Meer dan honderd jaar geleden maakten Levi Strauss en Jacob Davis voor fabrieksarbeiders een stevige spijkerbroek die bestand was tegen het zware werk. Sindsdien heeft de robuuste 501 zijn weg gevonden naar elke subcultuur en heeft iedereen wel eens Levi’s gedragen. Het model zelf is, op een paar kleine aanpassingen na, al die jaren vrijwel onveranderd gebleven. Het was natuurlijk een kwestie van tijd voordat zo’n tijdloos symbool ook in de kunst zou opduiken.

Popcultuur icoon Andy Warhol maakte in 1984 een serie kleurrijke prints van een man in Levi 501 jeans. De kunstenaar was erg geboeid door de manier waarop mensen zich identificeren met merken en een spijkerbroek die al generaties gedragen wordt, was daarvoor een dankbare inspiratiebron. Bovendien droeg hij, net als de muzikanten als Jefferson Airplane en de Rolling Stones, zelf ook graag een 501. Elke nieuwe generatie rebellen, hoe verschillend dan ook, heeft zich altijd goed gevoeld in een Levi’s.

Levi’s beantwoordde Warhols fascinatie in 2008 met een lijn van draagbare kunst, met onder andere ook zijn werk. De combinatie van Andy Warhol en Levi’s was een ontmoeting van twee visies, die elkaar vonden in de kunst.

Je hoeft geen wereldberoemde kunstenaar of rockband te zijn om van een paar jeans iets bijzonders te maken. Misschien heb jij ook wel in een Levi’s geknipt, erop geverfd of er een fotoreportage mee gemaakt. Een broek waar je zoveel liefde in stop wordt vanzelf een kunstwerk, een die alleen maar waardevoller wordt met elk vlek of rafelrand. Grote en kleine momenten van je leven liggen vastgelegd in deze imperfecties en dat is iets om te koesteren. Het is iets wat je voelt zodra je een 501 aantrekt, zelfs als hij van iemand anders is geweest.

Wie weet heeft die verkleurde 501 in de tweedehandswinkel wel op Woodstock in het gras gelegen, of is ie gedragen tijdens een demonstratie ergens in de jaren zestig. Broeken die zo geleefd zijn, krijgen een eigen leven met ieder een bijzonder verhaal.

#LiveInLevis