FICTION ISSUE EXTRA – EEN GEDICHT VAN FRANK STARIK


Foto door Eva Coolen

Goed nieuws voor iedereen die het interview met Frank Starik, de dichter des doods, in het Fiction Issue vet vond en benieuwd was naar meer gedichtjes. We kunnen ons voorstellen dat je licht teleurgesteld was om het feit dat er slechts 1 gedichtje voor een eenzame dode te lezen was, dus hier is nog een ander gedichtje dat Frank schreef voor een ziel die van ons heen is gegaan.

Videos by VICE

In Memoriam Aaltje Wilhelmina van der Meyde, 24 maart 1921-
9 (?) januari 2004.

Voor wie jong is, is de wereld een oneindigheid.
Later het besef van toegemeten tijd. Eerst wordt alles
groter, meer en mogelijkheid. Daarna krimpen
de keuzen tot wat je naliet, ben je kwijt.

Je trouwt, kiest één enkele man uit miljarden
mannen, en sluit zoveel levens daarmee uit:
mogelijkheden, kansen, plannen. Je kiest
en daarmee verlies je. Je verliest

en blijft verliezen tot er over is: belangstelling
van de professionele soort. Een agent van de politie,
wijkzuster, kassajuffrouw. En de televisie. Lachend, kletsend,
maar ze lachen niet naar jou. Ze doen maar hoe het hoort.

Wie zo alleen is, leert wel met zichzelf te overleggen,
dunne plakjes van halve onsjes vlees op ingevroren
botherhammen leggen. Voor wie klaar is met verliezen,
valt er niets te kiezen. Niets te zeggen.

Alles verandert en dan komt het einde,
je ligt in de gang van je eigen huis: nu ben je
nergens meer, nergens meer thuis. De agent van de politie.
De wijkzuster, de kassajuffrouw, en de televisie.

Ze luisteren toch niet. Niet echt.
Als jij iets zei, was het alsof je niets had gezegd.
Dan komt het moment dat je bent uitgekeken. Je zet alles uit.
Zet alles uit. Eerst valt het beeld weg, dan sterft het geluid.

Thank for your puchase!
You have successfully purchased.