Hiep hoi. Zojuist ontvingen we dit nieuwe fotoboek over de hoogtijdagen van Tompkins Square Park in de late jaren 80. Voor degenen die NYC niet goed kennen: dat is voordat het park omgetoverd
werd in een Disney-achtige natuurplek waarin koppels met matching
Northface-rugzakken met bijpassende hond naast elkaar zitten, luisterend naar een band speciaal ingehuurd om te
spelen voor honden (wat enkele weken geleden trouwens echt is gebeurd. Ze
speelden hele slechte covers van Cream, met hoorbare fouten in de gitaar- en drumsolo’s). Ik kan niet wachten
om deze spetter uit
zijn verpakking te scheuren en mij op te laden aan de beelden van al die coole
oude weirdo’s die vandaag de dag nergens meer te bespeuren zijn. Hoogstwaarschijnlijk zijn er genoeg old school East Village kunst-scene-types in te vinden om me voor weken van fashion-inspiratie te voorzien.

Tof zeg, die schooiers. OK, misschien is deze kerel niet bij zijn volle verstand, maar je kunt nu eenmaal geen boek maken over ‘Old New York’ zonder ten minste een beetje van de ellende te tonen, right? Daar kun je gewoon niet onderuit. Maar goed, laten we eens kijken wat er voor de rest nog in staat.

Oh, kijk eens aan. Nog meer schooiers… Ok, verder bladeren…

Hmmm, meer schooiers…

En nog meer schooiers…

En wederom schooiers… Okee, kijk. Het punt is dus niet dat Tompkins Square Park een volledig door clochards-bevolkt landschap van puur verval was dat door de meeste burgers ontweken werd omdat ze bang waren geïnfecteerd te raken met Hepatitis C van die talloze vuile naalden her en der. Het punt is dat het verleden veel fantastischer en reëeler was dan we ons ooit zouden kunnen voorstellen en dat we er niets aan kunnen doen om dat te veranderen. Probeer daar maar eens aan te denken de volgende keer dat je je favoriete frapuccino zit te drinken zonder dat je belaagd wordt door mafketels.

NED KOCH.