Na Chuckie's vijf uur durende set snap ik nog steeds niks van Dirty Dutch House

DJ Chuckie is een grootheid. Er was een tijd lang niet veel nieuws te melden omtrent één van de meest succesvolle Nederlandse dj’s. Hij ging lekker. Steady, zoals het een internationale superster betaamt. Ik volg supersterren omdat ik graag zie hoe ze Lamborghini’s als botsauto’s gebruiken, of vol trots vijf gouden toiletpotten in hun badkamer laten monteren. Een superster als Chuckie die gewoon goed bezig is om zijn merk Dirty Dutch in de markt te zetten is dan niet zo heel boeiend.

Maar goed, Chuckie loopt nou eenmaal niet graag te koop met zijn succes. In een interview met het AD benadrukte hij zijn bescheidenheid op een manier waar Manuel Broekman een puntje aan zou kunnen zuigen:

Videos by VICE

“Als ik heb gedraaid op een privéfeest op een jacht met Jamie Foxx en Leonardo DiCaprio, bel ik niet de volgende dag Shownieuws. Paris Hilton is een goede vriendin van me, maar ik meld het niet elke keer als ik dronken met haar in een stripclub in Los Angeles sta.” Deze bescheidenheid siert hem, maar zorgde er wel voor dat hij bij mij van de radar verdween.

Afgelopen zomer wakkerde de Chuckie-vlam weer even aan. Niemand minder dan Surinaams president Desi Bouterse ridderde hem tot Commandeur in de Ere-Orde van de Gele Ster van Suriname. Dat is niet niks. Ik kwam terecht op de officiële website van de Surinaamse regering, waar dhr. Bouterse’s superofficiële ridderspeech ter attentie van Chuckie ook op gepubliceerd werd. Via deze weg kon ik vast wel achterhalen hoe Chuckie zijn plotselinge ridderstatus vergaard had. De pdf leerde me het volgende:

Aha! Chuckie veraangenaamt door middel van kunde dus gehelen, vervult voorname rollen in globale gebeurens en voert een weldoordacht concept van music mixing uit om zo aantallen zielen te doen groeien. We hebben hier dus te maken met een van de key players uit de muziekindustrie, en wel op globaal front! Ridderen die handel.

Toen bekend werd dat hij de officiële openingsset van ADE in Paradiso voor zijn rekening nam wilde ik er graag bij zijn, om de typische Dirty Dutch-sound eens uit eerste hand te horen. Ik was erg nieuwsgierig en hoopte op een avond vol verrassingen over een wereld die mij nog relatief onbekend was. Ik wilde verbaasd worden door de muziek, het publiek en het fenomeen Chuckie zelf. Nadat hij alle denkbare successen in eigen land heeft behaald, ruilde hij eigen bodem in voor een jetlife-bestaan en richtte hij zich volop op de internationale markt. Maar hoe staat het tegenwoordig met de Dutch House-sound van Chuckie in Nederland? In vijf uur tijd moest ik daar wel achter zien te komen.

De diversiteit van het publiek dat op een Dirty Dutch-avond in Amsterdam in 2013 afkwam was het eerste dat echt opviel. Gasten met Jordans en Chicago Bulls-petjes die in de tram betalen met swag, vergezeld door chique geklede dames stonden in de rij tussen de houseliefhebbers uit Purmerend of Hilversum. Chuckie opperde jaren geleden al dat zijn Dirty Dutch avonden voor ieder wat wils bieden, en dat werd hier volop bevestigd. De grote zaal bevatte meer nationaliteiten dan de vertrekhal van Schiphol tijdens het spitsuur. Dat heeft-ie toch goed voor elkaar.

De zaal vol Dirty Dutch-decor was 100% Dirty Dutch, compleet met grote lichtgevende letters boven de dj-booth, DD-logos aan het plafond en zelfs buiten de Paradiso stonden grote Dirty Dutch letters vol urban graffiti de toegestroomde bezoekers te verwelkomen. Het was duidelijk dat het, ondanks alle bescheidenheid vooraf, alsnog een grote Chuckie-show werd. Lekker over de top, en dat vond ik eigenlijk wel vet. Voor 10 minuten dan.

