Kunst ABC: de B van Brancusi

augustus 12, 2015, 6:15am

Ko van ’t Hek en Yuki Kho houden van kunst. Je kunt ze kennen van hun maandelijks nieuwsbrief Kunst Kijken met Ko & Kho. Voor The Creators Project stellen Ko en Kho de komende weken hun eigen Kunst ABC samen. Kunstenaars die binnen hun letter de allerbeste zijn. Volgens Ko en Kho dan. Vandaag de B van Brancusi.

Prometheus (1911), . Copyright: Centre Pompidou

Videos by VICE

De B is van Bråncusi, de beeldhouwer waar jij vanaf nu ook lyrisch zou moeten worden.

Het is jammer dat Bråncusi al heel wat jaren onder grond ligt, want oh wat zouden we graag nóg meer werk van hem zien.

Bråncusi, geboren als Roemeen, werd bekend door zijn beeldhouwwerken. Glad gepolijste beelden uit hout of steen, hoewel hij ook in het gieten een meester was. Met een paar eenvoudige lijnen zet hij zijn beelden neer. Een glad ronde marmeren bal gaat door voor een vrouwenhoofd, een stompe, gladgeschuurde boomstronk voor een mannentorso. Of Bråncusi een man van veel woorden was weten we niet, maar dat hij met een paar lijnen een boel kon zeggen staat vast. En juist daarom is zijn werk zo mooi. Het is elegant en laat alle ruimte voor je eigen verbeelding.

Le Coq (1924), . Copyright: Centre Pompidou

Daarnaast is het ook tijdloos. Waar je meningmeisjes nu hun oren vol ziet hangen met gouden geometrie, zie je in Bråncusi’s werk de uitvergrote varianten daarvan. En dan te bedenken dat het decennia geleden is dat hij die fonkelende sculpturen schetste in zijn Atelier au Paris. Sorry B, we noemen je inderdaad hip. Maar dan wel tijdloos hip #tegenstrijdig #laatons.

Torso of a young man (1923), . Copyright: ADAGP

Bij de A van WeiWei vielen we als een blok voor Ai’s filosofie, het verhaal dat hij met zijn kunst wilde te vertellen. De esthetiek was niet de hoofdreden dat zijn werk ons raakte. Hoewel Bråncusi heus ook een pracht van een verhaal bij zijn werk zal hebben, vallen wij hier toch vooral voor de schoonheid ervan. Deze kunst wil je in je huis hebben. De eenvoud maakt dat je het opeens niet erg vindt om dagelijks tegen een beeld van twee zoenende mensen aan te kijken.

The Kiss (1927), Bracusi. Foto door

Ja, we zijn inderdaad nogal lyrisch, maar mochten we je nog niet overtuigd hebben, check dan even de foto’s die Bråncusi heeft gemaakt. Ook dat kan hij. Hij maakte namelijk – lekker inception – foto’s van zijn eigen sculpturen, om zo het publiek te laten zien hoe hij zijn werk zag, en hoe zijn werk gezien moest worden. Zijn sculpturen fotografeerde hij met harde contrasten en grote schaduwen. Het maakt ze mysterieus en toch nog steeds elegant, waardoor je eigen verbeelding wordt geprikkeld. Bråncusi zet je constant aan om je eigen versie van zijn werken te zien. Hij geeft het hoofd, maar de rest denk je er zelf bij.

Een van de foto’s uit de serie, genomen door in de jaren twintig en dertig. Met dank aan Bruce Silverstein Gallery

Een van de foto’s uit de serie, genomen door Bråncusi in de jaren twintig en dertig. Met dank aan Bruce Silverstein Gallery

Tot slot nog een laatste lofzang. Want voor wie zowel zijn beelden als zijn foto’s niet blieft, is er nog zijn levensverhaal om voor te vallen. Een soort American Dream van de kunsten. Als straatarme jongeman besloot hij na een kunstopleiding in Boedapest zijn geluk te beproeven in Parijs. Maar, Parijs is ver en de Interrail was nog niet uitgevonden. No problemo voor Bråncusi, die liep het stuk gewoon. En met succes, hij werd aangenomen in Parijs op de kunstacademie. Hoewel de wereld best moest wennen aan zijn werken – ooit werd er bij de douane een werk in beslag genomen omdat ze dachten dat hij metaal smokkelde in plaats van een kunstwerk – is het toch goed gekomen met de beste man. Check zijn atelier maar eens, daar is uren in marmer hakken echt niet zo erg.