Beste Vice,

ik hield thuis een grote schoonmaak en propte een paar
vuilniszakken vol met kleren die ik nooit meer draag en ook nooit
meer zal dragen. Ik bracht de zakken naar de lokale
liefdadigheidsinstelling, maar toen ik er aankwam bleek deze gesloten. Er
hingen een hoop posters voor het raam die naar me schreeuwden dat ik absoluut geen zakken voor de deur mocht achterlaten omdat crackheads ze zouden
openscheuren en de kleren over de hele stoep zouden smijten. Verder las ik
een heleboel oneliners als DONATE! DON’T DUMP, en waarschuwingen
dat iedereen die betrapt werd bij het achterlaten van zakken £20.000
moest betalen voor het dumpen…

Maar omdat ik die zware zakken al zo’n twintig straten had gedragen, was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht ze weer mee terug
naar huis te slepen. Dus zette ik ze stilletjes neer bij een zijdeur
en sloop weg. Door de goede daad die ik wilde doen, was ik een crimineel geworden!
Ik had de moeite gedaan om de zakken uit solidariteit naar Oxfam te
brengen, maar nu had ik -voor het oog van een bewakingscamera- de wet overtreden, was ik virtueel
bankroet en moest ik hoogstwaarschijnlijk brommen. Die nacht deed ik geen oog dicht.
Getroffen door schaamte, paranoia en schuld ging ik ‘s ochtends vroeg terug naar de
plaats van de misdaad. Dit is wat ik aantrof…

Pas toen ik thuiskwam en nog eens goed naar de foto keek, zag ik dat iemand, naast de rommel, in krijt had geschreven: I HATE MY CLOTHES. Echt!

Ik weet niet of de globale economische recessie er iets mee
te maken heeft -misschien voelen zelfs de crackheads de daling van de
koopkracht- maar het aanzicht van geplunderde en opengereten vuilniszakken
is voor vele Londenaars de laatste tijd maar al te bekend geworden.

De vuilnisbakken rond mijn eigen appartement worden minstens twee keer per week opengescheurd en doorzocht door de lokale
junkies die dan de resten over de hele
straat strooien. Hieronder zie je trouwens een foto van twee daders in
actie. Ik had hen gezegd dat ze moesten oprotten, maar dat deed ze niet veel. De politie trok zich er ook weinig van aan toen ik hen
opbelde. Wat moet ik nu doen? American Psycho-praktijken op ze loslaten?

Wie gooit al die kleren weg? Verkopen die crackheads ze? En wie
koopt er nou kleren van een crackhead? Het enige dat ik weet, is dat de
gast die bij de geldautomaat bedelt mijn oude schoenen aan heeft en dat vind ik toch wel een eng idee.

TOM ANON