Het is zijn eerste trip naar het buitenland. De boomlange, en giechelende, DreDay (26) uit San Francisco (VS) moest vrijnemen van zijn baantje als operateur in een art-house bioscoop om naar Europa te kunnen vliegen. De eerste stad die hij aandeed, was Amsterdam. Niet slecht -al zeggen we het zelf. DreDay bezocht Nederland om in Den Bosch, tijdens Hotel California oftewel de vierde editie van de Heineken Refreshing Sounds Sessions, zijn eclectische mix van hiphop en electro aan het Nederlandse publiek voor te stellen. Wij spraken met hem…
FOTO’S: ANGGA PRATAMA

Amerikaanse artiesten in Amsterdam hanteren vaak hetzelfde systeem: ze komen aan, rennen als kinderen naar een coffeeshop, gaan even een dutje doen op hun kamer en worden wakker als de laatste trein naar huis allang is vertrokken. Neem dan DreDay. Die meldt zich tien minuten voor het interview op de afgesproken plaats, de ogen helder. Hij bestelt een Red Bull, met een mineraalwater ernaast.

Vice: Je bent op tijd en fit. Daar moet ik even aan wennen.
DreDay: Ik ben gewaarschuwd: trap er niet in. Deze stad is nuchter al overweldigend genoeg. Ik heb net geprobeerd geld te wisselen, maar ik voelde me Alice in Wonderland. Het is allemaal nogal… detailed. Je hebt straten in straten en daarbij dan weer tuintjes en daartussen dan weer straatjes. Dat onoverzichtelijke maakt het boeiend, maar ook onrustig.

Zelf zeg je dat je uit de City of Love komt. Waar ligt dat? DreDay: In een atlas zal je het niet vinden, maar inderdaad, daar kom
ik vandaan. Een positieve plek, een opgewekte energie, waar men zich
niet bezighoudt met randverschijnselen.

Hoe gaat het met de dance in Amerika? Hier weten we dat jullie
met een cowboyhoed op gezellig in een rijtje dansen, maar van goede
feesten horen we weinig.

DreDay: Het gaat fucking awesome. Elektronische dansmuziek is aan het
ontploffen. Het mag duidelijk zijn dat Amerika hierin geen
voortrekkersrol heeft, maar we zijn bezig aan een inhaalslag. De
verklaring daarvoor is simpel: in 2000 was muziek uit de jaren tachtig
helemaal populair. Even later was iedereen dat weer zat, maar de
behoefte aan dansmuziek bleef. In dat gat springt op dit moment een
heel zooitje producers en DJ’s.’

Weet jij wie Derrick May, Juan Atkins en Kevin Saunderson zijn?

DreDay: Wie? Nooit van gehoord.

Daar sta ik van te kijken. Zij waren eind jaren tachtig de
grondleggers van techno in Detroit. Zwarte jongens aan wie de dance
wereldwijd heel veel verschuldigd is. Toch gingen ‘de blanken’ er
uiteindelijk mee aan de haal. Wat jou als jonge zwarte DJ misschien zou
kunnen interesseren.

DreDay: Ik ken ze echt niet. En als je het verhaal zo vertelt, heb ik
ook niet de behoefte om me erin te verdiepen. Het muziekwereldje dweept
altijd met het verleden. Daar begrijp ik niks van. Mijn invloeden
liggen allemaal in het nu. Ik richt me op Frankrijk, luister
naar Justice. Maar ook naar Spoek uit Zuid-Afrika. Voor hem produceer
ik ook. Ik heb in het vliegtuig van San Francisco naar Amsterdam een
track afgemaakt die hij vanavond in Zuid-Afrika kan draaien. Als we
dat tegenwoordig zo kunnen doen, waarom zou ik me dan in godsnaam bezig
houden met wie er eind jaren tachtig toevallig mee begonnen is? En als
blanken van oorsprong zwarte muziek beter maken, luister ik ernaar.
Er komt geen kleur, maar geluid uit mijn speakers.
TONY BOLTINI