Ik word iedere dag gewekt om half acht door mijn GSM van dertig euro annex machine vol achterlijke deuntjes. Om acht uur check ik mijn mails en drink ik twee tassen koffie. Vervolgens update ik de website en luister ik naar enkele nieuwe muzikale revelaties. Rond kwart voor tien vertrek ik naar kantoor. Het is een goede vijf minuten wandelen. Hoewel ik een fiets heb, ga ik altijd te voet omdat ik dan mijn ochtendsigaret kan nuttigen. Halverwege mijn tocht kom ik dit gedrocht tegen. Iedere keer vloek ik of lach ik, al naargelang mijn humeur en beloof ik mezelf de volgende keer een fototoestel mee te nemen om er een foto van te maken en een blog aan te wijden. Dat heb ik maanden tegen mezelf gezegd maar nooit gedaan. Vandaag de dag kan me dat huis eerlijk gezegd gestolen worden. De verwondering is weg. Dat is op zich een beetje jammer, zeker gezien het feit dat die woning het kantoor is van een architect. Moest ik een maand geleden aan dit artikel begonnen zijn, zou ik die architect onder de loep genomen hebben.

Ik heb meneer de architect wel al eens gegoogeld en kwam uit bij een website van een zeer groot architectenkantoor waarvoor hij werkt. Ik bedoel een kantoor dat echte buildings neerzet. Onder zijn eigen naam heeft hij blijkbaar ook een bedrijfje, een zijproject, dat minder populair is. Dat minder populair bedrijfje heeft zijn vestiging in dat lelijk geel gedrocht en heeft geen website. Bedenkelijke boel. Misschien moet ik alsnog die vent opzoeken. Ach, neen, te veel moeite.

Ik vraag me af of er mensen zijn die dit huis mooi vinden. Persoonlijk zou ik als buur van het herenhuis aan de rechterkant achttien rechtzaken spannen tegen de maker op grond van verloedering van de buurt en gruwelijke ontwaarding van privé-terrein. Goddomme, weet je wat zo’n herenhuis kost? En er dan zo’n geel scharminkel tegenaan smijten? Is daar geen wet tegen? Dit is nog erger dan dat huis in Leopoldsburg dat een gigantische regenboog tegen de voorgevel heeft plakken. Ken je dat huis niet? Dat is echt een serieus marginaal huis dat wordt bewoond door – je raadt het nooit – een hippie die een bierkrat als salontafel heeft. Vraag me niet hoe ik dat weet. Ik zal er eens een foto van trekken als ik mijn Spaanstalige grootmoeder ga bezoeken. Dat kan nog wel even duren. Ik versta niets van wat ze zegt, vandaar. Het is niet dat ik iets tegen familiebezoeken heb.

Er moet toch een wet zijn die zegt dat je geen gele en grijze rechthoeken op je gevel mag schilderen in een anders nogal dure straat van Antwerpen. Dat is hetzelfde als je hond in de tuin van de buren laten schijten terwijl je dagelijks jalapeño-pepers tussen zijn Pedigree-brokken maalt: dat is vragen om tegenreacties, wraakacties, oorlog, Steven Seagal, fascisme, psychopathie, Kalasjnikov en Andrea Croonenberghs. Het ergste is dat hij een deskundige is. Voor hetzelfde geld is hij op dit eigenste moment op iemand aan het inpraten. Op een klant. Een jongeman die vatbaar is voor de uitleg van een deskundige. Een JOE FM-luisteraar die in het weekend wel eens zot durft doen en “zijn huis mag dat wel uitstralen”. Wat zijn de gevolgen hiervan? Op lange termijn? Zijn alleen inwoners van Eigenbrakel zo onzinnig om dergelijke architecturale wonderen te bouwen of lopen er patsers met Scapa hemdjes rond in de stad, klaar om voor zo’n ontwerp te tekenen? Het zijn angstige tijden.

Goed, ik heb de foto genomen. Ik moest vandaag niet op kantoor zijn dus ben ik vlug door de kou gestapt om dit even te doen. Dat is niet logisch, maar goed. Als ik aan dat huis denk, word ik somber en nu moet je niet denken dat ik dat vaak doe. In feite denk ik er nooit aan behalve nu, omdat ik erover aan het schrijven ben. Gelukkig is er de postbode die me blij maakt. Vandaag had hij een pakje bij. Het was een perspakketje van Shoe Discount. Echt, persbureaus doen altijd veel te veel moeite om hun merken te promoten. Het pakje was voor mijn vriendin bedoeld maar ik mocht het openmaken. En wat zat erin? Een onnozel boekje. Maar wie hing er aan dat boekje te bengelen? Woeffie!

Trouwens, als iemand dat huis echt mooi vindt, mag deze onbekende dat aan mij melden. Maar kom alsjeblieft wel af met sterke argumenten. Alhoewel, kom gewoon niet af. Als je dit huis mooi vindt, ga je geen sterke argumenten hebben. “Modernisme”, ik hoor het al. Neen, dit is een beschimmelde bouillon van modernisme. Ik wil je niet kennen. Ga weg. Blijf weg. Bah. Foei.