Omdat het gisteren regende en sporten not done is, kroop ik onder een dekentje en keek naar ‘Vodka Lemon’ van de Koerdische filmmaker Hiner Saleem.

De man moest Irak ontvluchten op z’n zeventiende. Vorig jaar kon je in Vice het verhaal lezen van de Koerdische vluchtelingen Roza en Ronak uit Irak. Ondanks hun ellende- en ik dacht dat dat ik een rotdag had omdat ik vanochtend in de tram op een kauwgom ging zitten- blijven deze vrouwen lachen. Ook uit de films van Saleem blijkt dat die Koerden niet zomaar klein te krijgen zijn! ( Het liep anders dan verwacht, Saddam.)

Vodka Lemon speelt zich af in een Koerdisch dorp in Armenië waar alleen sneeuw en armoede is. Dagelijkse bezigheden van de bewoners: hun kleren, kasten, televisie, dochter of kut verkopen om te overleven, in de vrieskou een praatje maken – ik zou me nog liever prostitueren dan bij min 14° met de buren op een stoeltje in de sneeuw te zitten keuvelen- wachten op geld van familie in het buitenland… Eten is er amper, en de booze is ook al niet schitterend. “”Waarom heet dit Vodka Lemon, terwijl het naar amandelen smaakt?”, vraagt een klant aan een drankkraampje. ‘Dit is Armenië’, antwoordt de verkoopster. Meteen een ticket boeken dus.

Ondanks hun ellende blijven de personages optimistisch op een prettig gestoorde manier: oude mensen worden verliefd en doen de sneeuw smelten met hete bejaardenseks, een dikke buschauffeur playbackt non-stop “Tombe la neige” (a star is born), en op een huwelijksfeest wordt vrolijk een geit geslacht.

Nog een kater van de feestdagen? Een bitterzoete vodka lemon helpt altijd.