Vorige week zat ik aan de paddo’s toen een vriend me vertelde over een Britse vrouw die zwanger was en een tweelingtumor ontwikkelde die ‘het leven wegzoog’ uit haar en haar baby. Het behoeft geen uitleg dat ik hem helemaal flipte. Ik kon maar niet stoppen mezelf in te denken dat ik zwanger was en dat een science fiction-beest bezig was mijn lichaam leeg te slurpen. Toen de trip was uitgewerkt en ik weer thuis was besloot ik er wat informatie over op te zoeken.

Volgens de Telegraph was de 26 jaar oude Nicola Ellington de eerste zwangere vrouw bij wie een ‘teratoma’-tumor is vastgesteld – afgeleid van het Griekse woord voor ‘monster’ (Nicola’s tumor had tanden en haar). Nicola’s ‘monster’, dat zo groot was als een meloen, ontwikkelde zich in haar borst en begon haar longen te verpletteren. Haar dokter Dawn Adamson ontdekte de tumor en besloot dat die  eruit moest, omdat Nicola en haar baby anders zouden sterven. De operatie was een succes. Nicola en haar baby Layla overleefden het en schreven medische geschiedenis.

Als vrouw is dat hele proces van zwangerschap en geboorte er altijd goed in geslaagd me een fikse dosis zenuwen te bezorgen. Mijn baarmoeder is zo gebouwd dat hij kan transformeren in een soort vaartuig voor menselijk leven en het is mijn taak om dat schoon te houden. Dat betekent schijnbaar niet roken, niet drinken, goed eten en aan de lopende band kotsen. De gedachte dat ik al deze problemen moet doorstaan, louter en alleen om een of ander walgelijk stompje van een schepsel te ontdekken dat alle waardevolle voedingsstoffen van mijn baby jat, zou me helemaal gek maken. Zelfs na het koortsachtige post-paddotrip-googlen en het misselijkmakende zoeken van ‘teratoma’-plaatjes, bleef ik met wat vragen zitten. Daarom ging ik langs bij een paar geneeskundevriendjes van me om meer te weten te komen over deze kleine vreemde dingen.

Vice: Hoe werken die teratoma-tumors?
Geneeskundestudent 1: Als je een kleine embryo bent kunnen al je cellen een willekeurig weefsel laten ontstaan. Uiteindelijk nemen al die cellen een vaste plaats in en worden ze iets specifieks. Maar soms blijft een handjevol van die cellen hangen en nemen ze uiteindelijk een verkeerde vorm aan. Teratoma’s komen het meeste voor in de eierstokken.

Dus het zijn gewoon onontwikkelde menselijke cellen?
Geneeskundestudent 1: Zo beginnen ze, maar dan ontwikkelen ze zich tot iets wat niet thuishoort op die plaats in het lichaam, en dat doen ze op een ongeorganiseerde manier.

Een soort geklutste tweeling die tijdens het mixen kwijt is geraakt?
Geneeskundestudent 1: Het zijn nog steeds jouw cellen, die ik niet zou omschrijven als een ‘tweeling’. Het is meer een soort goedaardige kanker, die niet echt ergens heengaat en niets anders doet dan daar een beetje zitten en groeien.

Hoe bizar is het dat Nicola Ellingtons tumor haar baby aan het vermoorden was? Het is een beetje als die film How to Get Ahead in Advertising maar dan meer How to Get Ahead in Babytising, behalve dan dat het aanzienlijk minder grappig was.
Geneeskundestudent 2: De tumor was de baby niet echt aan het vermoorden. Maar om een baby te laten groeien, produceert het vrouwelijk lichaam een bepaalde hormonale omgeving. Teratoma’s worden doorgaans gekenmerkt door een meervoud aan verschillende cellijnen tijdens de verschillende fases van differentiatie (of: ontwikkeling). Om wat voor reden dan ook denk ik dat hier het volgende gebeurde: een van die bewuste cellijnen reageerde bijzonder hevig op de moederlijke hormonen en gebruikte dat als een groeimiddel. Het voedde zich niet echt met het moederlijk bloed en stal het niet van de baby. Het gedijde gewoon prima in de omgeving die door de zwangerschap was voortgebracht.

Dat is alsnog ranzig.
Geneeskundestudent 2: Het was schadelijk voor de moeder. Het was niet kwaadaardig, zoals een tumor, maar het groeide uit tot zo’n omvang dat het tegen haar longen en organen begon te drukken en dat leidde tot grote problemen. Als het door was gegaan met groeien, had dat zeker serieuzere gevolgen had.

Termatoma’s lijken zo menselijk, zijn ze dat ook?
Geneeskundestudent 2: Ze zijn zeker van menselijke afkomst. Ze hebben menselijk DNA.

Jullie vinden het duidelijk niet zo griezelig als ik. Is er niets aan het menselijk lichaam waar jullie van walgen?
Geneeskundestudent 2: Niet echt, maar ik zag een keer een vrouw met baarmoederhalskanker die in haar rectum was binnengedrongen. Ze kwam op de Eerste Hulp met zware bloedingen dus brachten we haar naar de operatiekamer. Het stonk afgrijselijk.

Naar wat?
Geneeskundestudent 1: Naar rottend weefsel gemixt met ontlasting. Het was een hele lieve dame en we hielpen haar. Je raakt echt heel snel gewend aan ongebruikelijke fysieke dingen.

Echt?
Geneeskundestudent 1: Zoals de eerste keer dat ik een operatie zag waarin gebroken gezichtsbeenderen werden hersteld. Ze gebruiken grote klemmen die door de neus en mond heen gaan om de botten van het gehemelte heen en weer te wiebelen. Dat was zo vet.

O mijn god [kokhalst].

MISH WAY