Vice: Hoi Stephen. Laten we
meteen ter zake komen. Moest je – terwijl je je mortuariumchocolaatjes
aan het maken was – … je weet wel … de lijken aanraken?
Stephen Shanabrook:
Euhm, ja. Na afloop was het raar, maar als je geconcentreerd met iets
bezig bent en je hebt er een reden voor, dan doe je het gewoon. En het
drong pas later tot me door.

Maar je was je vingers in andermans dodelijke wonden aan het steken.
Ik
deed het zo voorzichtig mogelijk. Ik bedoel, ik deed wat ik moest doen.
Het was niet echt indringend. Ook al lijkt dat wel zo als je naar de
chocolaatjes kijkt. Eigenlijk maakte ik gewoon een afgietsel van het
lichaam, dat nam ik dan mee naar huis en maakte er gipsen “positieven”
van… en daarvan maakte ik dan weer speciale siliconen.

Hoe ben je eigenlijk in Moskou verzeild geraakt om lijkenchocolaatjes te maken?
Ik
woonde toen nog in Nederland en een curator vroeg me om met een groep
Nederlandse artiesten naar Rusland te gaan. En ik had juist een
collectie chocolade tanden gemaakt, “I Eat People They Eat Me”, met
tanden die ik van tandartsen in Nederland had verzameld. We hadden het
over Moskou en ze zeiden dat er daar in het centrum een enorme
chocoladefabriek was, een heel bekende oude fabriek. Toen ben ik eens gaan nadenken.

Je moet wel gefascineerd zijn door lijken of de dood.
Nee, ik bedoel, dat zou ik toch niet echt zeggen. Mijn vader was dokter en ik werkte in een chocoladefabriek toen ik jong was.

Heeft iemand ze ooit opgegeten? De chocolaatjes?
Ja,
dat gebeurt wel, sommige mensen, laat me denken… Vooral kinderen eten
ervan op tentoonstellingen omdat zij er niet bang van zijn. Ze willen
gewoon de chocola.

Kinderen man! Van niets bang. Hoe zit het dan commercieel gezien? Denk je dat de chocolaatjes goed zouden kunnen verkopen?
Er
gaat een nieuw museum voor hedendaagse kunst open in – of all places –
Tasmanië en ze hebben één van de chocolade zelfmoordterroristen
gekocht, maar ik heb ook speciale afgietvormpjes voor de chocolaatjes
in de cafetaria voor ze gemaakt.

Welke soorten dan?
Van
die mortuariumchocolaatjes, maar ik heb er hele kleine gemaakt,
eigenlijk gewoon omdat ze geen grote willen… weet je als je een kop
koffie bestelt?

Ja, je krijgt er altijd een chocolaatje bij.
Ja, ze geven een klein chocolaatje.

Gaan het de hechtingen en oogballen zijn?
Degenen die ik heb gebruikt waren de oogballen omdat die op zo’n grootte het best herkenbaar zijn.

En de kogelwonden dan?
Die zijn te groot voor zo’n klein schattig chocolaatje.

Werk je alleen met gehavende kadavers?
Ik
ben nu bezig aan een show voor september, waarin chocola en plastic
gebruikt worden. Ik verzamel farmaceutische flessen, ze noemen ze
voorraadflessen, en die druk ik dan in afgietvormen en warm ze op. Ik
gebruik traditionele konijnvormpjes, maar in plaats van er chocolade in
te doen druk ik er dus de flessen in. Zo krijg je dan uiteindelijk een
chocolade konijn gemaakt van gesmolten voorschriftflessen.

Da’s helemaal niet sociopathisch. Oef. Nu ben ik niet meer zo bang voor je.

ZOE DANIELS