Hé ma! Hoe is het?

Hé jongen! Goed, ik ga zo even op de koffie bij Rina en daarna naar mijn werk. En jij, ben je op kantoor?

Ja, en ik wilde je wat vragen over internet.

Maar daar weet ik toch helemaal niet zoveel vanaf? Ik zou niet weten wat je aan mij hebt, maar goed dan.

Kun je achter de computer gaan zitten en op internet gaan?

Als je maar niet stiekem een foto van mij gaat maken met de webcam. Ik heb net heel hard gefietst, ik zie er niet uit.

Dat kan niet, ik zit aan de telefoon.

Hm, oké dan. 

Hoe kom je nu op internet?

Eerst verwijder ik alle schermen met dat rode kruisje totdat ik bij de standaardfoto ben. Dan klik ik op die foto op de “I” van internet. Internet springt nu aan. Nu kan ik iets opzoeken. Ik typ iets in die balk, Breda bijvoorbeeld. Ik laat nu dat handje naar de bovenste gaan en dan klik ik erop. Nu zie ik allemaal dingen over Breda.

Dat ging best goed. Ik herinner me nog dat jij een paar jaar geleden de cursus ‘Plattelandsvrouwen op Internet’ volgde.

Ja, maar dat heeft niet veel uitgehaald. Ik had nooit tijd of zin in het huiswerk. Na een paar lessen zei de leraar dat ik het waarschijnlijk nooit zou leren, internetten. Toen vond ik dat niet erg, maar nu wil ik wel wat dingen kunnen doen, het kan handig zijn. 

Na ruim 43 minuten telefonische instructies aan afwisselend mijn vader en mijn moeder, waarbij mijn vader bleef vragen wat mijn telefoonnummer was, lukte het om contact te maken via Skype en de screenshots te maken. Kort daarna kreeg ik een e-mail van mijn vader met als onderwerp ‘filmen’ waarin stond: “Nou, dat ging best goed he, dat Skypen, binnenkort weer oefenen”.

Wat vind je niet leuk aan internet?

Dat zoveel mensen er zoveel tijd aan besteden en dat er mensen zijn die geleefd worden door internet. Iedereen wil alleen het beste van zichzelf laten zien, alles is altijd even leuk. Dat geeft een heel vertekend beeld. Jonge mensen die nog een beetje onzeker zijn kunnen dan hele verkeerde verwachtingen krijgen van het leven. Ik hoef niet de bevestiging van anderen dat mijn leven leuk is.

Heb je het over Facebook?

Ja. Ik heb me daar ook een keer ingeschreven. Het leek me eigenlijk helemaal niet leuk om alles te weten van elkaar. Wat heb ik daaraan? Maar iedereen had het over Facebook, hoeveel vrienden ze hadden en ik werd toch nieuwsgierig. Nadat ik me had ingeschreven had ik contact met ome Kees, die stuurde berichtjes. En Remco, die vriend van jou, die vroeg constant of ik vrienden wilde worden. Toen had ik wel weer genoeg van Facebook en heb ik het nooit meer opgestart. 

En YouTube?

Ik ben trots dat jij daar werkt. Een hele grappige website vol flauwekulletjes. Ik ga binnenkort weer eens dat filmpje opzoeken van die vrouw van het kamp die zo vals zingt in dat parkje. Manita heet ze volgens mij.

Ik werk bij VICE, hè, niet bij YouTube.

Oh ja. Ik ben heel blij dat je het zo naar je zin hebt.

Chatten, doe je dat wel eens?

(Tegen mijn vader:) Hebben wij chatten? Nee, dat hebben we niet.

En internetbankieren?

Ik weet heus wel wat dat is.

Maar pas belde pa mij op om te vragen waarom het niet werkte als hij zijn pinpas in de cd-rom drive deed. Toen kon jij hem ook niet helpen.

Ik heb niet gezegd dat ik weet hoe het moet, he. Alleen dat ik weet wat het is.

Zou je dat nog willen leren?  

Nee, niet per se. Weet je wat het is, ik zou best willen dat ik heel enthousiast over internet ben, maar dat ben ik gewoon niet. Mijn leven is veel makkelijker zonder internet. Wil je nog meer weten? Want ik moet ook nog boodschappen doen. Ik ga chili con carne maken vanavond, lekker hè? Ja, dat vind jij altijd lekker.