Een hardcore gamer is een toegewijde fanatiekeling van jeugdige
leeftijd, die zijn joystick alleen verwisselt voor een biertje of zijn
geslachtsdeel. Doorbijtend, sluw en altijd opzoek naar verbetering,
schrikt deze vingervlugge jongeman er niet voor terug om onschuldige
burgers aan te rijden met een brute wagen, of hongerige zombies te
doorspekken met lood. De hardcore gamer behoort tot een aparte
subcultuur: hij heeft zijn eigen slang, communiceert via een avatar en
een aan het oor gemonteerde headset en is altijd uitgerust met de
nieuwste videokaarten. Internet is zijn habitat. Eten en poepen vindt
hij tijdsverspilling. Je herkent hem aan een sikje en aan een
penetrante zweetlucht.

Maar de hardcore gamer wordt bedreigd.  Zijn gamedomein wordt geïnfiltreerd door non-gamers. De game-industrie is inmiddels populairder dan Hollywood en wordt overspoeld door een eindeloze golf van blije consumenten. Kleuters, moeders, opa’s en tantes, ze doen het allemaal en hebben een ding gemeen: ze hebben de ballen verstand van gamen. High res graphics, lasting appeal, powned, team frag… de cultuur van de hardcore gamer is hocus pocus voor het proletariaat.

Gamen democratiseert en integratie lijkt onvermijdelijk, tot grote irritatie van de hardcore gamer. Want hoe dope online gamen ook is, als je tegen een non-gamer gaat Quaken, win je sowieso en is de lol er snel af. En in plaats van een dreigende ‘You nailed me, fucker’, hoor je ‘Hoe oud ben jij?’ vanuit je headset, waarop schraal meidengegiechel volgt. Je begrijpt, bij de hardcore gamer begint er langzaam iets te borrelen.

De non-gamer, degene die zich dus niet suf rukt op bewegende tieten in Soul Calibur, en denkt dat een MMORPG een enge ziekte is, heeft ook hele andere genrevoorkeuren. Namelijk de partygame (“oh, laat oma ook even”). En als een hardcore gamer iets haat, dan is het wel gewoon spelen voor de gezelligheid. Maar het grootste probleem is dat deze kutspelletjes de verkooplijsten domineren, met als gevolg dat de moeilijkheidsgraad in de nabije toekomst in elk spel wordt afgestemd op de knopdrukkunsten van je invalide zusje.

We zien het al op de Wii. Huismoeders staan heupwiegend op balanceboards, homobroertjes dartelen met My Pet en papa speelt na zijn werk een lekker potje bowlen. Wat kan het deze leken schelen of de graphics HD zijn of hoe slim de AI is? Juist. Geen hol. Het genre hardcore gaming sterft een langzame dood.

De identiteit van de hardcore gamer belandt in een vacuüm. Hij moet zijn sociale ruimte opgeven opgeven en raakt ontworteld. Gamen wordt voor mietjes. Hij weigert te Wii’en. Hij voelt zich bedreigd, en vervreemd van zijn gezin, dat zich kapot zweet met virtueel tennissen. En dan gebeurt het onvermijdelijke. Totaal overrompeld door de commercialisering van zijn territorium vlucht hij naar zijn lotgenoten op speciale gametrainingskampen diep in het binnenland. Daar wordt de haat jegens non-gamers, aka ‘de onwetenden’, gevoed, en ontstaat een collectieve, radicale aversie tegen Wii-mote wagglers. Hij moet zijn sik laten groeien en zijn gaming skills aanscherpen in slopende gamesessies. Met een nieuw moraal is hij klaar voor de strijd.

Op fora verspreidt de inmiddels neo-hardcore gamer zijn extremistische ideeën en met teksten als ‘Duke Nukem 4ever’, ‘Hail The God Of War’ en’ Mario is a Gaylord!’ bevuilt hij de straten van Second Life. Ook online spelen zit er niet meer in voor de onwetenden: op World of Warcraft begint een massale genocide van nietsvermoedende nieuwkomers, Animal Crossing krijgt een avondklok ingesteld en in Mario Kart wordt elke beginneling zonder pardon non-stop bekogeld door groene schildjes. En dit alles wordt illegaal gefinancierd door Power Unlimited, die dit als een uitgelezen kans ziet om haar ledenbestand te vergroten.

En juist voor deze polarisatie moeten we waken. We moeten proberen de neo-hardcore gamers voorzichtig van de digitale naar de echte wereld te slepen, zodat ze zich mengen in het debat met de onwetenden, en proberen te integreren in plaats van te radicaliseren.

Ouderavonden en tv-reclames kunnen ouders helpen extremisme bij hun kinderen sneller op te merken, en er moet een wet komen die de politie in staat stelt preventief af te luisteren en extra te fouilleren aan de poorten van het internet. En als dit niet werkt, dan zit er maar een ding op: ‘Burn them out of their holes’.

Tekst: NICK VEUL
Beeld: MARLOES DE HAAN