Mensen worden heel serieus wanneer je met termen als “art rock” gooit en pretentieus zwetst over experimentele groepen. Gelukkig kunnen we die belachelijke discussies vermijden en een beroep doen op Glenn Branca om orde op zaken te stellen. Hij was één van de gangmakers van de hele big bang van experimentele muziek van eind jaren ’70 in New York. Groepen als Sonic Youth en Swans en iedereen die in hun spoor gevolgd is, zouden hoogstwaarschijnlijk niet bestaan zonder zijn mentorschap…

We waren bang dat hij zo’n in hogere sferen mediterende “levende legende” zou zijn die de hele tijd wilde mekkeren over dingen als akoestische fenomenen en saaie muzikale theorieën. Maar eigenlijk bleek hij een relaxte, helder sprekende kerel te zijn die ervan houdt science fiction te lezen en geluiden te maken die niemand ooit gehoord heeft. Dit is waar we over gepraat hebben:

VICE: Hoe ben je begonnen met muziek ?

Glenn Branca: Toen ik in 1976 naar New York verhuisde was ik echt into het hele punkgebeuren en kon ik me niet bedwingen om een band te beginnen, ook al was ik eigenlijk in New York om mijn theater-ding te doen ik in Boston met Bastard Theater al mee bezig was. Ik ontmoette een kerel met wie ik theater zou spelen – we zouden zijn  loft in SoHo gebruiken – en het bleek dat hij ook een muzikant was. Ik bracht het idee in om een band te beginnen en hij zei, “Yeah, let’s fuckin’ do it.” We hadden een typische klooiende punkband waar we dan meer experimentele elementen in verwerkten. Veel mensen denken dat ik een rockmuzikant was die een componist werd. Dat is één van de grote misvattingen die mensen over mij hebben. Eigenlijk is het eerder het omgekeerde daarvan.

Waar ging de hele No Wave beweging voor jou over?

We waren allemaal rond dezelfde leeftijd. We hadden allemaal gelijksoortige invloeden en achtergronden. Ik vond de No Wave scene zowat het coolste in de hele wereld. Iedereen was iets anders aan het doen, maar we behoorden allemaal tot dezelfde wereld. Er was een soort van split tussen de East Village scene en wat zij de SoHo scene noemden. Ze vonden ons nogal artsy terwijl zij meer van de Velvets, drugs kant kwamen. Dat was bullshit.

Maar jullie bleven je ding doen in plaats van naar de East Village scene te buigen?

We waren op een punt aangekomen waar we meer en meer experimentele dingen aan het doen waren. Het grappige was dat hoe vreemder de muziek werd, des te meer publiek erop afkwam. Het werd me duidelijk dat ik alles kon doen wat ik wilde. Toen de kans zich voordeed om mijn eigen ding buiten de band te doen, op een festival in Max’s Kansas City (legendarische club in NYC), deed ik een stuk voor zes gitaren. Het klonk fucking fantastisch en de mensen waren er wild van. Ik bleef in die richting werken, met verschillende stemwijzes en besnaringen. Het was een volledig andere aanpak van het hele gegeven. Het interesseerde me eigenlijk alleen maar als ik iets aan het maken was dat ik nog nooit gehoord had.

John Cage was niet vriendelijk over het feit dat jij zijn zogezegde territorium binnendrong. Wat denk je over hem?

Hij begreep er, op zijn zachts gezegd, werkelijk niets van. Ik heb pas recent het stuk uitgebracht waar hij zo boos over was, “Indeterminate Activity of Resultant Masses”, en heb één van de Cage interviews op de plaat erbij gezet. Diegenen die nieuwsgierig zijn naar wat er echt gebeurd is, kunnen het daar vinden.

Waarom ben je overgegaan naar het componeren voor een traditionelere orkestrale setting?

Het orkestrale kwam vrij natuurlijk. Ik vond het orkest het spectaculairste instrument van de wereld, en de kans om er iets voor te schrijven is iets dat ik niet voorbij laat gaan. Het gaat om het opbouwen van geluid, gebruik makend van een ongelofelijke keuze aan stemmen en geluiden.

Voelde je jezelf een trotse vader toen mensen die in je vroege ensembles speelden hun eigen bands als Swan en Sonic Youth oprichtten?

Ik vond het helemaal ok. Het was een duidelijke vooruitgang. Dat is één van de dingen die zo cool zijn aan Sonic Youth, ze vonden een manier om rocksongs te benaderen met de experimentele aanpak. Het was niet iets dat ik zou doen, maar ik kon niet anders dan er door gefascineerd zijn. Het was eigenlijk zo dat de No Wave scene de weg heeft vrijgemaakt voor de art rock scene in New York. Het was ongelofelijk.

Heb je een mening over wat er tegenwoordig gaande is in de muziek?

Wel, zoals je zei in één van de mails die je stuurde om dit interview op te stellen, “Je zit waarschijnlijk niet echt te luisteren naar brave indie rockbands.” Daar heb je gelijk in. Als ik het internet niet ga omspitten om goede groepen te zoeken, dan ga ik ze niet vinden. De waarheid is dat ik mijn vrije tijd al lezend doorbreng – ik hou van romans en cyber-punk en zulke shit. Er is één heel goeie groep die ik goed ken en dat is The Paranoid Critical Revolution, de groep van mijn vrouw.

Glenn Branca’s 100-gitaren orkest zal later dit jaar wereldwijd touren. Check zijn site voor meer details.

INTERVIEW

ROCCO CASTORO
PHOTO PAULA COURT