Onze muziekredacteur ging vorige week naar het Rotterdamse festival Motel Mozaique om er bands te interviewen voor Vice. Toen hij er was, besloot hij ook een algemeen verslag van het festival te doen om jullie een idee te geven van hoe het er was. Gijsje Ribbens maakte er foto’s van leuke mensen bij.

Om met een pluspunt te beginnen: dit jaar kan het publiek eindelijk de Watt in, nadat Nighttown twee jaar geleden dicht ging. Voor de vaste bezoekers stond Nighttown altijd gelijk aan lange rijen en volgepakte zalen. Bij Watt valt dit mee: alleen de doorgang naar de kelder raakt af en toe verstopt. De verbouwing heeft ervoor gezorgd dat er in de hal naar de grote zaal veel meer ruimte is. Niet meer verplicht aan de oksels van je medebezoekers ruiken om drie uur ’s nachts: dat is fijn.

Op de eerste avond levert het echter niet zo veel op. Zo komt A Place To Bury Strangers qua geluid niet helemaal uit de verf en herinnert de band nog nauwelijks aan de ‘hardste band van New York’ die een paar maanden geleden de bovenzaal van Paradiso kwam geselen. De IJslander Johann Johannson en zijn vioolkwartet zijn even later een typisch voorbeeld van ‘mooie muziek, verkeerd publiek’. Het zal vast lekker zijn om thuis te luisteren op de koptelefoon naar deze mix van klassiek en elektronica, maar je voelt dat het rumoerige publiek zit te wachten op ‘beats, beats, beats’. Vijf minuten voor Johann opstapt krijgen ze die eindelijk.

Velen staan dan al vooraan bij The Invisible, een nieuwe in de reeks Britse hype-bandjes. Zo snel heb ik een band nog nooit een zaal leeg zien spelen! The Invisible is niet slecht, maar wel volledig anders dan wat men verwacht had. Vergelijkingen met TV On The Radio zongen al de hele avond rond, maar de band die we hoorden had toch echt meer weg van Toto. Die lekker theatrale cape van de zanger hielp daar weinig aan: quirky zwarte indie-zangers met vreemde attributen zijn onderhand wel een cliché te noemen. Dus we duiken de rookruimte in, waar het voortdurend dreigt te gaan regenen en waar we Tom Barman zien, die doodgemoedereerd een enquete over het festival invult die een paar meisjes hem voorleggen. Weten zij wie hij is? Natuurlijk. Weet hij dat zij dat weten? Vast. Maar weten zij dat hij weet dat zij hem kennen? Daar wordt het mistig…

Op Motel Mozaique kun je ook slapen, dit jaar in de bouwput in het Museumpark. Voor de mensen die hun slaapzakje meenemen naar Rotterdam, moet het lekker zijn om meteen naast het 3VOOR12-podium wakker te worden op zaterdag. In een warme loods treden onder andere Loney Dear, HEALTH en Jon Hopkins nog een keer op buiten het normale programma. Van Jon Hopkins pikken we een stukje mee: verrassende, intrigerende beatscapes waar ook een stukje ouderwetse Chemical Brothers in verstopt zitten. Maar ja, het blijft een jongen achter een stel knoppen en dat hij toch een flink applaus krijgt, verbaast enigszins.

Tijd om eens te kijken hoe het er in filmhuis Lantaren/Venster aan toe gaat. De jongens van Woods wachten op hun optreden en inspecteren het podium vast, waar Wildbirds & Peacedrums optreden. We hebben het over een jong echtpaar uit Zweden, die door op een grote verzameling drums en percussie te rammen hun liefde voor elkaar proberen uit te drukken. Het is een indrukwekkend optreden, afgesloten door de regel “You see, I’m lost without your rhythm” van zangeres Mariam. Binnenkort lees je in Vice een te gek interview dat onze stagiair Gijs met ze afnam.

Op Selah Sue blijven we niet wachten, want de sensatie HEALTH moest deze verslaggever eerst maar eens live zien. Uit de kelder van Watt komt een afschrikwekkend, haast nihilistisch geluid dat schijnbaar toch veel mensen aantrekt. De rattenvangers van HEALTH maken zich er echter vlug vanaf. “This is our last song.” BOEM-BENG-KRAATSSCH. “Thank you.” Na twintig minuten wordt de handdoek in de ring geworpen en aangezien de band eerder is begonnen, is er nu een uur lang geen muziek te horen in Watt. Roken!

Voor A Certain Ratio hadden we niet rond hoeven te hangen. Christus, wat een oude hap. Voor een groep die in de jaren ’70 en ’80 veel geweldige bands beïnvloed hebben, klonken ze gevaarlijk veel als een tribute aan de Stereo MC’s. Funk op de automatische piloot – een schril contrast met de kolkende Nighttown tijdens het concert van LCD Soundsystem, een paar jaar geleden. Op de naam na is er vanavond helaas niets opzienbarends aan. Mi Ami doet het tegelijkertijd een stuk beter in de kelder en klinkt ongeveer als een feestje van David Bowie en Fela Kuti in de ruimte. Ware het niet dat de krijsende frontman je ruw wakker schudt en je weer met je benen in de kelder van Watt zet, waar je sowieso wilde zijn.

Nog even naar Rotown rennen, waar de verrassingsband van het festival staat. Daily Bread is een nieuwe favoriet van popliefhebbers. Het jonge trio uit Friesland is het afgelopen half jaar steeds beter gaan spelen en werd hier beloond met het uitbundigste publiek dat we het hele weekend hebben gezien. Gelukkig is Daily Bread zelf ook zo gek als een deur en springt zangeres Kimberly ook het publiek in om een beetje te schuifelen met een gast die net nog op zijn handen liep door de moshpit. Of was dat iemand anders? 2ManyDJ’s sloten, wat mij betreft, de avond af en dat ging precies zoals je het verwacht: weinig verrassende maar keiharde electroplaten, een remix van Sweet Dreams, die acapella-versie van Day N Nite, mensen die het podium opspringen, rellen, Rotterdam in de fik.

tekst: ROBIN GEURTS
Foto’s van de mensen die Gijsje Ribbens zag: GIJSJE RIBBENS