Hier is de opkomst van Chuckie te zien. Dit filmpje is nogal typerend voor de hele set. De anticipatie is hoog, het uiteindelijke resultaat zakt meteen in elkaar. Ik heb me wel eens gelukkiger gevoeld na de eerste hap van een mislukte rozijnencake. Na die climax is het weer wachten op de volgende, en de spanningsboog is telkens nét lang genoeg om het weer allemaal tot een nieuw hoogtepunt te tillen. En dat vijf uur lang.

Het werd dus een lange zit. Ik moest en zou erachter komen wat de typische Dutch house-sound wereldwijd nou zo ontzettend populair maakt, en dacht dat ik daar wel achter zou komen na driehonderd minuten clubben met de Godfather of Dirty Dutch. Ik had onder hoopvolle voorwendselen een vriend meegenomen (“volop schuren op bubbling-remixes, volop losbandige vrouwen en een VIP-deck waar ze in Miami nog jaloers op zouden zijn”), maar die hield het na drie uur voor gezien. Ik geef hem geen ongelijk, want ik denk dat het VIP-deck van de Gelderse dressuurkampioenschappen gezelliger is.

Er waren grote windkanonnen op het podium gemonteerd om de honderden zuchten die bij elke identieke drop weer geslaakt, te maskeren. De MC wilde constant die handjes in de lucht zien van de mensen uit respectievelijk: Italy! Spain! England! Deutschland! USA! Aruba! Suriname! En AM-STER-DAM!!! Toen hij daarmee klaar was bedankte hij de mensen in de VIP. Zo waande ik me toch nog een beetje een important person, want de VIP bleek niet meer dan een stuk van het balkon dat zich achter een magisch rood lint bevond. Verder was het niet veel specialer dan het balkon aan de overkant. Alleen iets minder verveeld ogende modellen.

Marketing! Verveelde modellen en Chuckie die op de achtergrond petjes uitdeelt.

In de zaal sprak ik fans die wel degelijk een hele toffe avond hadden. Ik sprong met ze mee, playbackte de teksten van de hitjes en kon rekenen op gebroederlijke high fives. Ik vroeg een overenthousiaste Tilburger wat hij zo vet aan Chuckie vond. “LUISTERE JONGE!!! WOON JE IN AMSTERDAM? GELUKSVOGEL!!! MORGEN HEBK ATV!!!! JAMMER DAT HET HIER ZO KLEIN IS HIER, IK WAS LIEVER NAAR DE HMH!!!” Ondanks zijn ogenschijnlijke gebrek aan ruimte kan ik stellen dat ik het genoegen deelde met een Zuiderling in zijn element. Ik kon het echter nog steeds niet ontdekken, ook niet na Chuckie’s geregisseerde Instagram-moment. Ook niet na gast-optredens van o.a. Man Van Doutzen Kroes. Ook niet na climax nummero 234. Ook niet na de zoveelste shoutout naar de VIP.

De zaal liep ondertussen leeg en ik besloot boven te kijken. Misschien werden ergens in een hoekje shotjes Hennessy uit de navels van de ontdooide modellen gedronken! Maar nee, het was beangstigend leeg. Ik moest nog even volhouden, in mijn eentje, nogal surrealistisch op een desolaat VIP-deck. Misschien kwam er in het laatste halfuur nog een eindspurt die zijn weerga niet kende. Hiphopklassiekers? Iets van Chuckie met QF of THC? Daadwerkelijke dirty dansjes? Niks van dat. De Dirty Dutch trein bleef maar doorstomen. De MC wilde de handjes zien van de mensen uit Italy! Spain! England! Deutschland! USA! Aruba! Suriname! En AM-STER-DAM!!!

Het slotapplaus.

Toen de lichten aangingen maakte een gevoel van opluchting zich van mij meester. Het was vijf uur ’s ochtends en ik had het gered. Toch was ik niet tevreden. Ik heb niet de vinger kunnen leggen op de kracht van Dirty Dutch-house, hoe objectief ik dat ook probeerde. Chuckie die normaal gesproken overal ter wereld met open armen en rode lopers ontvangen wordt stond hier voor een handjevol verdwaald Noodlanding-publiek, op het meest toonaangevende dance-evenement ter wereld. Ik denk dat het Chuckie weinig uitmaakte. Nederland is voor hem ook helemaal niet zo interessant meer. De dag erna zit hij toch wel weer in Italy! Spain! England! Deutschland! Aruba! Suriname of USA!