Oké, oké, ik geef het toe. De enige reden waarom ik meisjestrio Au Revoir Simone wilde interviewen is omdat ik ze wel zie zitten. Alle drie. Tegelijkertijd. David Lynch vindt ze ook goed, ze zijn zelfs zijn favoriete groep. Op hun recente optreden in Londen probeerde ik hen te versieren, maar uiteindelijk ging het gesprek over creepy stalkers die naar hun shows komen en moest ik er wel tussenuit knijpen…

Vice: Jullie synths klinken vredig maar de lyrics zijn droevig. Ik weet niet of ik hallelujah moet zingen of mezelf iets wil aandoen.
Erika: De meeste nummers die we schrijven gaan over gebroken harten en zoeken naar hoe het leven in elkaar zit. We zijn allemaal midden twintig, beslissingen nemen en je eigen weg zoeken en dat soort dingen. Veel ervan is heel triest en deprimerend maar ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat alles een reden heeft en dat er overal schoonheid inzit. Ik denk dat het ook uit de muziek spreekt.

Jullie lijken allemaal zo goed gehumeurd. Wat maakt jullie kwaad?
Erika: Vegetarisch eten in Frankrijk.
Heather: Mensen die het licht niet uitdoen als ze een kamer uitgaan.
Annie: Ik haatte vroeger vanalles maar ik probeer te minderen – dat is mijn goed voornemen voor het nieuwe jaar.

Welke andere voornemens hebben jullie gemaakt?
Erika: Een gezondere houding.
Annie: Dingen loslaten. Je kan alles niet te serieus nemen gewoon omdat iedereen zo vol is van zichzelf…
Heather: Yeah, en als je woede in je hebt projecteer je dat op anderen. Hoe je je voelt straal je ook uit…
Annie: Inderdaad, en ook met wie je uithangt. Het gaat net als een accent oppikken. Ik denk dat het heel belangrijk is om positieve mensen in je leven te hebben. Als je constant positieve energie geeft gebeuren er ook veel goeie dingen. Da’s ons geheim.

Jullie zien er behoorlijk dorky uit achter de keyboards. Waarom nemen jullie geen keytars?
Annie: Het schijnt dat keytars nogal moeilijk te bespelen zijn.
Erika: Bij de eerste groep waar ik ooit inzat heeft een vriend een keer een gesp om mijn keyboard gedaan zodat ik het om mijn nek kon dragen, maar het was heel groot en zwaar.

Bijna uitsluitend kerels in het publiek vanavond. Krijgen jullie dan schrik?
Erika: Ik weet niet of het is omdat ze ons willen binnendoen of omdat er in het algemeen meer jongens naar indie-rock shows gaan.
Annie: Dikwijls is ons publiek heel gemixd. In Japan hebben we veel vrouwelijke fans, maar bij sommige optredens in Europa was het publiek echt nogal mannelijk getint. Op onze laatste show in Londen waren de eerste drie rijen gevuld met mannen van onze leeftijd of ouder. Zeer vreemd.

Jullie touren veel dit jaar. Werken jullie elkaar soms op de zenuwen?
Annie: Wij zijn net zussen, dus niet echt. We hebben ooit eens een kussengevecht gehouden.

Zeg me alsjeblieft dat jullie enkel slip en bh aanhadden.
Erika: We zouden dit soort informatie niet mogen geven – zeker niet aan Vice.

Umm… Bedankt voor jullie tijd.
Heather: Wat? Stel ons wat meer vragen.

Ik moet weg. Dag.

– Het nieuwe album van Au Revoir Simone, The Bird of Music, is uit op Moshi Moshi.