Omar Dahmani ging vrijdag voor ons naar 5Days Off in Paradiso, naar de Magnetron labelnight. Omar is zowat op straat geboren, en hij is zelf een rapper en een schrijver, dus was hij de ideale man om een verslag te schrijven van een avond waarop mensen als de Jeugd van Tegenwoordig, Bas Bron, LeLe en meneer Aart optraden. Lees het nu.

Ik betreed de bigi zaal van Paradiso. Ik word warm ontvangen door
snelle synthesizerbliepjesmuziek. En ik ga niet tegen je liegen, ik
geniet er meer van dan een echte hiphoppert behoort te doen. Na een
verkenningsronde door de zaal merk ik op dat er veel uitgezakte
dertigers met hippe t-shirts zijn en ik heb een bloedkankerhekel aan
hippe t-shirts en al helemaal als uitgezakte dertigers ze aan hebben.

Het wat jongere publiek bestaat naar mijn bescheiden mening net iets te weinig uit hete meisjes en net iets teveel uit kapselboys. Maargoed ik ben hier om te werken, dus ik swagger naar de rookruimte om me wat concentratie aan te roken. Eenmaal aangekomen word ik om vuur gevraagd door, naar wat later zou blijken, twee meisjes die ooit iets van me hebben gelezen en me lekker vinden. Het laatste is wederzijds en ik breng de rest van de avond met ze door.

Vanaf het balkon zien we Bas Bron op het podium losgaan met z’n shit. Het klinkt heel JVT maar dan nog iets dansbaarder. Ik kijk over een lauw publiek heen. Sommigen bewegen nog enigszins, anderen staan gewoon lelijk te zijn, terwijl Bas ofwel Seymour Bits het hardst en blijst van iedereen danst op zijn muziek. Ik praat wat met de meisjes die ik net onmoet heb en chill hem op mijn dede gemak terwijl mij onbekende dj’s het draaien overnemen.

Mijn aandacht wordt echt pas weer richting de zaal getrokken als LeLe het podium betreedt. Met Gucci-bandana, Gucci-riem, leren jakka, alles. De meisjes stormen naar voren toe. De Lele show gaat dik, van de leuke liedjes tot de achterlijke dansjes. Hij wordt op handen gedragen, zo strikken de gewillige meisjes vooraan zelfs de veters van de jonge prins voor hem zonder dat hij het doorheeft. Hijzelf is ook niet te beroerd om verschillende champagneflessen rijkelijk te laten vloeien op die bitches met het nummer ‘Golden Boy’ op de achtergrond.

Na Lele keert de rust terug in de zaal, een enkeling danst nog na op die andere dj-niggers die ik niet ken, terwijl het overgrote deel met smart wacht op de hoofdattractie van de avond, de Jeugd. De draaitafels, laptops, drumcomputers, keyboards en weetikveels worden om de beurt aangevoerd en de zaal wordt geleidelijk aan drukker bevolkt. Ik verruil het balkon voor een plek tussen de harde kern, want ik ga niet voor je ontkennen dat ik hard ga op die Jeugdniggers. 

Als de show eenmaal begint springt iedereen om mij heen gedurende elk gadovergeten liedje. Er kan niks misgaan tijdens dit optreden, zelfs de bekertjes vanaf het balkon niet; de eerste raakt Wiwa zijn linkerarm en de tweede vangt hij opvallend soepel uit de lucht en tikt het weg alsof hij erop geoefend heeft. De indrukwekkende show wordt perfect afgesloten met stagedives van alledrie de rappers, ja mensen, Willie Wartaal ook.

Het publiek was bij verre niet wat ik ervan gehoopt had (waar zijn de sletten?!) en ik had op z’n minst één magnetron verwacht ergens. Desondanks heb ik me vermaakt en ben ik tot in de kleine uren blijven leanen op dj Wiwa shit. De volgende keer ben ik weer daar en dan moeten niggers met een open mic komen ofzo, want je weettog Ome Omar komt met ille stijlen en al die shit.

 

OMAR DAHMANI

Foto’s door: KAREL EN SJAAK