MC tegen PartinG via Red Bull, gebruikt met toestemming.

Achterin de Hammerstein Ballroom kijkt een barman naar een monitor waarop een chaos van piepkleine explosies te zien is. Een los publiek juicht om de actie. De barman kijkt emotieloos toe.

“Ik sta hier en probeer te begrijpen wat er gebeurt,” zegt de barman, “terwijl ik me met de minuut ouder begin te voelen.”

We zijn hier in Hammerstein om acht van ’s werelds beste Starcraft 2-spelers het tegen elkaar op te zien nemen voor $50.000 aan prijzengeld. Ik heb Ben meegenomen omdat ik de game slechts twintig hectische minuten heb gespeeld en op internet alleen maar meer verward raak door talloze Starcraft strategie video’s, Starcraft-jargon en beelden van de game die zo snel gaan dat ze nauwelijks te zien zijn – laat staan te begrijpen. Ik weet alleen genoeg om te weten dat ik een ‘total chobo’ ben.

Maar ik ben niet bij dit toernooi als gamer – ik ben hier als would-be fan van eSports. Het wereldwijde fenomeen van competitief gamen is booming. Afgelopen jaar, het jaar dat er meer mensen naar competitieve gamingevenementen keken dan naar de ijshockeyfinale van de Stanley Cup Finals, werd er meer geld verdiend met videogames dan met films. Toch is het fenomeen van esport voor velen nog een onbekend begrip.

Als ik mensen vertel dat iemand $50.000 gaat winnen door iemand met een videospelletje te verslaan vallen mij bespotting, oog-rol-bewegingen en soms een “Ja, natuurlijk, zij wel” ten deel. Als ik ze vertel dat sommige kids in Korea zich al een decennium toewijden aan Starcraft – zodat sommigen van hen pro kunnen worden, in een team-huis kunnen wonen,  sponsors en fans hebben en over de hele wereld reizen – valt het gesprek meestal stil.

Iedereen in Hammerstein weet precies wie hier geschiedenis gaat schrijven, maar iedereen die we spreken is dan ook een gamer. Als fan van toeschouwersporten die zelf dramatisch slecht is in sport, en als iemand die een potje schaakt zonder ook maar één schaakwedstrijd van de wereldkampioenschappen schaak van afgelopen week gezien te hebben, vraag ik af: Hoe groot kunnen eSports worden? Zou de gemiddelde fan hier in kunnen komen?

Toch, gemiddeld of niet, iedere fan zal eerst de steile leercurve van Starcraft II moeten doorlopen. Het spel en haar voorganger hebben beide one-player campaign modes maar die heb ik niet doorlopen omdat dat irrelevant is tijdens de toernooien. Het doel van de toernooien is namelijk net als een schaakpotje, voetbalspel of presidentsrace: één tegen één.

“Hoe ik het vaak uitleg is dat dit spel een soort potje schaak is dat in real time gebeurt,” legt Sean “Day[9]” Plott uit. “We spelen niet om de beurt – er is voortdurend beweging.”

Day[9] is waarschijnlijk de meest charismatische commentator bij het event en misschien wel in het hele wereldje rond Starcraft 2. Zodra hij op een forum op de NYU op woensdag binnenliep werden de studenten achter ons opgewonden en renden na een kort debat naar hem toe om met op de foto te gaan. Toen de avond eenmaal was afgelopen was duidelijk waarom Day[9] zo populair is. Hij heeft een soort coole oudere-broer vibe. Hij lacht gemeend als de andere panelleden een grapje maken. En hij weet alles over Starcraft 2. Als ik hem, het gezicht van het spel, vraag hoe hij Starcraft 2 aan zijn oma zou uitleggen wacht hij, schudt zijn hoofd en zegt: “als ik aan mijn oma denk, denk ik alleen maar ‘Jezus, ze zal dit nooit begrijpen’”

Als ik hem vraag dan maar mijn oma voor te stellen die iets meer bij de tijd is – ze gebruikt email maar ontvangt nog wel iedere ochtend een fysieke krant – probeert hij het toch.

