Iemand stuurde ons een stukje over de cloaca op, en dat deed ons realiseren dat er verre van genoeg over dat rare gat geschreven wordt. Onderstaande ode is afkomstig van Erik Hannema, 32, tekstschrijver en van adel. Zijn vriend en collega A.H.J. Dautzenberg schreef een stuk over humorloze bejaarden in ons ‘Haha, dat wordt lekker lachen!’-issue.

Als je het hebt over de mens en evolutionair gemiste kansen, dan kom je automatisch uit bij de cloaca. Eén opening voor al je afvalstoffen, shit zeg, wie wil dat nu niet. In die dekselse vierentwintig uurs economie waarin iedere seconde keihard telt, kan zo’n multifunctionele lichaamsopening je nét die voorsprong geven om de concurrentie voor te blijven. Denk aan de tijdswinst van simultaan poepen en piesen en slechts één gat om te reinigen. Maar één plek om te krabben. Slechts één opening voor artsen om om te onderzoeken. Denkt u zich eens in wat dit betekent voor het persoonsgebonden zorgbudget!

En er kan ook nog mee geneukt worden. Man man, als je het had willen verzinnen, lukt het je niet. En dan te bedenken dat er beesten zijn, die zomaar de beschikking krijgen over zo’n wonderorgaan. Beesten zoals beenvissen, salamanders en lijsters. De cloaca onwaardig als je het mij vraagt. Ze kunnen er niet mee omgaan, zien de meerwaarde niet en halen er dus niet uit wat er in zit. Bovendien hebben zangvogels nog geen last van het persoonsgebonden zorgbudget. Parels voor de zwijnen, vind ik het.

Verder moet u niet onderschatten wat deze fladderende, kruipende en zwemmende diertjes voor het imago van de cloaca hebben gedaan. Niet veel goeds kan ik u vertellen! Want zou u het voortplantingsorgaan van de beenvis willen hebben? Ik dacht het niet, hè?

De cloaca. Echt jammer.

ERIK HANNEMA