Yann Black is niet het type tatoeëerder waar je even een tribaltje kan gaan halen. Zijn werk is van het abstracte soort; veel lijnwerk, zwarte vlakken en Invader Zim-achtige wezens. Zijn website is in het Frans en het Engels, maar toen ik hem belde voor een interview stond ik er niet bij stil dat hij misschien zelf niet tweetalig zou zijn. Toen ik eenmaal wist dat hij Frans sprak dacht ik dat vier jaar Frans op de middelbare school genoeg zou zijn om het gesprek in goede banen te leiden. Ik vergiste me.

Vice: Dites-mois un peu de votre style de tatouage.

Yann Black: Kalm aan, je moet rustiger praten. Stel me je vragen in het Engels, dan antwoord ik in het Frans. Oké?

Geen probleem. Vertel eens over jouw stijl van tatoeëren.

Oké,
d’accord. Voordat ik begon met tatoeëren was ik veel aan het schilderen. Dus toen ik ging tattoeëeren was ik helemaal niet op zoek naar een nieuwe stijl of zo, ik tattoeër gewoon wat ik eerst schilderde. Voila – zo ontstaan mijn tattoos. Ik probeer helemaal niet iets bijzonders te doen.

Wat is het vreemdste wat je hebt meegemaakt in je tattooshop?

Kun je de vraag in het Frans stellen? Ik snap je niet.

Est-ce
que quelque chose bizzare s’est passe dans votre magasin de tatouage? Dat er bijvoorbeeld iemand binnenkwam die iets vaags wilde laten tattoeëren en dat jij dat dus niet wilde doen.

Ja, dat gebeurt vaak. Mensen komen een tattooshop binnen en willen een tattoo uit een boek uitkiezen. In onze shop doen we daar niet aan. Er zijn genoeg mensen die vragen om tribal armbandjes en meer van dat soort rommel. Ik tattoeër alleen mijn eigen designs.

Dus geen kontgeweien?

Quoi? En Francais, s’il vous plait.

Uh, wat is de lelijkste tattoo waar iemand ooit om heeft gevraagd?

J’ai pas compris nonplus.

La tatouage le plus moche?

De lelijkste. Er zijn veel lelijke tattoos, ik heb er al een hoop gezien. Maar er zijn veel mensen die binnen komen met eigen ontwerpen die gewoon niet goed zijn. Die tattoeër ik sowieso niet.

Wat nou als er iemand binnenkomt die je veel geld biedt voor een portret? Van hun kinderen of van een hond met een hoed ofzo?

Oui,
oui dat komt wel eens voor. Dat doen we dus niet. Er zijn veel mensen die met vreselijke dingen komen aanzetten. Dat komt omdat onze shop in St. Henri zit – een buurt met een heel typisch sfeertje. Voila.

Duidelijk. Hoe zit een normale dag voor jou eruit?

 Ik heb het altijd heel druk. Ik sta elke dag om zeven uur ‘s ochtends op.

Zijn er mensen die zo vroeg getattoeëerd willen worden?

Nee, maar ik moet al mijn spullen klaarzetten. De eerste klanten komen om een uur of elf en ik heb drie uur nodig om alles klaar te leggen, schoon te maken, de naalden te steriliseren en meer van dat soort dingen. Meestal ben ik ‘s nachts een keer klaar, soms om negen uur. Het ligt er een beetje aan.

En ga je dan nog de hort op?

Wat? En Francais s’il vous plait.

Laat maar hangen. Leuk je gesproken te hebben.

ZOE DANIELS