“Oke, dus ik ben een generaal en ik geef bevelen aan mijn stukken om de stukken van mijn tegenstander te verslaan,” zegt Day[9]. “Ik zeg altijd dat Starcraft een mix is tussen een schaakgrootmeester en een concertpianist zijn. Je moet aan de strategie denken maar ondertussen heb je daarvoor nauwelijks tijd omdat je honderden bevelen aan je stukken moet geven om ze te laten doen wat je wilt.”

Starcraft wordt omschreven als een militair/sci-fi/strategie-spel. Spelers moeten werkeenheden aansporen om hun economie te laten groeien en een leger te bouwen en tegelijkertijd moeten er gebouwen neergezet worden om sterkere wapens te kunnen maken. Ondertussen zijn ze bezig met de aanval en verdediging tegen hun tegenstanders, die ergens anders op de kaart onzichtbaar met hun plannen bezig zijn. Als dat ingewikkeld klinkt dan leg ik het goed uit. Juist de complexiteit van het spel is namelijk deel van de aantrekkingskracht voor spelers – en er is nooit een standaard beste strategie om aan te houden.

Er zijn drie verschillende typen legers waaruit een speler kan kiezen: de Zerg, die eruitzien als een soort insecten; de Terran, het mensenras en de Protoss, die denk ik een soort robots zijn. Al die typen hebben hun eigen voordelen waardoor op verschillende manieren tegen elkaar gestreden wordt. Om de een of andere reden heeft de Amerikaanse producent van de game Blizzard ervoor gekozen om die typen te categoriseren als “rassen,” wat voor ongetrainde oren misschien ongelukkig kan klinken maar voor de rest niemand wat uitmaakt. Omdat ieder ras zijn eigen krachten en eigenaardigheden heeft blijven de spelers vaak bij ‘hun’ ras – net zoals alle niet-professionele spelers die ik spreek. Joh, een elektricien student uit Hoeboken, vertelde me dat hij zijn Protoss shirt naar het toernooi draagt en alleen de Protoss-spelers aanmoedigt. Bomber wordt gewaardeerd omdat in het toernooi de enige is die als Terran speelt. 

Een belangrijke graadmeter voor de vaardigheid van een speler is hoeveel bevelen en acties hij in een minuut kan uitvoeren. Dit is het ‘concertpianist’-gedeelte van het spel. Spelers voeren rond de 300 acties per minuut uit en halen soms zelfs over de 400 – dat is zes muisklikken en keyboardtikken per seconde. Hun handen lijken over het keyboard te zweven.

Al deze complexiteit – die ik zwaar heb versimpeld – zorgt ervoor dat professionele spelers zo’n 10-14 uur per dag trainen. In Korea wonen spelers zelfs in speciale teamhuizen waar ze in stapelbedden slapen en hun maaltijden voorgeschoteld krijgen zodat ze hun polsen en hersenen optimaal op elkaar af kunnen stemmen.

Hoewel Oost-Europese en Scandinavische spelers het goed doen in de nieuwere, opkomende eSports is het Zuid-Korea dat nog steeds domineert in Starcraft. In de tijd dat Westerlingen in hun kelder Nintendo speelden waren Koreaanse spelers te vinden in de internetcafés. Hoge tarieven op Japanse goederen zorgde ervoor dat consoles voor veel Koreanen te duur waren, en dus was PC-gaming de norm. Afgaande op alles dat ik dit weekend zal leren lijkt het erop dat dat ook voor de VS het geval zal zijn. De enige eSports die op consoles gespeeld worden zijn vechtspelllen, en hoewel het bijbehorende scorebord misschien wat puntjes wint als toeschouwersport valt het in het niet bij de organisatie en fanbases van Starcraft, Dota 2 en League of Legends – de grote drie van de esports.

