Links Hugo met naast hem (staand) Orpheu.

Dit jaar zond Red Light Radio voor de tweede keer op rij uit vanaf het SXSW-festival in Austin, Texas. Of iets specifieker: vanaf The Fader Fort, de plek die vorig jaar zo’n imponerende werking had op de RLR-jongens Hugo en Orpheu dat ze er een beetje stil van werden. Er stonden runners voor ze klaar en de apparatuur in de pop-up studio was beter dan in hun eigen Amsterdamse peeskamer. Nu de 28ste editie van het showcasefestival erop zit, belden we met Red Light Radio om te vragen naar de trends, de beste bands en de prestaties van de Nederlandse delegatie.

Noisey: Ha Hugo en Orpheu, hoe was het om voor de tweede keer met Red Light Radio op SXSW te zijn?
Hugo: Vorig jaar vonden we het nog erg spannend. Stonden we daar als underground radiostation op het terrein van The Fader, waar alles superprofessioneel is. Omdat we dat helemaal niet hadden verwacht, hielden we ons toen nog een beetje in. Dit jaar hebben we al onze favoriete artiesten gevraagd of ze naar de studio wilden komen. En dat is voor een groot deel gelukt.

Vorig jaar vielen de gayrappers en vrouwen op, wat was het dit jaar?
Hugo: Wat dit jaar opviel is dat er deze SXSW niet echt iets is ontdekt. Niet alleen door ons, ik denk dat veel mensen het hier wel over eens zullen zijn. Er waren veel goeie dingen te zien, maar er was niet echt één band die eruit sprong of een bepaalde sound die opviel. Ja, er was veel hiphop, wat in Amerika heel populair is. Maar niet per se iets wat vorig jaar er niet had kunnen staan.
Orpheu: Nou ja, met uitzondering van Connan Mockasin dan. Daarover was wel iedereen die we spraken het over eens dat het heel tof was.

Connan Mockasin

En hoe ging het met Nederlanders delegatie?
Orpheu: Sofie Winterson heeft een goeie tijd gehad. En Mozes and the Firstborn is al weken in Amerika aan het touren.
Hugo: Die kwamen we nog tegen. Ze zagen er nog best fris en fruitig uit. Je merkt trouwens wel het verschil tussen Nederlandse bands die wel en niet op Burger Records zitten. Zoals traumahelikopter, Mozes en vorig jaar Jacco Gardner, die spelen echt overal. Sofie lijkt daar net iets meer moeite mee te hebben.
Orpheu: Ze heeft wel genoeg gespeeld, maar minder dan de andere Nederlandse bands.
Hugo: Het maakt duidelijk hoe belangrijk het alsnog is dat je voor SXSW een Amerikaans label achter je hebt staan. We zijn ook naar zo’n Dutch party geweest, waar je als Nederlander je muziek presenteert. Het was zo’n gedoe om daar binnen te komen. Eén keer zijn we geweigerd, de andere keer kostte het ons veel moeite en toen we eindelijk binnen waren, stond het maar halfvol. Dat snap ik niet. Je wilt toch gewoon dat het vol staat?

Pyramid Vritra

Wat is jullie top 5 van beste dingen die jullie hebben gezien?
Hugo: Ik wil Lil B op de vijfde plek zetten. Hij begon met een instrumental van System of a Down, droeg zijn shirt tot boven zijn borstkas en zijn broek tot op zijn knieën, en dan met een roze bandana. Heel dom, maar tegelijk echt tof. Het is vooral tof om hem in Amerika te zien. De kids vinden hem daar echt een legende, worden helemaal gek en kunnen alles meeblerren. Maar ik weet zeker dat Orpheu dit kut vindt.
Orpheu: Ja, ik vind het kut. Maar ik heb Lil B niet gezien. Op vier zetten we Pyramid Vritra.
Hugo: Die vibe van de Stones Throw-acts is zo vet. Die is echt… hoe zou ik het zeggen?
Orpheu: Uniek?
Hugo: Ja, uniek. Laten we op nummer drie ThinkNoThink zetten. Daar kwam Kostijn (Egbers van Magnetron Music, red.) mee. Hij had ze toevallig gezien en was er helemaal door omvergeblazen. De dag erna kregen we ze toevallig getipt door Converse. We hadden nog een gaatje over in ons programma, dus hebben ze ook bij ons kunnen spelen. Heel tof is het, stampende rock met een Led Zeppelin-achtige stem.
Orpheu: ARP is van het label Mexican Summer. Het is moeilijk te googlen, daardoor wist ik er nog niet veel over. Maar het is te gek, de muziek heeft een Kraut-achtige vibe, de nummers zijn uitgestrekt. Vond het erg tof.
Hugo: We zijn het erover eens dat Connan Mockasin het beste was van alles. Er is gewoon iets bijzonders aan deze band. Alsof het gevoel dat er was bij de Velvet Underground weer een beetje terugkwam.

Dank jongens. Een veilige reis terug naar Amsterdam!