de balans op van wat eerlijk is en wat niet. Het verschillend toepassen van dezelfde wet is heel verontrustend voor mensen.

Hoe verhoudt dit alles zich tot ziektebeheer?
Onrechtvaardigheid is als het vuile water in diarree-epidemieën. Soms kun je het niet op tijd schoonmaken. Als je de onrechtvaardigheid niet snel kunt omdraaien, dan moet je een strategie ontwikkelen om in de tussentijd het geweld in bedwang te houden.

Dus interrupters zijn echt een soort medicijn.
Vergeet niet dat we tot een paar decennia geleden nog mensen met aandoeningen en ziektes straften. Niet heel lang geleden stopten we mensen met lepra nog in kerkers; we begrepen het probleem verkeerd.

Heb je suggesties voor hoe de politie gewelddadig gedrag op vreedzame wijze kan aanpakken?
Wanneer politie op positieve wijze in contact staat met de gemeenschap, heeft dat een dempend effect op misdaad en geweld. Agressief gedrag verergert alles.

ER IS ONRUST, WANT
DOOR JOSH SCHNEIDER
ILLUSTRATIE DOOR MAIA RUTH LEE

Het midwesten van Amerika is niet langer een oasis van kalmte sinds Wisconsin haar wintercampagne onthulde, waarin een prominente rol was weggelegd voor een want in de vorm van Wisconsin. Die want gaf eigenlijk gewoon de vinger aan Michigan, de staat die al sinds mensenheugenis trots is op een want te lijken.

We vroegen Dave Lorrenz van Travel Michigan welke staat de wantvergelijking verdiende. “Michigan. Maar we begrijpen de wantjaloezie van Wisconsin wel. Zij zijn de cheese state. Hun staat lijkt op een groot stuk kaas. Niet heel verrassend met al die kaashoofden daar. Ze dragen duidelijk hun mutsen veel te strak als ze vinden dat hun staat op een want lijkt.”

In een poll op de website van Travel Michigan noemden bijna 18.000 respondenten Michigan de enige ware want. Het debat werd voortgezet op hun forum, waar ene Clifford Conor het volgende commentaar achterliet: “Wisconsin is achterlijk. Ze lijken niet eens op een want, tenzij je een achterlijke hand hebt, wat zij waarschijnlijk hebben aangezien ze achterlijk zijn.” Dave672 bleef dichter bij de kern: “Wisconsin zal altijd de penis zijn.” En een gast onder de naam Moonpoppy bracht de discussie naar een hoger niveau: “Michigan is de enige plaats waar God de aarde aanraakte en Zijn afdruk is nog altijd te zien.”

Voordat dingen uit de hand konden lopen besloten de staten een wapenstilstand te houden. “Noem het een wapenstilstand,” aldus Dave, “of zoals ik het graag noem—een overwinning.”

TOEGANG TOT DE HEMEL IS 1 EURO 68
DOOR ANNIE CARROLL
FOTO DOOR ANNIE M.V. NGUYEN

Suoi Tien, in Ho Chi Minhstad in Vietnam, is het eerste en enige boeddhistische pretpark ter wereld. Voor ongeveer 1 euro 68 kun je de boeddhistische filosofie ervaren in de vorm van een attractie. Nirwana wordt gerepresenteerd door enorme waterglijbanen die uit de baarden van torenhoge gezichten worden voortgestuwd, en zich daarna storten in met draken versierde zwembaden. Het bedrieglijk genaamde Eenhoornpaleis, een gang vol inkepingen gevuld met afgehakte hoofden en hoog gegil, vertegenwoordigt de boeddhistische versie van de hel.

Suoi Tien is onlangs voor miljarden euro’s uitgebreid, waardoor het nu surrealistische vormen begint aan te nemen. Het park legt de nadruk op de natuur in haar bizarste vorm. Wil je lappen vlees voeren aan 1.500 krokodillen? Ga je gang. Als dat net niet wild genoeg voor je is maak je een tochtje door de vleermuizengrot. Of misschien is een uitstapje in een zwaanvormige boot langs het prachtige kunstmatige strand meer je ding. Wat je ook leuk vindt, gewaagd of niet, de Vietnamezen hebben het concept van een pretpark genomen en het zo’n triljoen jaar LSD gevoed. Met Suoi Tien als resultaat.

NAZI’S ZIJN SLECHT (IN BORDSPELLEN MAKEN)
DOOR WILBERT L. COOPER
ILLUSTRATIE DOOR HANNAH KUNKLE

Als Duitse neonazi’s niet te druk zijn met het neermaaien van immigranten en het beroven van banken komen ze blijkbaar graag bijeen om gezellig een spelletje Pogromly te spelen—een nazivariant op Monopoly waarbij de zin “Ga niet langs START. U ontvangt geen ƒ200,-” meer te maken heeft met mensen om zeep helpen dan om die te laten vallen in de collectieve doucheruimte. Deze verschrikkelijke gruwel werd ontworpen en verkocht voor ongeveer €55,- door Uwe Böhnhardt, Uwe Mundlos en hun vrouwelijke handlanger Beate Zschäpe, allen leden van de Nationalsozialistischer Untergrund, om fondsen te werven voor hun racistische terroristische activiteiten. Er wordt gezegd dat de twee jongens, het meisje en hun blitzkriegbordspel verantwoordelijk zijn voor de kebabmoorden—een reeks executies in Duitsland tussen 2000 en 2006 waarbij acht Turken, een Griek en een politievrouw omkwamen.