Zes van de spelers op de Battle Grounds zijn Koreanen en er zijn slechts twee buitenlanders – de term die iedereen gebruikt voor niet-Koreaanse spelers. Snute komt uit Noorwegen, en ik hoor zijn echte naam maar één keer het hele weekend: iedereen noemt elkaar bij zijn game-naam. Scarlett is Canadees, en is waarschijnlijk de beste Noord-Amerikaanse speler en de enige vrouwelijke gamer in het toernooi. Door één of beide van deze kenmerken is ze al snel het populairst onder de fans. Of misschien is het omdat ze net terug komt van een carpaletunnelsyndroom, een polsblessure waardoor de 19-jarige een tijd lang niet kon spelen. Iedereen houdt van een comeback-kid.

Scarlett zit in groep A samen met Bomber, een veteraan in het spel en ook publiekslieveling, PartingG, de 2012 Starcraft wereldkampioen en Golden, die aankondigde dat hij “met pensioen gaat” na dit toernooi. Hij is 19.

Bij de opening van het toernooi worden de spelers aangekondigd als worstelaars. Ze betreden het podium in comfortabele gamekleding die onder de sponsors zit – energiedrankjes en computer hardware merken. Denk: een NASCAR-coureur in een pyjama.

Scarlett’s eerste wedstrijd is een best-of-three tegen PartinG, die haar gemakkelijk opzij zet in twee snelle potjes. PartinG wordt na de wedstrijd geinterviewd door Smix, de zijlijn reporter van het toernooi en vertaler die de taak heeft de vraag die ze straks gaat stellen uit te leggen, dan in het Koreaans te stellen, dan naar het antwoord luisteren in het Koreaans om het vervolgens weer naar het Engels te vertalen. Engels-Koreaans-Koreaans-Engels. Het werkt.

Smix, links, wacht tot ze Bomber kan interviewen. via Red Bull.

PartinG vertelt hoe hij Scarlett blijkbaar wel cute vond toen hij tegen haar moest maar nooit ongerust was want “ik verlies nooit van buitenlanders.” Eerst is wat geroezemoes. Dan is er applaus want wat een persoonlijkheid en karakter. Everyone loves a villain. 

Alle spelers zijn behoorlijk handig met de media en bedanken steevast hun fans voor het kijken. Heel expressief zijn ze verder niet als ze aan het spelen zijn of na de wedstrijd. Intieme fan-relaties worden opgebouwd via de Twitter-accounts en andere streams van de spelers, en sommige spelers zijn soms zelfs commentator voor wat extra geld. Aan het begin van ieder spel berichten beide spelers “gl, hf” naar elkaar, wat staat voor “good luck, have fun.” Aan het einde van iedere game zegt de verliezer “gg” voor “good game,” en treedt af.

Eerst is er wat geroezemoes. Dan is er applaus want wat een persoonlijkheid en karakter. Everyone loves a villain.

Zelfs als mainstream Amerika nog niet weet dat eSports enorm groot zijn, is er iets dat dat al wel beseft: het geld. Red Bull’s groeiende media-emperium sponsort de evenementen in Manhatten. En daar wordt veel geld aan uitgegeven. De Hammerstein zit onder de LED-lampen die van rood naar blauw naar rood veranderen. Gigantische, ongeëvenaarde high-definition beeldschermen hangen aan de muur achter het podium, dat ruimte biedt aan twee aankondigers en een tafel voor de nabeschouwing. Op beide staan professionele camera’s gericht die samen met een kraan en een ‘steady cam’ het hele evenement streamen.

The Hammerstein aangekleed voor the Battle Grounds, via Red Bull, gebruikt met toestemming.

Als de wedstrijd bezig is zitten de spelers tegenover elkaar in een battleship-grijze doos met een groot raam die beide spelers laat zien. Hun beeldschermen staan rug-tegen-rug, en de spelers komen via twee verschillende deuren binnen, beide met een groot Red Bull-logo erop.

