Onze boy Frank Nitty zit op dit moment in Tokio in het door een tsunami en aardbeving getroffen Japan en omdat we willen weten hoe het daar nou is, skypeten we hem snel voor een ooggetuigeverslagje van de aardbeving.

Vice: Frank, hoe gaat het?
Frank Nitty: Het gaat. Ik zit op dit moment in Tokio-stad, waar het niet zo heel heftig is. De metro’s rijden niet, maar de bussen inmiddels weer wel. Het telefoonnetwerk is ook weer terug in de lucht. Ik zit thuis met mijn huisgenoot, die tevens de kompaan is met wie ik een bedrijfje heb opgericht hier. We zitten achter de computer en de tv, Facebook en het nieuws te checken.

Hoe is de sfeer in het algemeen?
Niet super. Mensen zitten vast op kantoor en iedereen ziet natuurlijk die Godzilla-beelden op tv.

En wat doe jij?
Het thuisfront in check houden. Omdat ze ook de heftige overstromingen en branden zien, moet ik ze laten weten dat alles ok is met me. Wij zitten gelukkig 200 kilometer weg van de grootste ellende.

Maar ben je niet bang? Je hoorde van dat bijgebouw van die kerncentrale die in de hens stond.
Ja, nogmaals, hier valt het nu wel mee. Er staan in de haven van Tokio twee gebouwen in de fik en iets in het zuiden, in Yokohama is veel wateroverlast. En in het noorden zitten allemaal mensen vast in Disneyland.

Hoe was het eerder op de dag voor je?
Het ging hard hoor. Ik stond in de metro. Ik had al een paar dagen niet veel geslapen, en ineens dacht ik dat ik duizelig werd. Ik greep naar mijn hoofd, maar ik besefte ineens dat het een aardbeving was. Het is niet de eerste keer dat ik een aardbeving meemaak in Japan, maar nu deinde het echt en shit. Ik rende zowat als enige het station uit, want de meeste Japanners blijven liever ondergronds bij een aardbeving. Je denkt op zo’n moment normaal: “Die Japanners zullen het wel beter weten”, maar ik wilde alleen maar naar buiten.

Hoe was het op straat?
Daar ging het echt hard heen en weer. Zowat iedereen stond al op straat. Japanners zijn goed georganiseerd, dus binnen een paar minuten waren ook de ambulances en brandweerwagens op straat. Die lui zijn heel nifty. Het was daarom ook wel eng dat het telefoonnetwerk in eerste instantie uit de lucht ging, want het is bijna onvoorstelbaar dat zoiets door overbelasting gebeurd.

Hoe heftig waren die deiningen? Viel je om?
Het gekke is dat ik met dat ik op straat stond daaraan dacht. “Val ik nou wel of niet?” De beweging was echter zo groot dat ik het gevoel had dat ik niet kon vallen, omdat de hele wereld meebewoog.

Wat deed je daarna?
Ik rende naar huis, waar mijn huisgenoot met laptops en dure spullen buiten stond. Je weet nooit of de boel instort. Hij was zo van: “Yo man, wat de fuck? Dit is for real man!” Toen liepen we naar binnen, waar we aan tafel gingen zitten. Maar toen schokte de aarde opnieuw en renden we weer naar buiten. Na een tijdje hielden ook die bevingen op en gingen we weer naar binnen, waar we Facebook checkten om te zien hoe het met onze bekenden ging. Dat was crazy. Huilende meisjes die in paniek hun Facebook-status updaten door op hun iPhone te typen dat ze vast zaten in de metro. Daarna schokte de aarde echter nog een keer, dus rende ik op mijn sokken het parkeerterrein op. We zaten net op tv te lachen om Japanners met hun witte helmpjes, maar dan slaat die lollige stemming in een keer om.

Was je niet bang om weer naar binnen te gaan?
Het viel mee.

En nu?
Nu wachten we af.

Thanks Frank. Succes, hou je taai en houd ons op de hoogte.

JVT