Randall Christopher Bailey woont in Chicago. Hij houdt voornamelijk
van de aangeboren lelijkheid van mensen en tekent daarom graag vieze,
onaantrekkelijke figuurtjes. Chili Franjelico is daar ééntje van. Hij
maakte ook een comic-magazine voor een tijdje dat de Christopher Worm
heet maar besloot daarmee te stoppen. Dat wil zeggen dat zijn
tekeningen heel moeilijk terug te vinden zijn en dat is enorm jammer.
Maar kijk, we hebben een interview voor jullie met de man. Toch al iets.

Vice: Hee Randall. Ik zit hier met jou op de stoep te praten. Mijn kont is echt aan het bevriezen.

Randall Christopher Bailey: Goed zo.

Die tekeningen die je mij hebt gestuurd. Wat zijn dat eigenlijk?
Wat bedoel je?

Hoe bedoel je, wat bedoel je?
Het zijn tekeningen, he.

Van wat? Wie zijn die freaks?
Eentje is een detail van een veel grotere tekening.

En wat is die grote tekening dan?
Oh, gewoon een gast.

Wie is het?
Chili Franjelico.

Wie is dat?
Een gast die dingen doet.

Komaan…
Het is een figuurtje. Hoe moet ik hier op antwoorden?

Ik ben tegen je aan het schreeuwen, sorry daarvoor. Waaraan denk je de laatste tijd als je tekeningen maakt?
God-achtige
wezens die uit verschillende entiteiten, ideeën, gebeurtenissen en
acties bestaan. Het zijn verbindingen die ik maak, composities die
alles één maken.

Iets zoals de Snaartheorie?
Nee, ze zijn veel slimmer dan de mens.

Wauw, spraakwaterval.
Hou je mond.

Je maakt me gek.
Sorry.
Chili Franjelico is een grappige naam. Hij kan tijd en ruimte
overbruggen en is ook een semi-charismatisch persoon. Ik hou nogal van
figuurtjes die meer dan één persoon tegelijk kunnen zijn. In hun
goddelijke vorm bestaan ze dan uit drie of vier mensen. Alles wat ze
doen maakt ze tot grotere complexe wezens. Daarna kunnen ze gewoon
weer in elkaar stuiken. Ik klink precies als een krankzinnige. Ze zijn
gewoon surrealistisch en treurig.

Brrr.
Zit jij buiten?

Ja, ik ben buiten gaan staan tijdens een optreden en ik ga zometeen naar huis. Ben jij niet stiekem Chili Franjelico?
Ik denk wel dat hij mijn alter ego is. Met veel kronkelende dingen enzo. Hij is een Ganesh-achtig iets.

De Hindoeïstische olifant?
Jep, en hij heeft een rat die hem door de ruimte loodst.

Achzo.
Hij
gebruikt hem om te reizen. Hij is een soort klein, klonterig mannetje,
een sidekick. En hij streelt altijd zijn hand. Het is een soort van
routine van het universum waarin ze leven.

Waar is Chili naar op zoek?
Niets. Hij doet gewoon dingen die hij hoort te doen.

En wat hoort hij dan te doen?
Rare, oninteressante en betekenisloze dingen. Ik hou van figuurtjes die zulke dingen doen.

Wat is de bedoeling daarvan?
Hij doet het gewoon.

Voel jij je ook zo? Doe jij ook gewoon dingen?
Nee.

Waarom zou je ook de moeite doen. What the fuck, Randall?
Dit is echt een heel goed interview.

Ha! Hou toch je mond.
Jij probeert het steeds terug aan mij te koppelen. Het zijn gewoon stereotypen.

Maar ze reizen door de ruimte, Het Einde?
Het Einde?

Het lijkt gewoon op die show ‘The Prisoner’ waarvan het plot heel spannend lijkt maar er eigenlijk niets gebeurt.
Ja, ’t is zoiets maar dan dieper. Ik weet het niet…

Ben je stoned?
Ja.

Hou jij er een raar klein universumpje op na?
Ja zoiets.

En?
Ik ben zoals een kat.

Wat?
Ik heb een kitten voor mijn verjaardag gekregen.

Dat is schattig!
Hij komt ook uit Californië.

Dat zijn de beste. Waar ben je nog mee bezig?
Verhalen op muziek en chaotische performances. Samen Club Sashay
maken we afwisselend absurde en groteske scenario’s. Er was een
optreden waar we begonnen als slechte imitatie van een schreeuwende
Gilbert Godfrey: “Hondenlul, ballen van een hond, de hondenballen
vingeren. Hopen sperma en kak.” En dan werd het een magische routine
met een klonterige magiër. En die meisjes droegen echt heel vadsige
maskers en smeerden chili dogs op hun tieten op een soundtrack die
bestond uit beats en scheten en een sample uit ‘Jack and Diane’ waar
iemand op verschillende toonhoogtes de woorden ‘chili dog’ herhaalt.
Daarna deden de meisjes alsof ze bomen waren en eentje deed een
hopeloze poging om muziek uit te beelden. En dan kwamen er twee mensen
verkleed als de Gallaghers en die hadden seks met watermeloenen die
gevuld waren met jus en hot dogs.

Wow, splash.
’t Is
slapstick. Ik hou echt van de irrelevantie van de daden van de mensen.
Als ik zie wat mensen doen en welke jobs ze hebben, lijkt dat allemaal
zo zinloos. Zoals gasten die als adverteerder werken of grafische
ontwerpers die verpakkingen voor deodorant maken. Dat is het
belachelijkste dat ik ooit heb gezien. Die mensen zijn zo vol van
zichzelf en het enige dat ze doen is iets ongezond maken en er dan nog trots op zijn ook. 

Waarom verdiep je je daarin?
Dat doe ik niet. Ik probeer
gewoon een systeem te begrijpen dat zichzelf in stand houdt. Ik zoek
een manier om er mee om te kunnen gaan.

Waarom is het zo moeilijk om iets van jou te vinden?
Ik heb nooit de moeite gedaan om het tot bij de mensen te krijgen.

Okee, nu staat het op het internet.

PAULETTE ODALISQUE