Samen met Red Bull is Nvidia partner voor het event, en hun vertegenwoordigers zijn hier om hun nieuwe ultra-smooth G-Sync beeldschermtechnologie te tonen die iedere vertraging tussen beeldscherm en computer elimineren. Althans, dat denk ik, ik weet het ook niet zo goed. De demonstratie was indrukwekkend. De beeldschermen zagen er erg mooi uit. Maar ik vraag dan ook niet heel veel van mijn computer dus ik weet niet zo goed over wat soort problemen ze het hebben. De hele demonstratie was ik bezorgd dat die aardige Nvidia-gasten bang waren dat ik van een of ander techblog was dat productreviews doet, alsof ik ze soort van om de gek aan het houden was. Ergens in het midden kwam er een hele grote Oost-Europese meneer binnen die een paar geïnformeerd (klinkende) vragen stelde en zei dat het enige probleem met de G-Sync technologie was dat het nog nergens te koop was. Ik sluit me daarbij aan. Denk ik. 

Na de demonstratie praat ik met een vertegenwoordiger van Nvidia genaamd James die me vertelt dat de keuze om eSports te sponsoren een no-brainer was. “In 2010 deden we een G-Force Starcraft II Pro-Am,” legt James uit. “We haalden 72 van de top professionele spelers binnen [voor het toernooi] en toen we het openstelden voor amateurs liep onze server vast omdat er teveel animo was.”

Het was de grootste amateurregistratie in de historie van Starcraft. Toen het toernooi van start ging werd de stream door miljoenen mensen bekeken. “Het was geweldig, we kregen 14 miljoen views,” zegt James. “We zijn geen mediabedrijf, en we kregen 14 miljoen views.”

Naast het betalen voor logo’s op de capuchons van de spelers kunnen bedrijven ook gehele teams sponsoren, of hun logo in het spel zelf krijgen. Scarlett wordt bijvoorbeeld gesponsord door Acer.

Over Scarlett gesproken: het lukte de publiekslieveling terug te komen uit de onderste regionen en beëindigde in dat proces Golden’s carrière. Toen ook zijn tweede wedstrijd verloren ging eindigde Golden met “gg,” en daarna “goodbye,” wat menselijk aanvoelde en ook een beetje verdrietig. In haar interview met Smix zei Scarlett over Golden: “Ik heb hem altijd leuk gevonden als speler.” Dan pauzeert ze even en vervolgt gedwee, en ik bedenk me dat Scarlett niet zou misstaan als het lange, stille lid van een fanfare, misschien wel als percussionist. “Om zijn laatste tegenstander te zijn was… leuk, maar ik ben verdrietig om hem te zien gaan.”

Even later staat Scarlet tegenover Bomber met de halve finales op het spel. We gingen naar het bovenste balkon om te kijken, terwijl Bomber al snel het eerste spel won. Ik denk dat hij zijn basissen op hele slimme plekken had neergezet. Althans, dat zij een of andere Mike die achter ons zat tegen een vriend.

“Ze speelt soms gewoon slordig en verliest veel units die ze niet had hoeven verliezen,” zegt hij. Mike vertelt ons dat hij ooit tegen Scarlett een vluchtig potje speelde op de Noord-Amerikaanse servers, en hij heeft haar zelfs een of twee keer verslagen. “Ze heeft me zo’n zes tot acht keer verslagen,” geeft Mike toe, wiens beste vriend de originele Starcraft al een tijdje speelt maar alleen naar dit toernooi kwam op aandringen van Mike. Day[9], met al zijn inzicht, had me al gewaarschuwd dat er hier dat soort mensen zouden rondlopen.

Er wordt hard gejuicht nu, ondanks het feit dat de spelers dubbeldikke headphones op hebben, om de aankondigers niet te horen. Volgens mij gaat in een menigte schreeuwen ook helemaal niet om de spelers, maar veel meer om in een menigte staan en samen schreeuwen.

Maar ondanks haar schijnbaar slordige spel gebeurt er iets verbazingwekkends: Scarlett wint een spel van Bomber. Voor het toernooi vroegen mensen zich af of ze uberhaupt één potje zou kunnen winnen tegen de Koreaanse spelers, de crème dela crème. Snute, de enige andere buitenlandse speler, was al gesneuveld zonder al te veel golven. Maar nu staat Scarlett, hoe onwaarschijnlijk ook, op het punt zich te plaatsen voor de halve finales. De eerste rij van het publiek juicht en zwaait een Canadese vlag.

