We zijn misschien geen gediplomeerde theatercritici maar we knows what we likes when we sees it. In feite is onze voorkeur qua theater zowat het omgekeerde van wat de meeste “gekwalificeerde toneelcritici” goed vinden. Wij laten dingen als subtiliteit, ritme en goed geschreven dialogen graag aan ons voorbij gaan en kiezen voor futuristische kostuums, een hydraulisch podium, een grappig nummer over mongolen of een spektakel op fietsen naar de muziek van The Bangles—gewoon een beetje waar voor ons geld, weet je wel?

Enfin, wat we willen zeggen is dat wanneer de eerste twee glimpen van (Virginia Tech schutter) Cho Seung-Hui’s dramatisch oeuvre opdoken, we meteen doorhadden dat Richard McBeef de intellectuele favoriet zou worden.

Het is een voorzichtiger stuk dan Mr. Brownstone, gemakkelijker te brengen, en het snijdt een klassiek thema uit het grote theater aan—de zoon-vader strijd om dominatie/identiteit. Het is eigenlijk een Hamlet-adaptatie door een 8-jarige met huisarrest. Maar voor ons is Brownstone de winnende inzending—het is een ensemblestuk, het gaat opnieuw over een legendarische strijd (tieners vs. stomme leraar), het opent met één van de sterkste twee-regel dialooguitwisselingen uit de laatste 20 jaar theater, en het is muzikaal—zover we weten één van de enige musical-eenakters die momenteel opgevoerd wordt. We wisten dat het niet dezelfde aandacht zou krijgen als zijn meer doordachte, meer memorabel benaamde broertje, maar we hadden nooit verwacht dat de verwaarlozing zo intens zou zijn. Er zijn al een goed dozijn producties van McBeef op YouTube, gaande van goed gecaste low-budget dialooglezingen tot mooi geproduceerde cinematografische evocaties tot te pruimen Muppet-georiënteerde inzendingen tot kunstzinnige Beckett rip-offs (nochtans goed geprobeerd met een gigantisch Beckett hoofd) tot waarlijk hooggegrepen meditaties over de sluimerende sexuele ondertoon in het stuk. Ondertussen krijgt Brownstone slechts één, belachelijke Muppet versie met maar deels originele karakters en één of andere high school junkie interpretatie die de bal compleet mis slaat. Een gemiste kans.