We kunnen het geen rampzalig optreden
noemen, maar de techniek liet Jookabox behoorlijk in de steek tijdens
zijn concert op Motel Mozaique. De sampler van David Adamson
(voorheen Grampall Jookabox) viel meer dan eens halverwege een nummer
uit en de geluidsmensen achterin de kelder van Watt waren ook
hoorbaar aan het worstelen met knopjes en schuifjes. Erg jammer, want
Adamson deed samen met drummer Patrick Sweets erg zijn best om er een
klein feestje van te maken. Op zijn album Ropechain liet Jookabox
vorig jaar horen dat er echt wel een fantastische live-ervaring in
zijn muziek schuilt. Als hij nou de band maar bij elkaar kon
krijgen… Op 1 mei trad Jookabox ook op in Paradiso tijdens London Calling.

Vice: Hee David, dat was best een
indrukwekkend optreden maar er ging nogal wat mis… Komt dat omdat
jullie maar met zijn tweeën zijn op het podium?

David: Ja, er waren wat probleempjes en
dan is er helaas niemand om dat op te vangen. De mensen waar ik
normaal mee speel, gaan niet zo graag mee op tournee. Pat was de
eerste die ik vroeg en hij wilde wel mee, zeker omdat we naar Europa
gingen. We hebben redelijk vaak problemen met de apparatuur. Als er
meer mensen waren om gewoon door te spelen, dan zou het niet zo
opvallen. Het zou het mooist zijn als er genoeg mensen waren om de
muziek voor hun rekening te nemen, zodat ik kan zingen en ronddansen
en het publiek in kan springen. Dat vind ik het leukst.

Veel van je nummers op Ropechain
lijken over geniale en gestoorde mensen te gaan, en de lijn
daartussen. Dat nummer over Michael Jackson (I Will Save Young
Michael) is een goed voorbeeld.

David: Ik zat toevallig veel aan hem te
denken, over waar het mis is gegaan. Waarom zou al die gekte iemand
overkomen? Hij was ooit zo’n positief karakter en een geweldige
performer… Ultieme macht en aan niemand verantwoordelijk zijn, dat
kan je gewoon veranderen in een psycho. Dat is volgens mij de
belangrijkste reden. Ik zag een special op TV waarin Michael door een
duur winkelcentrum liep. Hij hoefde maar iets aan te wijzen en zijn
mensen zorgden ervoor dat het bij hem thuis kwam te staan.

Je oproep aan hem om terug te komen
aan het eind van dat nummer is wel uitgekomen.

David: Ja, niet helemaal zoals ik het
voor me zag in dat nummer, maar het is cool dat hij weer gaat
optreden. Ik wou dat ik erheen kon, maar het is zo duur. Gaat hij 50
shows doen op dezelfde plek? Hij is gestoord. Hahaha!

Je bent geen hele jonge gast meer,
je bent vast al langer bezig met muziek. Hoe komt het dat we nu pas
over je horen?

David: Het duurde gewoon tot nu toe
voor ik iets kon maken waar ik echt trots op kan zijn, iets dat goed
genoeg is om aan anderen te laten horen. Ik heb veel hele slechte
muziek gemaakt. Mijn zelfvertrouwen speelde daarin ook erg mee. Maar
dat is goed gekomen door gewoon veel shows te spelen en beter te
worden in wat ik doe.

De Festival Guide van Vice komt
binnenkort uit. Speel je zelf veel op festivals?

David: Niet zo vaak eigenlijk, maar Motel
Mozaique is tot nu toe wel tof. Ze behandelen je heel goed hier.
Daarstraks, toen we net in de kleedkamer stonden, kwam er iemand
binnen om te vragen of alles cool was en of ze iets voor ons kunnen
doen. Dat is echt nog nooit aan mij gevraagd. En we zitten in een
hotel hier; in de States proberen we meestal bij een vriend een lege
vloer of bank te vinden. Het is nogal een verschil. Ik weet niet
waarom, ik weet niet of ik hier ineens beroemd ben, maar ik ga er
vanuit van niet.

Tekst: ROBIN GEURTS
Foto: GIJSJE RIBBENS