Voor ons wankelt een hippe studentachitge guy met warrig haar langs met een coole hoodie en een mondige vriendin genaamd Kayla. Kayla is een grote Bomber-fan en wil hem graag door zien gaan, maar op dit moment is iedereen voor Scarlett. Kayla wrijft aan haar neus en juicht voor Bomber. Er wordt hard gejuicht nu, ondanks het feit dat de spelers dubbeldikke headphones op hebben, om de aankondigers niet te horen. Volgens mij gaat in een menigte schreeuwen ook helemaal niet om de spelers, maar veel meer om in een menigte staan en samen schreeuwen.

Game 3, de beslissende pot, begint.

Bomber fans, via Red Bull

Ik vraag aan Day[9] of Starcraft ooit normale fans zou kunnen hebben zoals andere toeschouwersporten dat hebben – mensen die aan het hangen zijn met vrienden en een biertje terwijl Starcraft op staat. Starcraft heeft geen scoreboard, of je moet een soort display uitvinden dat bijhoudt wie voorstaat in werkerseenheden. Ik was continue afhankelijk van wat de aankondiger vertelde en op het grote scherm liet zien en moest de hele tijd aan Ben vragen wat ik hemelsnaam nu weer gemist had.

Day[9] denkt dat allemaal nog komen gaat, en hij heeft zeker een punt. “Als je kijkt hoe toeschouwersporten werken gaat het allemaal over culturele acceptatie en inbedding,” zegt hij. “Als je kijkt waar kijkers vandaan komen zul je zien dat niemand bij American football een spelregelboek heeft liggen om te begrijpen wat er gebeurt. Er waren ooit gewoon een keer een paar mensen in mijn huis die het op zondag zaten te kijken en zo’n zeven jaar later begreep ik eindelijk een keer wat een ‘down’ was.”

Fair enough. Ik denk dat basketbal ook niet heel duidelijk is totdat je begrijpt dat spelers moeten dribbelen. Toch hebben traditionele sporten een soort basis omdat ze fysiek zijn. Heb je ooit Olympisch trampolinespringen gekeken? Ik ken daar de regels niet van of hoe je punten scoort maar ik weet wel dat het er moeilijk, absurd en fokking awesome uitziet. Starcraft is ook fysiek belastend, maar het is nou niet gelijk heel mindblowing om iemand heel snel te zien typen zonder te weten wat voor effect dat nou precies op het scherm heeft.

Hoe complex het spel ook is, je kunt iemand voor een spelletje voetbal zetten en zeggen “ik wil dat de gasten in de witte shirtjes winnen” en hij volgt het wel. De details van het spel, zoals strategieën en wissels en zo gaan in eerste instantie misschien aan hem voorbij, maar wie er wint en wie verliest blijkt duidelijk genoeg uit het scorebord.

Hoewel ik bijna niks van het spel begreep toen het begon, kreeg ik na het eerste spel in de Hammerstein wel aardig door hoe het zat, zeker wanneer de mensen om me heen opgewonden begonnen te juichen.

“Als je kijkt hoe toeschouwersporten werken dan gaat het allemaal over culturele acceptatie. Niemand heeft bij American football een spelregelboek liggen om te begrijpen wat er gebeurt. Er waren ooit gewoon een keer een paar mensen in mijn huis die het op zondag zaten te kijken en zo’n zeven jaar later begreep ik eindelijk een keer wat een ‘down’ was.”

Meteen vanaf het begin heeft Scarlett Bomber in de tang en lijkt ze de wedstrijd in de eerste drie minuten in de zak te hebben – hoewel ik echt niet zou kunnen zeggen hoe of waarom. Het lijkt erop dat ze wat troepen voorbij zijn wachtpost wist te sneaken zonder dat hij het doorhad. Maar Bomber, de 25 jaar oude veteraan, is een pro en hij herstelt zich. En zo hervat het spel het normale tempo en bouwen beide kanten hun troepen langzaam op terwijl hun verkenners de vijand nauwlettend in de gaten houden.