Afgelopen november pleegden de twee Uwes zelfmoord, direct na hun veertiende bankoverval in twaalf jaar en vlak voordat ze gepakt zouden worden door de politie. Beate gaf zichzelf over aan de politie nadat ze een brandbom had gegooid op het huis waar zij en de jongens woonden. Het was een onsuccesvolle poging om het bewijs te vernietigen dat het trio linkte aan de kebabmoorden—zoals het moordwapen en een dvd waarop ze de verantwoordelijkheid claimen voor negen van de moorden. In een poging te begrijpen hoe zulke stukken menselijk afval kunnen bestaan (en waarom ze een bordspel maakten) benaderden we drie Amerikaanse spelexperts—Frank Lantz, Eric Zimmerman en Jesse Fuchs—om te zien of hun analyse van Pogromly ons iets zou kunnen vertellen over het beruchte terreurtrio. Dit is wat ze ons over het bordspel te zeggen hadden.

VICE: Hoi, Frank. Wat kun je ons vertellen over de terreurcel naar aanleiding van het spel Pogromly?
Frank Lantz: Het zijn idioten. Monopoly een nieuw jasje geven is echt de meest fantasieloze manier om een spel te maken. Dat is al een miljoen keer gedaan.

Nou, ze hebben er in ieder geval hun eigen politieke twist aan gegeven.
Politiek in spelletjes is niets nieuws. Monopoly zelf is gebaseerd op een ander spelletje, dat gemaakt was door een radicaal links iemand die de onrechtvaardigheid van grondbezit wilde aantonen. De enige waarde van dit specifieke spel is dat het shockerende en perverse culturele kitsch is.

Eric, wat denk je dat ze hiermee probeerden te bereiken?
Eric Zimmerman: Het feit dat ze het spel gemaakt hebben laat zien dat ze fantaseren dat hun ideeën een groter cultureel vlak bereiken. Ze hopen dat iemand een speelgoedwinkel inloopt en hun versie van Monopoly ziet staan. Het is niet per se een serieuze poging een leuk of speelbaar spel te maken, of om ook maar een soort van levensvatbaar economisch idee te verspreiden.

Denk dat je dat Pogromly leuk is om te spelen, Jesse?
Jesse Fuchs: Het is bijna alsof het spel gemaakt is voor mensen die Monopoly niet snappen. Het is niet duidelijk wat de nutsbedrijven zijn—oh, ze lijken op werkende Joden… Het raarste is nog dat je elkaar bij Monopoly probeert bankroet te krijgen. Was dit bedoeld om de onderlinge strijd tussen de nazi’s weer te geven? Het is echt niet zo doordacht. Zelfs als ik een spelontwerper van de planeet Mars was, zonder instinctieve walging voor dit spel, denk ik niet dat ik er iets uit zou kunnen halen.

STEVEN HARPER IS DOL OP POESJES
DOOR BEN AMERICO
FOTO DOOR COLE WAGNER

De premier van Canada, Steven Harper, is een kattenvrouwtje in vermomming. Daarom is het Kattenparlement zijn favoriete huisvesting, na de gevangenissen die hij zo graag bouwt. In het midden van de jaren tachtig bouwden enkele vrijwilligers een parlement op kattenschaal, achter het echte Canadese parlement in Ottawa. Het was voorzien van kachels, kattengrind en voederbakken. Sinds de jaren ‘60 verzamelden honderden zwerfkatten zich namelijk rond de industriële kachels achter het parlement, om te ontsnappen aan de winterse kou. Deze schattige kleine rotzakken stammen allemaal af van de moedige katten die in de negentiende eeuw werden ingezet om het originele parlement vrij van ongedierte te houden. In de jaren ‘50 werden ze vervangen door chemicaliën en moesten de katten dus werkloos de straat op. Totdat ze gered werden en een huis kregen, dat omgedoopt werd tot het Kattenparlement. Het onderhoudspersoneel had namelijk geen zin meer om steeds al die kattenlijken uit de verwarmingsbuizen te trekken.

Het lot van de katten gaat Steven Harper en zijn vrouw Laureen zeer aan het hart, en ze spreken vaak over het goede werk van de vrijwilligers van het Kattenparlement. Ondertussen ondergaat de dakloze bevolking van Ottawa—van wie een groot aantal Inuit is—de grootste crackepidemie van de eeuw en snijdt de conservatieve regering in waardevolle drugrehabilitatieprogramma’s, dankzij hun nieuwe tough-on-crime-wetgeving.