Het spel ketst zo wat heen en weer. Het lijkt erop dat Bomber steeds weer meer Marines weet te produceren en hij weet Scarlett op te jagen terwijl hij ook haar aanvallen afslaat. Zij is een Zerg-speler en ze produceert vreemde vliegende vleermuis-insectdingen die Muta heten. De spanning in de zaal stijgt. Scarlett is in het nadeel wat aantallen betreft, maar de beide spelers verliezen hun basis en daarmee de mogelijkheid om verder troepen te ontwikkelen. Na zoveel strategisch bouwen lijkt het nu een gecompliceerd gevecht te worden.

Kayla is gespannen en kijkt ons iedere keer aan als de wedstrijd afgelopen lijkt te zijn. Mike blijft de actie maar uitleggen aan zijn vriend, maar de rest van ons zit op het bovendek in een roes te kijken. De flitsen en kleuren van Starcraft wiegen iedereen in het publiek in een soort stille staat van observatie, af en toe onderstreept met gejuich. Hoewel ze beneden alcohol verkopen sinds het festival begon, zie ik niet één persoon ook maar een klein beetje dronken worden. Voor een deel zal dat zijn omdat het grootste deel van het publiek nog niet oud genoeg is om te drinken, maar toch is het indrukwekkend.

Eindelijk begint Scarlett met haar laatste paar troepen door het midden van de kaart een laatste aanval in te zetten. Een paar van haar verspreide manschappen vernielen wat er over is van Bomber basis, terwijl hij waarschijnlijk hetzelfde aan het doen is. Maar het maakt niet uit; het einde van het spel is in zicht.

Scarlett heeft nog een paar Banelings. Echte landmijnen zijn het niet – het zijn larven of zo, maar ze gedragen zich wel precies zo. Als haar leger door een kloof wordt achterna gezeten, plant ze de Banelings en probeert ze Bomber over de mijnen te lokken. Het publiek maakt dat anticiperende ademinhoudgeluidje dat je ook hoort voor een slam dunk. Gelukkig heeft iemand dit moment op video weten te vangen:

In het interview na de wedstrijd kan de meestal kalme Smix bijna geen woord uitbrengen. “Ik zat op mijn knieën in de oefenruimte,” schreeuwt ze tegen de altijd stille Scarlett die nu de Canadese vlag om haar schouders heeft hangen.

Ik vind het hele gebeuren oprecht enorm opwindend. Day[9] noemt het met afstand het beste spel allertijden, maar gamers zijn vaak wel een stel roeptoeteraars.

Ze roepen misschien veel, maar ze zijn nooit onvriendelijk. Dat is misschien wel het meest indrukwekkende aan het hele weekend. eSports hebben een toegewijde groep fans, voornamelijk adolescente mannen. Op PartingG´s ene opmerking na wordt er vrolijk, zelfs fanatiek, gejuicht voor de enige vrouwelijke speler. Pas na de wedstrijd kom ik erachter dat Scarlett met meer dan de alleen gebruikelijke misogynie te kampen heeft. Wat je ook verwacht van gamers, of adolescenten in het algemeen, niemand lijkt te geven om het feit dat ze een transgender is. Toen ze in de lobby posters aan het signeren was en foto’s aan het maken met fans, strekte de rij tot aan de deur. 

Smix staat wild van enthousiasme met Scarlett te praten. via Red Bull, met toestemming.

Wat staat er dan nog in de weg van het succes van eSports? Volgens Day[9] zijn er nog steeds sociale stigma’s te overwinnen voordat het groot kan worden. En dat is alleen maar een kwestie van tijd.

“Ik denk dat dat langzaam wegebt nu kinderen opgroeien zonder het idee dat het vreemd is om spelletjes te spelen.” Gamen wordt steeds meer mainstream en dingen als de nieuwe Pokémon “bank”-service worden ontwikkeld met een breder publiek als doelgroep. “Het idee van een middelbare schoolleraar die in de pauze spelletjes zit te spelen op zijn iPhone. Dat is de horde die we over moeten,” speculeert Day[9].

Misschien is dat zo, maar terwijl ik met pro-gamer Golden sta te praten krijg ik de indruk dat dat ideaal, iedereen aan de games, nog verder op de horizon ligt dan Day[9] denkt. “Ondanks wat je misschien denkt, rust er nog steeds een stigma op gamen in Korea,” vertelt hij via een tolk.

Hoewel Golden’s gamecarrière wel redelijk kort was, domineerde het wel zijn leven van zijn zestiende tot zijn negentiende. Of onze Westerse maatschappij met de zware focus op de carrière zo’n levensstijl kan onderhouden valt nog te bezien.

Als ik een gok zou moeten doen, zou ik zeggen dat eSports nooit de plaats zullen innemen van reguliere sporten. Een Starcraft-toernooi wordt als je het mij vraagt nooit zo groot als een Superbowl of een WK voetbal. Een vergelijking met tennis, dat vergelijkbaar internationaal en individueel is, is meer op zijn plaats, maar nog steeds ontoereikend.

Er is een reden dat iedereen die we spreken op de Red Bull Battle Grounds Starcraft speelt. Het is de geheime kracht van de eSports. “Het is moeilijk om iets op tv te kijken en het dan te gaan doen. Je bent een eenzijdige ontvanger van vermaak. Maar gamen is per definitie een meerzijdige activiteit,” zegt Day[9].”

“Je kunt een Starcraft-speler een strategie zien doen en dan thuis dezelfde strategie uitproberen,” gaat hij verder. “Zo werkt dat bij de Superbowl niet. Gamen is een hobby en een lifestyle.”

Vaak wordt het als mensen van hun hobby een lifestyle maken een beetje vreemd. Ik stel me mensen voor die te geobsedeerd raken door modeltreintjes of zo. Maar laat me nu hierbij zeggen dat de Starcraft-fans en de niet-professionele spelers die ik tegen kwam voornamelijk hele normale, multidimensionale mensen waren met schijnbaar gezonde levens. Net zoals er amateurvoetbalclubs zijn, zijn ook de meeste Starcraft-spelers niet voortdurend met het spel bezig. John uit Hoboken, New Jersey speelde vroeger meer, maar is nu druk met school. Annie uit Princeton is een web designer, ontwikkelaar en fan die vrienden lijkt te maken met iedereen en druk aan het praten is over waar ze met haar verjaardag karaoke kan doen.

De winnaar, PartinG.

In de halve finale moet Scarlett tegen s0s, de huidige wereldkampioen. Ze staat met 2-0 voor in een serie van vijf. Als ze nog één wedstrijd wint, staat ze in de finale. Ze staat op het punt om met een offensief haar tegenstander van de kaart te vegen, maar hij slaat haar aanval af en wint ronde drie. Terwijl hij backstage duikt in de richting van de WC hoort Smix hem tegen een andere Koreaanse speler zeggen: “Wat voor iemand is dit?”

Maar blijkbaar is de korte pauze alles dat s0s nodig heeft. Hij komt terug en wint twee wedstrijden op rij, waarmee hij zijn plaats in de finale veilig stelt. Hij wordt uiteindelijk tweede, Scarlett verslaat MC en wordt derde.

Bij het teruglopen naar de metro bekruipt me een beetje een vreemd gevoel. Als je de deur uit stapt en de echte wereld weer binnen loopt, wordt de wereld die de afgelopen twee dagen normaal en comfortabel is geworden plotseling weer vreemd.

Het is raar dat ik na zo’n leuk weekend, met alleen maar positieve indrukken over Starcraft 2, nog steeds geen enkele behoefte voel om het spel te spelen. Ik betwijfel of ik deze spelers zal gaan volgen, en het idee om over de vele honderden spelers te moeten leren die het spel op toernooniveau spelen maakt me nu al moe.

Misschien was het een éénmalig dingetje, eerder dan het begin van een nieuwe liefde. Over de toekomst van de eSports heb ik moeite een goed beeld te vormen. Maar ik kwam in elk geval van het toernooi vandaan met het antwoord op één vraag: bestaat er een casual Starcraft-fan? Ik weet zeker dat ik niet de eerste ben.